โอกาสครั้งที่สอง

เสียงปิดประตูรถหรูดังปัง สะท้อนก้องลานจอดรถใต้คอนโดมิเนียมหรูท่ามกลางความเงียบสงัดของตีสอง แรงเหวี่ยงจากมือหนาที่กระชากข้อมือของฉันให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของธีร์เมื่อครู่ ยังทิ้งร่องรอยความเจ็บแปลบไว้บนผิวเนื้อ แต่สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่าคือแววตาดุดันราวกับสัตว์ป่าบาดเจ็บที่กำลังจ้องมองมาทางนี้ "ปล่อยฉันนะ!" ฉันสะบัดข้อมือออกทันทีที่ยืนทรงตัวได้มั่นคง ความโกรธที่สะสมมาตลอดทั้งคืนพุ่งทะยานจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ "คุณเป็นบ้าอะไรของคุณอีกรวินทร์! ลากฉันออกมาจากตรงนั้นทำไม ทุเรศที่สุด!" "ใช่... ฉันมันบ้า!" คุณชายรวินทร์ตวาดกลับเสียงดังลั่นจนเพดานปูนสะเทือน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วชนิดที่ฉันไม่ทันตั้งตัว ดวงตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยไฟโทสะและความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอด "แล้วเธอล่ะ บ้ากว่าไหมที่ปล่อยให้ไอ้หน้าอ่อนนั่นมาแตะเนื้อต้องตัวกลางผับ แล้วยังทำหน้าอาลัยอาวรณ์เหมือนจะตามมันไปขึ้นเตียง!" "หุบปากนะ!" ฉันเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าคนปากพล่อยสักทีให้หายแค้น แต่ข้อมือกลับถูกคว้าไว้ได้กลางอากาศด้วยความไวเหนือมนุษย์ แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่า... ในวินาทีที่ใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ แสงไฟนีออนสลัวๆ จากเพดานลานจอดรถสาดส่องลงมาทำให้ฉันทันได้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราดนั้น มือหนาที่เคยบีบข้อมือฉันแน่นจนเจ็บ กลับเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ แผงอกกว้างกระฮึ่มขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบกระชั้น และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาคู่คมที่มักจะมองฉันด้วยความหยิ่งผยองและเย้ยหยันมาตลอด กลับมีหยาดน้ำใสคลอหน่วยอยู่ริมขอบตาอย่างน่าตกใจ คุณชายรวินทร์... กำลังร้องไห้? ความโกรธที่คุโชนอยู่ในอกมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก ฉันนิ่งงัน มองใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเชิดขึ้นฟ้าเสมอ บัดนี้กลับมีร่องรอยความแตกสลายพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา "นายใจร้ายเกินไปแล้วนะ... คีย์" เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุด่าและสั่งการฉันอย่างเด็ดขาด บัดนี้กลับสั่นเครือและแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ฉันเห็นเธอยืนอยู่กับมัน... เห็นรอยยิ้มที่เธอส่งให้มัน... รู้ไหมว่าข้างในอกฉันมันรู้สึกยังไง... มันเหมือนมีใครเอามีดมาควักหัวใจฉันออกไปสดๆ เลยรู้ and..." ประโยคสุดท้ายขาดหายไปในลำคอ เมื่อร่างสูงใหญ่ทิ้งน้ำหนักลงมาซบหน้าลงกับลาดไหล่ของฉันอย่างหมดแรง ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ตรงซอกคอเต็มไปด้วยความสั่นเทาและความหวาดกลัวที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชามาเนิ่นนาน ฉันยืนแข็งทื่อ สมองขาวโพลนไปหมด มือทั้งสองข้างที่ควรจะผลักไส กลับยกขึ้นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศอย่างทำอะไรไม่ถูก ไม่เคยมีสักครั้งเดียวที่ผู้ชายคนนี้จะยอมแสดงด้านที่อ่อนแอที่สุดออกมาให้ใครเห็น และยิ่งไม่เคยคิดเลยว่า... คนที่สามารถพังทลายกำแพงเหล็กของคุณชายรวินทร์ได้ จะเป็นเด็กกะโปโลปากจัดอย่างฉัน "รวินทร์..." ฉันเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วที่เคยกำแน่น ค่อยๆ คลายออกแล้วยกขึ้นสัมผัสกลุ่มผมนุ่มมือเบาๆ อย่างปลอบประโลม "คุณเมามากแล้วนะ..." "ฉันไม่ได้เมา!" เขาเงยหน้าขึ้นมาเถียงทันควัน ดวงตาแดงก่ำจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน ราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างในใจ "ฉันมีสติครบถ้วนทุกประการ... และเพราะมีสติเนี่ยแหละ ฉันถึงโคตรเกลียดตัวเองเลยที่ตัดใจจากเธอไม่ได้สักที คีย์..." บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกัน ไดอะล็อกคมคายที่เคยใช้เชือดเฉือนกันมาตลอดหลายเดือนถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความหมาย ความรู้สึกบางอย่างที่ต่างฝ่ายต่างซ่อนไว้ กำลังพังทลายกำแพงในใจลงทีละน้อยอย่างไม่มีทางเลี่ยง ฉันเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของคุณชายค่อยๆ เคลื่อนขึ้นมาสัมผัสแก้มของฉันอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าฉันจะสลายหายไปถ้าเขาจับแรงเกินไป "ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งได้ไหม..." เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่จริงจังที่สุดในชีวิตดังขึ้นชิดริมฝีปาก "โอกาสที่ฉันจะได้พิสูจน์ว่า... คนปากร้ายคนนี้ รักเธอมากแค่ไหน..." ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เปล่งคำตอบใดๆ ออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาทางทางเข้าลานจอดรถ ก็ทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่ใยดี "รวินทร์! แกอยู่ที่นี่เองเหรอวะ... ฉันตามหาซะทั่ว!" เสียงทุ้มคุ้นเคยของบุคคลที่สามดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับการปรากฏตัวของธีร์ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงมุมเสา พร้อมกับใบหน้าถมึงทึงที่มองตรงมาที่เราสองคนด้วยแววตาคาดโทษ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ "หมอกไม้ไผ่" เสมอมานะคะ นิยายเรื่องนี้เดินทางมาถึงตอนที่ 27 แล้วและกำลังจะพาไปสู่บทสรุปที่ทุกคนรอคอย ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ!