ดันเจี้ยนแรกกับดักมรณะ

"ไม่นึกเลยว่า... เจ้าของโค้ดส่วนกลางที่ขโมยข้อมูลของข้าไป จะซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มเด็กฝึกหัดสกปรกแบบนี้..." เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอับชื้น ผนังศิลาโบราณที่เคยนิ่งสงบมานับร้อยปีบัดนี้สั่นสะเทือนระรัวราวกับมีชีวิต เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักวิเคราะห์ข้อมูลในตัวประมวลผลความเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิและความดันอากาศที่ผิดปกติอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความตายไม่ได้มาจากมอนสเตอร์ระดับต่ำอย่างที่สมาคมฮันเตอร์ประเมินไว้บนกระดาษ แต่มันคือกลิ่นอายของพลังเวทมนตร์โบราณที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเจตนาอันมืดมน "ระวังตัวค่ะ!" เสียงเตือนของเอลาร่าดังขึ้นพร้อมกับการสะบัดมือเรียกคถาประจำตัวออกมาเป็นวงแหวนเวทมนตร์สีคราม ไอเย็นจัดแผ่ซ่านออกมารอบตัวเธอจนหยดน้ำบนพื้นกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อเธอกวาดสายตามองไปรอบๆ โถงดันเจี้ยนที่บัดนี้ เส้นทางด้านหลังถูกปิดตายด้วยม่านพลังสีดำสนิท จากป้ายประกาศภารกิจหน้าทางเข้า... มันระบุชัดเจนว่าเป็นดันเจี้ยนระดับ E ที่ปลอดภัยสำหรับการฝึกซ้อมของฮันเตอร์มือใหม่ แต่ทว่า ในวินาทีนี้ หน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงของระบบก็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระรัวจนน่าปวดหัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างดันเจี้ยน!] [ระดับความยากถูกยกระดับจาก E สู่ B (ฉับพลัน) เนื่องจากอิทธิพลของ 'รอยแยกมิติที่ถูกควบคุม'] [คำเตือน: ท่านกำลังเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ 'ดันเจี้ยนปิดตาย' (Lockdown Dungeon) ทางหนีทั้งหมดถูกตัดขาด] "บ้าจริง ระบบคำนวณพลาดไปได้อย่างไร..." เรย์พึมพำกับตัวเองขณะที่สมองกำลังหมุนติ้วอย่างหนัก เขากวาดสายตามองกลุ่มเด็กฝึกหัดร่วมทีมที่ตอนนี้ต่างหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนแรงจนทรุดลงไปกองกับพื้น บางคนส่งเสียงสะอื้นออกมาด้วยความหวาดกลัว การเปลี่ยนระดับกะทันหันเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญในโลกของฮันเตอร์ แต่มันคือ 'การฆาตกรรมหมู่' ที่มีคนบงการอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน ดวงตาของเรย์คมกริบขึ้นเมื่อเขาสังเกตเห็นเงาสูงโปร่งที่ก้าวออกมาจากความมืดมิดของเสาหินต้นใหญ่ ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกบดบังด้วยหน้ากากโลหะลึกลับที่มีรอยร้าวตรงกลาง ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องชะงักงันคือละอองแสงสีทองจางๆ ที่ลอยวนอยู่รอบปลายนิ้วของอีกฝ่าย มันคือโค้ดข้อมูลดิจิทัลที่ถูกแปลงเป็นพลังงานเวท—รูปแบบเดียวกับที่เขาเคยใช้ในโลกเดิมก่อนจะข้ามผ่านมาที่นี่! "แกเป็นใครกันแน่?" เรย์เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวแทบจะหยุดนิ่ง เขาก้าวขาออกไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อบังเอิญยืนขวางหน้าเอลาร่าและเด็กฝึกหัดคนอื่นๆ เอาไว้ การกระทำนี้ไม่ได้เกิดจากความฮีโร่ไร้สติ แต่เป็นการคำนวณมุมมองและระยะห่างเผื่อกรณีที่ต้องใช้การ์ดสุ่มบั๊กในยามฉุกเฉิน ร่างในชุดคลุมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและบาดหูราวกับโลหะเสียดสีกัน "ข้าหรือ...? ข้าก็คือผู้ที่จะมาทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของสภาฮันเตอร์ยังไงล่ะ เจ้าหนู... แกคิดจริงๆ หรือว่าการซ่อนตัวอยู่ในร่างของฮันเตอร์ไร้ค่าจะทำให้แกหนีพ้นความผิดที่ขโมย 'หัวใจแห่งระบบ' ไปได้?" หัวใจแห่งระบบ—คำนี้ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ข้อมูลทุกอย่างที่เขาเคยสงสัยเกี่ยวกับการตายในโลกเก่าและการมาเกิดใหม่เริ่มต่อจิ๊กซอว์เข้าหากันอย่างช้าๆ ชายคนนี้ไม่ได้แค่บังเอิญมาที่นี่ แต่เขาคือ 'ผู้ดูแลระบบ' อีกคน หรืออาจเป็นหนอนกระบองที่ฝังตัวอยู่ในโค้ดส่วนกลางตั้งแต่วันแรก "เรย์... อย่าไปฟังมัน!" เอลารากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอเอื้อมมือมาแตะแขนเสื้อของเรย์เบาๆ เพื่อเรียกสติ "พลังเวทของหมอนี่ไม่ใช่ระดับ B ธรรมดา มันเทียบเท่ากับระดับ A ปลายๆ หรืออาจจะถึง S ด้วยซ้ำ ถ้าเราสู้ตรงๆ ไม่มีทางรอดแน่ค่ะ ฉันจะใช้เวทมนตร์เคลื่อนย้ายมิติเปิดทางให้เด็กพวกนี้หนีไปก่อน ส่วนนายกับฉัน..." "ไม่มีใครต้องหนีทั้งนั้นครับ... เอ้ย, ค่ะ" เรย์เผลอพูดคำติดปากในโลกเก่าออกมาเล็กน้อยก่อนจะแก้คำพูดได้อย่างทันท่วงที ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว เขาหันไปมองอาจารย์สาวลึกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มักจะปรากฏขึ้นเสมอยามที่เขาถือไพ่เหนือกว่าในมือ "คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบเล่นเกมที่รู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว... การพลิกกระดานจากรองบ่อนนี่แหละ คือสิ่งที่ผมถนัดที่สุด" ทันใดนั้น บรรยากาศภายในโถงดันเจี้ยนก็เปลี่ยนเป็นสีเลือด อุณหติลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มปริแตกออก เผยให้เห็นดวงตานับร้อยดวงที่กำลังลืมตาตื่นขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง มอนสเตอร์ระดับ B ฝูงใหญ่กำลังคืบคลานเข้าหาพวกเขาทีละน้อย ขณะที่ชายสวมหน้ากากยกมือขึ้นช้าๆ ท้องฟ้าจำลองภายในดันเจี้ยนปรากฏรอยแยกสีดำสนิทที่แผ่ขยายออกราวกับปากของอสูรกาย [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบเจตจำนงทำลายล้างระดับสูงสุด] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: การ์ดสุ่มบั๊ก 'ปาฏิหาริย์ครั้งสุดท้าย' พร้อมใช้งาน] [คำเตือน: หากท่านใช้งานในสภาวะนี้ ผลกระทบย้อนกลับอาจทำให้ความทรงจำบางส่วนหายไป... ท่านต้องการดำเนินการต่อหรือไม่?] เรย์จ้องมองหน้าต่างระบบที่กระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน เขาเหลือบมองเอลาร่าที่กำลังรวบรวมพลังเวทเฮือกสุดท้ายเพื่อปกป้องเด็กๆ ด้านหลัง และหันไปสบตากับชายสวมหน้ากากที่กำลังหัวเราะเยาะเย้ยความไร้พลังของพวกเขา มือขวาของเรย์ยกขึ้นสัมผัสกับอากาศว่างเปล่า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้งอย่างเยือกเย็น ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมใหญ่เขาก็พร้อมจะจัดให้ สมรภูมินี้... เขาจะเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์มันเอง นิ้วเรียวยาวกดลงบนปุ่มยืนยันบนหน้าจอโปร่งแสงอย่างไร้ความลังเล ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าสีทองอร่ามก็ระเบิดออกกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วชั้นใต้ดิน และก่อนที่ภาพตรงหน้าจะดับวูบลงสู่ความว่างเปล่า เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ลอยเข้าหูของเรย์ "ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบที่สอง... ผู้เล่นหมายเลขศูนย์" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ!)