เส้นแบ่งที่เริ่มจาง

"ถ้าคุณชายยังเอาแต่พูดจาหาเรื่องแบบนี้อีกคำเดียว ธันวาคนนี้จะลาออกแล้วไปสมัครเป็นเด็กเสิร์ฟผับข้างๆ ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยนะคะ!" เสียงทุ้มห้าวที่เจือความหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่ายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสีส้มอ่อนจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบกรอบหน้าคมคายของเด็กหนุ่มที่กำลังยืนกอดอกแน่น ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความถือดี ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวรัศมีเย่อหยิ่งของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ แม้แต่น้อย รวินทร์ตวัดสายตาขึ้นมองลูกน้องตัวแสบที่ช่วงนี้ชักจะปากเก่งขึ้นทุกวัน สันจاوโด่งเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยถือดี ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า แม้ลึกๆ ในอกด้านซ้ายจังหวะการเต้นจะเริ่มรวนเรจนน่าหงุดหงิดตั้งแต่เห็นไอ้เพื่อนสนิทตัวดีอย่าง 'ธีร์' เดินเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้เด็กนี่เมื่อช่วงเย็นแล้วก็ตาม "กล้าขู่ฉันเหรอ ธันวา" รวินทร์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างกดดัน ขายาวภายใต้กางเกงสแลคเนื้อดีก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก "สัญญาจ้างระบุไว้ชัดเจนว่าเธอต้องอยู่รับใช้ฉันจนกว่าโปรเจกต์นี้จะปิดตัวลง หรือว่า... ทนอยู่ใกล้ฉันไม่ได้เพราะกลัวใจตัวเองกันแน่ หื้ม?" ประโยคหลังโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดเข้าที่ข้างแก้มเนียน คีย์ ธันวา ถึงกับผะหนีบถอยหลังอัตโนมัติ ทว่าแผ่นหลังบางกลับชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักทองอย่างจัง หนีไปไหนไม่รอดเมื่อวงแขนแข็งแรงยกขึ้นกั้นขนาบข้างไว้ราวกับกรงขายขนาดย่อม ดวงตาคมกริบของคนตัวสูงกว่าจดจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ เมื่อครู่ ไล่เรื่อยขึ้นมายังดวงตาคู่สวยที่กำลังไหวระริกอย่างปิดไม่มิด รวินทร์เกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้แบบนี้ เกลียดที่ตัวเองต้องมาหงุดหงิดกระวนกระวายใจเพียงเพราะเห็นไอ้เด็กนี่ส่งยิ้มให้คนอื่น แต่พอยิ่งอยากจะดุ อยากจะพูดจาร้ายกาจใส่เพื่อกลบเกลื่อนความหวงแหน หัวใจเจ้ากรรมกลับยิ่งเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก "ผมไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้นแหละครับ... เอ๊ย! ค่ะ!" ธันวาเผลอหลุดปากแก้คำสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่าย "ปล่อยผมได้แล้วคุณชาย! ใกล้เกินไปแล้วนะ!" "ใกล้ตรงไหน ฉันยังมองหน้าเธอไม่ชัดเลยด้วยซ้ำ" รวินทร์แสร้งทำเป็นไม่ยี่ห้อ สายตาคมกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างนึกสนุก แต่ประกายตาในยามนี้กลับร้อนแรงเสียจนคนถูกมองต้องรีบเบือนหน้าหนี ทว่าเสี้ยวหน้าที่หันหนีกลับตกอยู่ในมุมที่เปิดช่องให้คนตัวโตกว่าฉวยโอกาสได้ถนัดถนี่ ปลายนิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นเชยคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ อย่างไม่อذنอนุญาตให้หลบหนี ธันวาอ้าปากจะเอ่ยด่าทอคำโต แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม รวินทร์ก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ตัวเองก็คาดไม่ถึงเช่นกัน ริมฝีปากหยักทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดอย่างรวดเร็วและหนักแน่น! โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อเป็นหินเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นที่แนบชิดเข้ามาอย่างไร้การป้องกัน กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของคุณชายรวินทร์โอบล้อมรอบตัวจนแทบละลาย จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งใจ... มันไม่ใช่การสัมผัสที่รุนแรงหรือล่วงเกิน หากแต่เต็มไปด้วยความลังเล ความสับสน และความโหยหาที่ถูกเก็บกดเอาไว้ภายใต้ท่าทีปากร้ายมาเนิ่นนาน รวินทร์เองก็ชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อความหวานละมุนแล่นพล่านเข้าสู่ปลายประสาท ความตั้งใจที่จะแค่แกล้งให้เด็กนี่เข็ดหลบหายวับไปกับตา เหลือเพียงสัญชาตญาณความต้องการที่ดึงดันให้เขาขยับริมฝีปากบดเบียดซึมซับความหวานนั้นให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น มือบางที่เคยยกขึ้นดันอกแกร่งในตอนแรก ค่อยๆ อ่อนแรงลงและกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นเจ้าของ ความใกล้ชิดที่เกินเส้นแบ่งก้าวล้ำเข้ามาทีละน้อย จนกระทั่งกำแพงความเย่อหยิ่งทลายลงเหลือเพียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามแข่งกันในความเงียบ ทว่า... ในวินาทีที่ธันวาเริ่มเผลอไผลยอมเผยอปากรับสัมผัสที่วาบหวามนั้นอย่างไม่รู้ตัว เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ถือวิสาสะผลักบานประตูเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "รวินทร์... ฉันเอง พอดีเอกสารโปรเจกต์ใหม่ที่นายขอ—" เสียงทุ้มคุ้นหูของธีร์ชะงักกึกทันทีเมื่อสายตาคมปลาบกวาดมองเห็นภาพตรงหน้า ภาพที่คุณชายผู้แสนเย่อหยิ่งกำลังตรึงร่างของเด็กฝึกงานคนโปรดไว้กับชั้นหนังสือ พร้อมกับริมฝีปากที่ยังคงคลอเคลียกันอยู่ห่างกันไม่ถึงเซนติเมตร! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินจิกหมอนและลุ้นไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ!