รักนะ... ยัยเด็กดื้อ

"ถอยออกไปจากตัวคีย์เดี๋ยวนี้" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความกรุ่นโกรธจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปนดังขึ้นตัดผ่านความเงียบงัน ธีร์ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิด ยื่นมือหมายจะกระชากข้อมือของฉันให้หลุดพ้นจากการกอบกุมของคุณชายรวินทร์ ทว่าไวกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่ของคุณชายกลับขยับตัวบังฉันไว้มิดชิด พร้อมกับปัดมือนั้นออกอย่างไม่ไว้หน้า บรรยากาศรอบตัวอึมครึมลงถนัดตา ราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตวิ่งพล่านอยู่กลางอากาศจนผิวหนังรู้สึกชาหนึบ "ถอยเหรอ?" คุณชายรวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันที่มักใช้กดคนอื่นให้ต่ำลงปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหยักลึก นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์มองผู้มาใหม่ด้วยความเหยียดหยาม "นี่มันพื้นที่ส่วนตัวของฉัน และคนที่เธอพยายามจะลากตัวไป... ก็คราบน้ำตาบนแก้มเขายังเป็นฝีมือฉันเช็ดให้ นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่ง" "คุณรวินทร์!" ฉันอุทานเสียงหลง รีบดันแผ่นหลังหนาของคุณชายออกเบาๆ แล้วก้าวออกมาเผชิญหน้ากับธีร์เอง "ธีร์ นายมาทำไมที่นี่ ใครบอกนายว่าฉันอยู่..." "ถ้าฉันไม่ตามมา นายก็คงยอมให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีไปถึงไหนต่อไหนแล้วใช่ไหมคีย์" ธีร์สวนกลับเสียงกร้าว ดวงตาคู่คมแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและ... ความน้อยใจที่ฉายชัด "นายลืมไปแล้วหรือไงว่ามันเคยทำอะไรกับนายไว้บ้าง ทำไมถึงใจอ่อนยวบยาบให้กับคนประเภทนี้ได้ง่ายนักวะ!" คำพูดของธีร์ทำเอาฉันชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ จริงสินะ... ถ้ามองในมุมของคนนอก คุณชายรวินทร์ก็คือเจ้านายจอมเผด็จการที่เอาแต่ใจตัวเอง เป็นคนที่เคยใช้วาจาเชือดเฉือนฉันสารพัด เป็นคนที่ทำให้ฉันต้องเสียน้ำตามานักต่อนนักแล้ว ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ฉันหันกลับไปมองใบหน้าด้านข้างของคุณชาย คนที่ขึ้นชื่อว่าดุที่สุดในสามโลกกลับยืนนิ่งสนิท ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบที่เคยพยศและทระงายิ่งกว่าใคร ตอนนี้กลับไหววับด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด ความเงียบที่โรยตัวคั่นกลางระหว่างเราสามคนมันหนักอึ้งเสียจนแทบหายใจไม่ออก คุณชายกำลังกลัว... กลัวว่าฉันจะเดินหันหลังให้แล้วเลือกกลับไปกับธีร์ ความคิดนั้นทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของฉันกระตุกวูบอย่างแรง ความโกรธเคืองที่เคยมีต่อความปากร้ายของเขาเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ "พอที ธีร์" ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดพอๆ กับแววตาที่มองเพื่อนสนิท "ฉันขอบคุณนะที่เป็นห่วง แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องของนาย... และฉันกับคุณชาย เราเคลียร์กันรู้เรื่องแล้ว" "เคลียร์? นายแน่ใจเหรอคีย์ว่าไอ้มนุษย์เผด็จการนี่มันจะเปลี่ยนสันดานได้" ธีร์ยังคงดึงดัน น้ำเสียงเจือความเจ็บปวดที่พยายามกดทับไว้ "ใครว่าฉันจะเปลี่ยนสันดาน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังแทรกขึ้นมาทันควัน คุณชายรวินทร์ก้าวกลับมาประชิดตัวฉันอีกครั้ง มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือฉันไปกุมไว้หลวมๆ ทว่ามั่นคง ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือแล้วฉันจะหายวับไปกับตา ใบหล่อเหลาเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือดี ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองธีร์ด้วยความเย่อหยิ่งเช่นเดิม แต่ประโยคถัดมากลับทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน "ฉันไม่ใช่คนที่จะเปลี่ยนสันดานเพื่อใคร... แต่ถ้าเป็น 'เด็กดื้อ' คนนี้คนเดียว ต่อให้ต้องรื้อระบบความคิดบ้าๆ ของตัวเองทิ้งทั้งหมด ฉันก็ยอมทำ" ฉ... ฉันถึงกับอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำพูดที่หลุดออกมาจากปากคนหยิ่งผยอง นี่มัน... คำสารภาพรักระดับพรีเมียมเวอร์ชันคุณชายรวินทร์งั้นเหรอคะเนี่ย! ธีร์เองก็หน้าถอดสีไปทันที ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่เชื่อหู เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ใครๆ ก็รู้ว่าผู้ชายอย่างรวินทร์ไม่มีทางยอมก้มหัวให้ใคร หรือเอ่ยปากยอมรับความผิดพลาดของตัวเองเป็นอันขาด แต่ตอนนี้... เขากำลังยืนประกาศกร้าวต่อหน้าคนอื่นด้วยซ้ำว่ายอมจำนนให้ฉัน "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย" ฉันซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวด้วยการแกล้งค้อนใส่ พร้อมกับพยายามดึงข้อมือออกจากการกุม แต่เขากลับยิ่งกระชับนิ้วแน่นขึ้น ราวกับคีมเหล็กกล้าที่ไม่มีวันปล่อย "ไม่ได้บ้า และพูดชัดเจนทุกคำ" คุณชายก้มหน้าลงมามองฉัน ใกล้เสียจนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนขนลุกซู่ นัยน์ตาคมดุคู่นั้นอ่อนแสงลงจนกลายเป็นความเว้าวอนลึกซึ้งที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "อย่ามองผู้ชายอื่นแบบนั้นอีก... แล้วก็เลิกดื้อกับฉันสักทีได้ไหมคีย์" น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและแฝงความออดอ้อนเล็กๆ ในตอนท้าย ทำเอาภูมิต้านทานในตัวฉันพังทลายลงในพริบตา ใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ปากบอกว่าเขาดุ แต่วินาทีนี้ หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการเต้นเป็นจังหวะกลองเพล ธีร์ที่ยืนมองภาพนั้นอยู่ เบะปากด้วยความหมั่นไส้ระคนเจ็บปวด ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทกส้นเท้าจากไปโดยไม่พูดอะไรต่ออีก ปล่อยให้เราสองคนยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจของกันและกันเป็นสักขีพยาน เมื่อไม่มีก้างขวางคอแล้ว รวินทร์ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ราวกับเพิ่งยกภูเขาออกจากอก เขาผ่อนแรงที่จับข้อมือฉันลงเปลี่ยนเป็นสอดนิ้วประสานเข้ากับมือของฉันแทน ปลายนิ้วเรียวยาวเย็นเฉียบเล็กน้อย แต่กลับอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด "เจ็บมากไหม..." เขาเอ่ยถามเสียงเบา สายตากวาดมองข้อมือแดงช้ำที่เกิดจากแรงบีบเมื่อครู่ ความรู้สึกผิดฉายชัดขึ้นในแววตาคู่นั้น "ถ้าถามช้ากว่านี้อีกนิด คงกระดูกหักไปแล้วค่ะคุณชาย" ฉันแสร้งบ่นอุบอิบเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผดเผาแก้ม รวินทร์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงที่นานๆ ครั้งถึงจะได้ยิน มันไม่ใช่หัวเราะเยาะหยัน แต่เป็นรอยยิ้มจริงใจที่ทำให้ใบหล่อเหลานั้นดูแพรวพราวขึ้นเป็นกอง จนฉันแทบไม่กล้าสบตาตรงๆ "ปากเก่งนักนะ... หึ" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีก จนหน้าผากของเราแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรู้สึกได้ถึงความสั่นไหวในอารมณ์ "งั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำให้เด็กดื้อต้องเสียน้ำตา วันนี้... ฉันยอมให้เธอบัญชาการฉันได้ทุกอย่างเลย เอามั้ย?" "ทุกอย่างเลยเหรอคะ?" ฉันเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย นึกสนุกอยากลองใจคนปากแข็งดูสักตั้ง "ทุกอย่าง" เขารับคำเสียงทุ้ม นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "ไม่ว่าจะสั่งให้ทำอะไร หรือให้บอกรักกี่ครั้ง... ฉันก็ยอมทั้งนั้น" หัวใจฉันกระตุกวูบอีกครั้ง รอยยิ้มหวานผุดขึ้นที่มุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า แต่ทว่า... ในวินาทีที่เรากำลังจะขยับเข้าไปใกล้กันมากกว่าเดิมเพื่อปิดฉากค่ำคืนนี้ด้วยความหวานล้ำ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคุณชายก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ *ติ๊ง!* รวินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ แต่ก็ยอมละสายตาจากฉันเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียว ร่างสูงก็ชะงักกึก สีหน้าที่กำลังผ่อนคลายเมื่อครู่กลับพลิก 180 องศา กลายเป็นความเคร่งเครียดและดุดันขึ้นมาทันที ดูลึกลับและน่ากลัวเสียยิ่งกว่าตอนที่เผชิญหน้ากับธีร์เมื่อครู่เสียอีก "มีอะไรเหรอคะ?" ฉันถามด้วยความสังหรณ์ใจแปลกๆ รวินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาฉัน นัยน์ตาคู่นั้นไหววับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก มือหนาที่กุมมือฉันไว้เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "คีย์..." เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อฉันแผ่วเบา ทว่าจริงจังจนน่ากลัว "ข้อความเมื่อกี้นี้... ส่งมาจากคนที่เราคิดว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้าง "หมอกไม้ไผ่" และเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ!