ความหึงที่ไร้เหตุผล

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสตัวใหญ่ดังสนั่นจนคีย์สะดุ้งสุดตัว เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ดีดตัวถอยหลังออกจากโต๊ะบอสหนุ่มสายซึนด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ทว่ารวินทร์กลับไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอดทั้งเช้า "นี่คุณเป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย!" คีย์โพล่งขึ้นทันทีอย่างเหลืออด สองมือเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้นท้าทายความดุที่แผ่ซัมซะซ่านออกมาจากตัวร่างสูง "อยู่ดีๆ ก็เรียกผมเข้ามาแล้วทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ เอกสารโปรเจกต์รีสอร์ทผมก็ส่งให้ตรวจตั้งแต่เมื่อวานแล้ว หรือตัวเลขมันขาดตกบกพร่องตรงไหน คุณถึงได้ทำท่าทางเหมือนผมไปเผาบ้านคุณแบบนี้คะ!" "หึ... ขาดตกบกพร่องงั้นเหรอ?" รวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างน่ากลัว ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละก้าวราวกับเสือดาวกำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "ฉันไม่ได้สนใจเรื่องตัวเลขในกระดาษงี่บ้านั่นตอนนี้หรอกคีย์... แต่สิ่งที่ฉันสนใจ คือไอ้ข้อความบ้าๆ กับรูปคู่ทุเรศๆ ในหน้าฟีดไอจีของเธอต่างหาก!" นิ้วเรียวยาวหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะขึ้นมา แล้วโยนมันลงตรงหน้าเด็กหนุ่มบนโต๊ะทำงานอย่างแรง หน้าจอสว่างวาบเผยให้เห็นภาพถ่ายของคีย์ที่กำลังยืนยันหัวรอมต่อรอมกับ 'ธีร์' เพื่อนสมัยเด็กที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ รอยยิ้มกว้างขวางในภาพบาดตาบาดใจคนมองจนเส้นเลือดที่ขมับของรวินทร์เต้นตุบๆ คีย์ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนขี้หวงแต่ปากแข็งด้วยความรู้สึกที่ทั้งฉุนเฉียวและอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง "อ๋อ... รูปนี้" คีย์ลากเสียงยาว จงใจยั่วโมโหคนตรงหน้าให้สติหลุดหนักขึ้นไปอีก "นี่คุณตามส่องไอจีผมเหรอเนี่ยคุณชาย ถึงได้รู้ว่าผมไปกินกาแฟกับธีร์มา แถมยังทำหน้าเป็นยักษ์เป็นมารใส่ผมตั้งแต่เช้าเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ? ไร้สาระสิ้นดี!" "ฉันไม่ได้ไร้สาระ!" รวินทร์ตวาดลั่นห้องทำงานเก็บเสียงจนผนังแทบสะเทือน ความอดทนที่สะสมมาตลอดสองชั่วโมงตั้งแต่เห็นภาพนั้นขาดผึ่งลงทันที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของคีย์แล้วดึงเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งคู่ปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความกรุ่นโกรธที่ระอุอยู่ข้างใน "ฉันเป็นเจ้านายเธอ และในฐานะเจ้านาย... ฉันมีสิทธิ์จะรู้ว่าในเวลางาน ลูกน้องของฉันแอบไปยิ้มระรื่นถ่ายรูปคู่กับไอ้หน้าอ่อนที่ไหนมา!" "ปล่อยนะเว้ย! นี่มันนอกเวลางานตั้งแต่ตอนที่เรากินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วต่างหาก อีกอย่าง ธีร์ก็เป็นเพื่อนสนิทผม จะถ่ายรูปคู่กันมันแปลกตรงไหนคะ ทำไมคุณต้องทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของผมขนาดนี้ด้วย หรือว่า..." คีย์หรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างจับผิด มุมปากหยักยิ้มเยาะขึ้นเล็กน้อย "หรือว่าคุณกำลังหึงผมอยู่กันแน่คะคุณชายรวินทร์?" คำถามจี้ใจดำนั้นทำให้รวินทร์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เย่อหยิ่ง และเย็นชาดังเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่ถูกทิ่มแทงเข้ากลางอก "หึง? เธอเอาสมองส่วนไหนคิดคีย์?" รวินทร์แค่นยิ้มหยัน ปลายจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นอย่างถือดี ทั้งที่หัวใจข้างในกำลังเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก "คนอย่างรวินทร์ไม่มีทางลดตัวไปหึงเด็กกะโปโลปากดีอย่างเธอหรอกนะ อย่าสำคัญตัวผิดให้มันมากนัก!" "ถ้าไม่ได้หึง... แล้วคุณจะเดือดร้อนแทนผมทำไมล่ะคะ?" คีย์ย้อนถามเสียงใส ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความท้าทาย ร่างบางบิดข้อมือที่ถูกพันธนาการไว้เบาๆ แต่รวินทร์กลับยิ่งกระชับวงแขนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน หัวใจของทั้งสองคนเต้นระส่ำด้วยจังหวะที่แปลกประหลาด—ความโกรธที่เคยร้อนแรงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มอีกแบบที่อันตรายยิ่งกว่า รวินทร์มองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกหมั่นเขี้ยวแกมหมั่นไส้ ปากเล็กๆ นี้นี่มันน่าจับจูบให้ปิดสนิทเสียจริง จะได้เลิกพูดจายั่วโมโหและเลิกทำให้หัวใจของเขาปั่นป่วนเล่นแบบนี้สักที บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราพลันเงียบงันลงอย่างกะทันหัน เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิว แต่กลับไม่ได้ยินเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่ของคนทั้งคู่ ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งนาน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ สпар์คเชื่อมโยงความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้คำพูดเชือดเฉือนทั้งหมด รวินทร์ก้มหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจของร่างสูงทำให้คีย์เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ถ้าฉันไม่ได้หึง..." เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเด็กหนุ่ม แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นล้ำลึกและร้อนแรงจนน่ากลัว "...แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกหงุดหงิดจนแทบจะพังทุกอย่างในห้องนี้ ตั้งแต่เห็นไอ้เวรนั่นโอบไหล่เธอในรูปนั้นล่ะหึ?" คีย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความกล้าหาญที่เคยมีเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนด้วยพิษสงของสายตาคู่นั้น ไดอะล็อกคมคายที่เตรียมไว้ในหัวหายวับไปกับตา สมองขาวโพลนเมื่อปลายนิ้วอุ่นของรวินทร์เลื่อนขึ้นมาสัมผัสเบาๆ ที่ข้างแก้มเนียนอย่างลืมตัว ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าใกล้กันมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นไปทั้งหมด *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณรวินทร์คะ! เอกสารด่วนจากชั้นล่างมาส่งค่ะ... เอ๊ะ ขออนุญาตนะคะ!" เสียงเลขาหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับลูกบิดประตูกระจกที่กำลังหมุนเปิดออกอย่างรวดเร็วโดยไม่รอคำอนุญาต! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินจิกหมอนและลุ้นไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ!