การสำนึกผิดที่สายเกินไป?

“ออกไปจากหน้าหอฉันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วเรียกยามมาลากตัวคุณออกไป!” คีย์ตวาดลั่น แม้เสียงจะสั่นพร่าเพราะความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูก ฝนยามค่ำคืนในกรุงเทพฯ ไม่เคยปรานีใคร โดยเฉพาะกับคนที่ยืนตากฝนอยู่หน้าหอพักนักศึกษามานานนับสามชั่วโมงจนเสื้อเชิ้ตราคาแพงลู่แนบไปกับแผ่นอกกว้าง ร่างสูงโปร่งของคุณชายรวินทร์ดูเปียกปอนและหมดสภาพจนน่าสมเพชในสายตาคนมอง แต่ในใจของคีย์กลับกำลังเต้นผิดจังหวะด้วยความโกรธที่ผสมปนเปไปกับความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับเอาไว้ “คีย์... ฟังฉันก่อน” รวินทร์ขยับตัวก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าว ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ฉายแววตัดพ้อและเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น... เรื่องธีร์... ฉันแค่...” “แค่หึง? แค่หวง? หรือแค่ชอบแสดงอำนาจจนลืมไปว่าคนอื่นเขาก็มีหัวใจ!” คีย์แค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่า “คุณมันก็แค่คุณชายเอาแต่ใจที่ไม่เคยสนว่าคนอื่นจะรู้สึกยังไง ต่อให้คุณจะมายืนตากฝนจนตายตรงนี้ ความผิดที่คุณทำไว้กับความรู้สึกผม... มันก็ไม่หายไปหรอกนะ” รวินทร์นิ่งอึ้ง เม็ดฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสายทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นเปียกชุ่มจนแยกไม่ออกว่าส่วนไหนคือหยดน้ำตา ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ มีเพียงเสียงฟ้าที่คำรามอยู่ไกลๆ เป็นระยะ คีย์กำหมัดแน่น พยายามดึงสติไม่ให้ตัวเองถลาเข้าไปกอดอีกฝ่ายเพราะความสงสารที่เริ่มจะทะลักออกมา “คุณกลับไปเถอะ ก่อนที่ผมจะเห็นหน้าคุณแล้วรู้สึกเกลียดตัวเองไปมากกว่านี้” คีย์หันหลังเตรียมจะเปิดประตูตึก แต่ท่อนแขนแกร่งที่เปียกชื้นกลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนทุกครั้ง แต่กลับแฝงไปด้วยความร้าวรานที่ส่งผ่านถึงกันจนใจสั่น “เกลียดฉันได้นะ แต่ขอร้อง... อย่าทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนแบบนี้ได้ไหม” รวินทร์กระซิบ เสียงของเขาพร่าสั่น “ฉันยอมแลกทุกอย่าง... แค่ให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม... ก่อนที่เรื่องทั้งหมดจะเกิดขึ้น” “สายไปแล้วครับคุณชาย” คีย์สะบัดข้อมือออกแรงๆ หันกลับมามองด้วยแววตาที่ว่างเปล่า “สำนึกผิดตอนนี้มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะสุดท้าย คุณก็ยังเป็นคนที่ทำร้ายผมอยู่ดี” คีย์ตัดสินใจหมุนตัวกลับเข้าสู่โถงทางเดินของหอพัก ล็อกประตูเหล็กดัดแน่นหนา เขาพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตูที่เย็นเฉียบ ปล่อยให้ตัวเองทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีข้างนอกยังคงดังสนั่น แต่สิ่งที่ดังกว่าในหูคือเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเจ็บปวด เขาหลับตาลง พยายามลบภาพใบหน้าที่เปียกปอนและแววตาที่ดูสิ้นหวังของคนข้างนอกออกไป แต่ยิ่งพยายามหนี ภาพเหล่านั้นกลับยิ่งแจ่มชัด ความเงียบสงัดภายในหอพักทำให้เขาสามารถได้ยินเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินไปมาอยู่นอกประตูนั้น... รวินทร์ไม่ได้ไปไหน เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนคีย์เริ่มใจคอไม่ดี ความเงียบที่ผิดปกติทำให้เขาตัดสินใจลุกขึ้นยืนอีกครั้ง หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เขาก้าวไปที่ประตูเหล็กแล้วค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ สายฝนยังคงตกหนัก แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้คีย์ต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ ร่างสูงของคุณชายรวินทร์ไม่ได้ยืนรออยู่อย่างมั่นคงอีกต่อไป แต่เขากำลังทรุดฮวบลงกับพื้นปูนที่เย็นเฉียบ ใบหน้าซีดเผือดขาวซีดราวกับกระดาษ และลมหายใจที่แผ่วเบาจนน่าตกใจ “คุณชาย! คุณชายรวินทร์!” คีย์พุ่งตัวเข้าไปประคองร่างนั้นไว้ทันที ร่างกายของคุณชายร้อนผ่าวจนน่าตกใจ พิษไข้จากความหนาวเหน็บคงรุมเร้าจนอีกฝ่ายยืนไม่ไหว ในขณะที่คีย์กำลังจะตะโกนเรียกให้คนมาช่วย สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่ข้างตัวรวินทร์... มันคือกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่เปียกโชกไปด้วยน้ำฝน ฝากล่องแง้มออกเผยให้เห็นแหวนเงินเรียบง่ายแต่ทว่ามีค่าทางจิตใจอย่างมหาศาล ก่อนที่คีย์จะได้หยิบมันขึ้นมา เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากทางด้านหน้าหอพักก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนที่คุ้นเคย “คีย์! เกิดอะไรขึ้น! ผมเห็นเขานอนอยู่... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” ธีร์วิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก พร้อมกับมือที่เอื้อมมาหวังจะกระชากร่างของรวินทร์ออกไปจากตัวคีย์ แต่ในจังหวะที่มือของธีร์สัมผัสโดนตัวคุณชาย ดวงตาที่เคยหลับสนิทของคนบนพื้นก็ลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ แววตาคมกริบนั้นไม่ได้มองไปที่ธีร์ แต่มันจับจ้องมาที่คีย์ด้วยความรู้สึกที่พรรณนาไม่ถูก... ก่อนที่เขาจะกระซิบคำสั้นๆ ที่ทำให้โลกทั้งใบของคีย์หยุดหมุน “อย่าไปกับมัน... คีย์...” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ใจต้องสั่นไหวและลุ้นไปพร้อมกับคีย์นะคะ ขอให้มีความสุขกับการติดตามบทสรุปในตอนต่อไปค่ะ