บุคคลที่สามปรากฏตัว

"ถ้ายังยืนทำหน้าเหมือนคนท้องผูกอยู่ตรงนั้น ฉันจะหักเงินเดือนเธอข้อหาทำลายทัศนียภาพห้องทำงาน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระคนรำคาญดังขึ้นทันทีที่ประตูกระจกนิรعةปิดลง รวินทร์ในชุดสูทสีชาโคลเข้ารูปกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองเอกสารในมือ แต่ประสาทสัมผัสด้านการรับรู้กลับพุ่งตรงมาที่ร่างโปร่งของคีย์ซึ่งยืนถือแฟ้มรายงานค้างอยู่อย่างเก้ๆ กังๆ คีย์กลอกตาขึ้นฟ้าเป็นรอบที่ล้านของวัน ปากบางหยักเม้มเข้าหากันอย่างนึกหมั่นไส้ "คุณชายนี่มันมนุษย์วัยทองรึไงคะ ถึงได้หงุดหงิดใส่ชาวบ้านเขาได้ทุกสามนาทีแบบนี้ ฉันแค่วางแผนงานพลาดไปบรรทัดเดียวเองนะ ไม่ได้ไปเผาบ้านคุณซะหน่อย" คีย์สวนกลับทันควันตามนิสัยที่ไม่เคยคิดจะยอมก้มหัวให้ใคร ร่างโปร่งทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารกระแทកโต๊ะเบาๆ เป็นเชิงประท้วง "ปากเก่งขึ้นทุกวันนะคีย์... สงสัยช่วงนี้งานจะเบาไปสินะ" รวินทร์วางปากกาในมือลง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีคุกคาม ความสูงโปร่งและอوراความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวผู้บริหารหนุ่มทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา แต่มีหรือที่คนอย่างคีย์จะกลัว "ถ้าว่างมากนัก ช่วยเอาเอกสารกองนี้ไปคัดแยกตามลำดับความสำคัญซะ... อ้อ แล้วก็กาแฟ... เอาแบบไม่หวานเหมือนเดิม" "ฉันไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยนะคะคุณชาย อยากได้หวานน้อยหรือขมปี๋ก็เชิญชงเองเถอะค่ะ มือฉันมีค่ามากกว่ามานั่งเป็นบาริสต้าส่วนตัวให้คุณ" คีย์ยักไหล่เชิ่ดหน้าใส่ ทำเอาสันจاوโด่งเป็นสันของคุณชายรวินทร์กระตุกวูบด้วยความขัดเคือง ดวงตาคมกริบของคนตัวโตกว่าหรี่แคบลง รวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่คีย์นั่งอยู่ จนเด็กหนุ่มต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของผู้ชายตรงหน้าลอยเข้าแตะจมูก ปลุกสัญชาตญาณการป้องกันตัวให้ทำงานลั่นเปรี๊ยะ "กล้าดียังไงมาเถียงฉัน... อยากโดนหักเงินเดือนจนไม่เหลือแม้แต่ค่าข้าวหรอหือ?" รวินทร์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ปลายจมูกเกือบจะชนกันอยู่รอมร่อหากคีย์ไม่ถอยหลังหนีจนเก้าอี้แทบจะหงายหลัง หัวใจของคีย์เต้นรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะกลัว... แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปต่างหาก ไอความร้อนจากร่างกายของรวินทร์แผ่ซ่านเข้ามาจนผิวแก้มร้อนผ่าว มือบางยกขึ้นดันอกแกร่งเอาไว้โดยสัญชาตญาณ "ถอยไปเลยนะคุณชาย! ใกล้เกินไปแล้ว!" "รู้ว่าใกล้ แล้วทำไมไม่จำ..." เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาของรวินทร์ไหววูบไปชั่วขณะ ยามที่มองกลีบปากสีพีชที่ขยับเถียงเขาเมื่อครู่ มันน่าจับมาลงโทษนัก ให้หลาบจำว่าอย่ามาต่อปากต่อคำกับคนอย่างรวินทร์อีก ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดที่กำลังเปลี่ยนเป็นความหวานละมุนอย่างไม่รู้ตัว รวินทร์สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหัวเสีย ขณะที่คีย์สะดุ้งสุดตัวราวกับคนทำความผิดถูกจับได้ รีบผลักอกแกร่งให้ออกห่างแล้วกระโดดพรวดเดียวไปยืนตั้งหลักอยู่มุมห้อง "เข้ามา!" รวินทร์ปรับน้ำเสียงกลับมาเป็นท่านประธานผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาดังเดิมในเสี้ยววินาที ประตูกระจกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดลำลองดูดี รอยยิ้มกว้างขวางและสดใสจนแสบตาส่งตรงมาให้คนในห้องทันทีที่ก้าวเข้ามา "สวัสดีครับคุณรวินทร์... พอดีผมมาหาเจ้าหน้าที่คนใหม่แถวนี้หน่อยครับ" คีย์ที่ยืนหายใจไม่ทั่วท้องอยู่มุมห้อง ถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนชัดเจน "ธีร์!" เสียงอุทานด้วยความตกใจและดีใจปะปนกันหลุดออกจากปากของคีย์ ธีร์ระบายยิ้มกว้างกว่าเดิม ร่างสูงเดินตรงปรี่เข้ามาหาเพื่อนสมัยเด็กโดยไม่สนใจสายตาน้ำแข็งทิ่มแทงที่กำลังพุ่งมาจากโต๊ะทำงานเลยสักนิด "ไงคีย์... ไม่ได้เจอกันนาน สวยขึ้นรึเปล่าเนี่ยเรา" ธีร์เอื้อมมือไปยีหัวทุยของคีย์อย่างคุ้นเคยและสนิทสนม ท่าทางหยอกล้อนั้นเป็นธรรมชาติจนคนมองรู้สึกเหมือนมีหนามแหลมมาทิ่มแทงในอก รวินทร์ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบจับจ้องมือของชายแปลกหน้าที่ถือวิสาสะสัมผัสเรือนผมของคนของเขา บรรยากาศรอบตัวของประธานหนุ่มดิ่งฮวบลงจนติดลบ รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนอุณหภูมิในห้องประชุมส่วนตัวลดฮวบลงทันตาเห็น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นเล็กน้อยจากการพยายามสะกดกลั้นความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ตบะที่เคยรักษาไว้พังทลายลงในพริบตา... รวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบเสียจนธีร์และคีย์ต้องหันไปมอง "นี่คงเป็นเพื่อนสนิทที่เธอพูดถึงบ่อยๆ สินะ..." รวินทร์ก้าวช้าๆ ออกมาจากหลังโต๊ะ แววตาคมดุจเหยี่ยวจดจ้องไปที่ธีร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ยินดีต้อนรับสู่ตึกของเรานะ... แต่ดูท่าทางคุณคงไม่รู้หรอกกระมัง ว่าเวลาทำงาน เขาห้ามสุนัขแถวไหนก็ไม่รู้ เข้ามาส่งเสียงเห่ารบกวนสมาธิคนอื่น" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของธีร์แข็งค้างไปชั่วขณะ ส่วนคีย์ถึงกับหน้าถอดสีเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีความหึงหวงที่รุนแรงเสียจนน่ากลัวของคุณชายรวินทร์! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาลุ้นและจิกหมอนไปกับความสัมพันธ์ที่ค้างคานี้ด้วยกันนะคะ!