ปากแข็งคืออาวุธ

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดใหม่ๆ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้านี้ผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับระอุไปด้วยความเงียบอันน่าอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบจะใช้มีดตัดได้ รวินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่หลังหนังสือพิมพ์ธุรกิจฉบับเช้า ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาราคาแพงไม่ได้มองตัวอักษรบนหน้ากระดาษเลยสักนิด สมาธิทั้งหมดของเขาถูกดึงดูดให้จดจ่ออยู่กับร่างโปร่งที่กำลังงبيวุ่นอยู่กับการจัดจานอาหารตรงหน้าอย่างจงใจ ตั้งแต่คืนนั้น... คืนที่ริมฝีปากของเราสองคนบดเบียดเข้าหากันท่ามกลางความมืดและเสียงฝนตกกระหน่ำ คีย์ก็กลายร่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญที่สุดในโลกสำหรับคุณชายรวินทร์ไปเสียแล้ว ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายโวยวายตีโพยตีพาย แต่มันคือ "ความเงียบ" และการทำตัวราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่างหาก ที่กำลังแผดเผาประสาทสัมผัสของคนเจ้าโลกอย่างเขาให้ลุกเป็นไฟ "กาแฟจืดไปหรือเปล่าครับ คุณชาย" เสียงใสๆ เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างสบายอารมณ์ ดวงตากลมโตแพรวพราวไปด้วยประกายความท้าทายที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มสุภาพเกินเหตุ รวินทร์ลดหนังสือพิมพ์ลงช้าๆ ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองเด็กแสบที่กล้าดีอย่างไรมานั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนี้ หลังจากที่เมื่อวานทำตัวเป็นแมวขโมยแล้วชิ่งหนีเข้าห้องนอนล็อคกลอนใส่หน้าเขาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง "ฝีมือเธอ มันก็แย่เสมอต้นเสมอปลายอยู่แล้วนี่ คีย์" รวินทร์สวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งอารมณ์ขัน "หรือสมองเธอกระทบกระเทือนจากการตากฝนเมื่อคืน จนลืมไปแล้วว่าหน้าที่เบ๊คือนinทำตามคำสั่ง ไม่ใช่มานั่งวิเคราะห์รสชาติกาแฟให้ฉันฟัง" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยความหมั่นไส้ พลางยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมปลาบมองสำรวจใบหน้าหล่อเหลาที่ตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดของคนตรงข้าม ปากแข็ง... ชัดเจนเสียยิ่งกว่าภาพถ่ายความละเอียดสูง เมื่อคืนก่อน... ใครกันนะที่ดึงรั้งท้ายทอยเขาเข้าไปจบจูบเสียจนหายใจแทบไม่ทัน ใครกันนะที่กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูว่าอย่าดื้อ... แต่พอตื่นเช้ามา กลับทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน สวมเกราะความเย่อหยิ่งแล้วกลับมาทำเสียงดุใส่เขาเหมือนเดิม "ครับๆ หน้าที่ของผมคือเป็นเบ๊ ไม่ใช่ผู้พิพากษารสชาติกาแฟ" คีย์ลากเสียงกวนประสาท ยื่นหน้าเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิดเพื่อจงใจให้อีกฝ่ายเห็นรอยยิ้มเย้าแหย่ "แต่ถ้ากาแฟมันไม่ถูกปาก... แล้วอย่างอื่นที่ผมทำพอจะไถ่โทษเรื่องเมื่อคืนได้ไหมล่ะครับ" กึก! แก้วกาแฟในมือแกร่งถูกวางกระแทกกับจานรองเสียงดังสนั่น น้ำสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อยบ่งบอกถึงอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดจนทะלטจุดเดือด รวินทร์เงยหน้าขึ้นขวับ นัยน์ตาดุจเสือร้ายจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คีย์!" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความกรุ่นโกรธ "เธอกล้ามากนะที่พูดจาลามปามแบบนี้ คิดว่าฉันใจดีกับเธอมากนักใช่ไหม ถึงได้ใจกล้าขึ้นทุกวัน" "ผมไม่ได้ลามปามสักหน่อย ผมแค่ถามตามหน้าที่เบ๊ที่ดี..." คีย์ลอยหน้าลอยตาตอบ โต้กลับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่ทำเอารวินทร์อยากจะลุกขึ้นไปจับคนตัวบางมาเขย่าแรงๆ ให้หายหมั่นไส้ "หรือว่า... คุณชายกำลังเขินเรื่องเมื่อคืนอยู่ครับ ถึงได้หน้าแดงขนาดนั้น" "ใครเขิน!" รวินทร์สวนกลับทันควัน เสียงดังขึ้นกว่าปกติเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู "ฉันไม่ได้ว่างพล็อตเรื่องไร้สาระแบบเธอ สมองฉันมีไว้คิดเรื่องธุรกิจมูลค่าหลายร้อยล้าน ไม่ใช่มานั่งใส่ใจกับอุบัติเหตุเฮงซวยบ้าบออะไรนั่น!" "อุบัติเหตุเหรอครับ?" คีย์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจคนฟัง "อ๋อ... จูบดูดดื่มริมระเบียงตอนฝนตกหนักเมื่อคืน สำหรับคุณชายมันเป็นแค่ 'อุบัติเหตุ' สินะครับ งั้นผมคงเข้าใจผิดไปเองสินะ ว่าคุณชายอาจจะ... รู้สึกอะไรบ้าง" ประโยคหลังเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้ห้องอาหารทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง รวินทร์ชะงักค้าง ดวงตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตัดพ้อเจือความท้าทายอย่างปิดไม่มิด บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปฉับพลัน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสความตึงเครียดชนิดใหม่... กระแสความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ทิฐิอันสูงส่ง รวินทร์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยคนหยิ่งผยอง เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงกระแทกทำให้เก้าอี้ไถลไปด้านหลังเสียงดังครูด ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวคนกวนประสาทที่ยังนั่งลอยหน้าลอยตาอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม คีย์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเงาใหญ่ทาบทับลงมา แต่ก็ยังฝืนเชิดหน้าสู้ ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว รวินทร์โน้มตัวลงมา ใช้มือสองข้างค้ำพนักพิงเก้าอี้ไว้ เป็นการกักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงลอยเข้าแตะจมูกจนคีย์เผลอกลั้นหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันแค่คืบนั้นเต็มไปด้วยความดุดันและอันตราย "เธอคิดว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับใคร, คีย์" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนคนฟังขนลุกซู่ "อยากลองดีนักใช่ไหม อยากรู้ใช่ไหมว่าฉันรู้สึกอะไรหรือเปล่า..." หัวใจของคีย์กระตุกวูบ จังหวะการเต้นรัวเร็วจนน่ากลัว แม้ปากจะเก่งและชอบยั่วโมโหอีกฝ่ายแค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจากตัวคุณชายรวินทร์ในตอนนี้ มันทรงพลังจนเขารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนปากเหว "ถ้า... ถ้าคุณกล้าจริง ก็พิสูจน์ให้ดูสิครับ" คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ก็ยังฝืนส่งยิ้มท้าทายกลับไป ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาดุอย่างไม่ลดละ "ปากเก่งแต่เช้าแบบนี้ ระวังจะเสียฟอร์มนะคุณชาย" รวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบฉายประกายดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว ริมฝีปากหยักยกยิ้มเหี้ยมเกรียม "ปากดีแบบนี้... น่าจับมาลงโทษให้เข็ดหลาบเสียจริง" ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือศูนย์ทำให้ความอดทนของทั้งคู่ขาดผึ่งลงในเสี้ยววินาที รวินทร์เงยหน้าขึ้นเตรียมจะบดขยริมฝีปากลงมาเพื่อปิดปากเด็กอวดดีให้หลาบจำ... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกหน้าห้องอาหารดังขึ้นขัดจังหวะความเร่าร้อนราวกับมีคนจงใจกลั่นแกล้ง รวินทร์ชะงักกкаก ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันทีด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะقفขีดสุด คีย์อาศัยจังหวะชุลมุนนั้นดันอกแกร่งให้ออกห่าง พลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะหันไปมองยังต้นเสียง ร่างสูงโปร่งของใครบางคนยืนอยู่หลังประตูกระจก รอยยิ้มคุ้นตาและท่าทางคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาทนั้น ทำเอารวินทร์ถึงกับตบะแตก ดวงตาคมกริบฉายแววเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าแขกยามเช้าที่ไม่ได้รับเชิญคนนั้นคือใคร "อ้าว... บรรยากาศดูเครียดกันจังนะครับ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเอ่ย?" เสียงทุ้มหวานเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท ขณะที่เจ้าตัวก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต... — ธีร์ เพื่อนสมัยเด็กที่คีย์ไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในเวลานี้ ยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงหน้า พร้อมกับระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่พร้อมจะทำลายความสัมพันธ์อันเปราะบางของเราทั้งคู่ให้พังครืนลงในพริบตา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินจิกหมอนและลุ้นไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ!