สงครามประสาท

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นที่ลอยอวลอยู่กลางห้องทำงานกระจกใส ไม่ได้ช่วยลดทอนบรรยากาศตึงเครียดที่ลอยเคว้งอยู่ระหว่างคนสามคนเลยแม้แต่น้อย "พี่ธีร์ชงกาแฟใส่นมโอ๊ตมาให้... คีย์ชอบรสนี้ไม่ใช่เหรอคะ ลองชิมดูสิ" เสียงนุ่มนวลทว่าจงใจเน้นย้ำความคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับแก้วเซรามิกสีครีมที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้าเด็กหนุ่ม รวินทร์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ถึงกับหยุดปลายนิ้วที่กำลังเลื่อนดูเอกสาร ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบตึงตวัดมองแก้วกาแฟนั้นราวกับมันเป็นวัตถุอันตราย ก่อนจะเลื่อนขึ้นมองหน้าธีร์ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิห้องลดฮวบ คีย์กระพริบตาปริบๆ มองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนยิ้มอ่อนโยนของธีร์—เพื่อนสมัยเด็กที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และขยันแวะเวียนมาป้วนเปี้ยนแถวนี้จนน่าสงสัย ก่อนที่เด็กหนุ่มจะทันได้เอื้อมมือไปหยิบ ร่างสูงสง่าของคุณชายรวินทร์ก็ลุกพรวดขึ้นเต็มความสูง เสียงเก้าอี้หนังราคาแพงครูดกับพื้นห้องดังสนั่นจนน่าตกใจ "กาแฟแก้วละสามบาทสามสิบสตางค์แบบนั้น เอาไปทิ้งถังขยะเถอะค่ะคุณธีร์... ที่นี่มีบาริสต้าส่วนตัวที่เงินเดือนแพงพอจะชงกาแฟถูกปากคุณคีย์มากกว่า" รวินทร์พูดเสียงเรียบ แต่กรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนฟ้องชัดว่าเจ้าตัวกำลังตบะแตกขั้นสุด ดวงตาคมเข้มดุร้ายจดจ้องเด็กหนุ่มในปกครองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ คีย์กลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอาในความเจ้ากี้เจ้าการที่พุ่งทะยานอย่างไร้เหตุผล "คุณชายคะ อย่ามางี่เง่าได้ไหมล่ะ กาแฟพี่ธีร์อุตส่าห์ซื้อมา" "ฉันไม่ได้งี่เง่า!" รวินทร์สวนกลับทันควัน เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด "ฉันแค่เตือนด้วยความหวังดีว่าลิ้นของเธอไม่ได้ต่ำต้อยจนต้องรับของเหลือเดนจากคน..." "คนอะไรเหรอครับคุณรวินทร์?" ธีร์แทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดระยะห่างกับคีย์ พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบเศษกระดาษที่ติดอยู่ตรงไหล่บางออกให้อย่างสนิทสนม "พี่แค่หวังดีกลัวคีย์ทำงานเหนื่อย... สมัยเด็กเราตัวติดกันจะตาย คีย์ชอบกินอะไร พี่จำได้หมดแหละครับ" ภาพนั้นบาดตารวินทร์ยิ่งกว่าโดนน้ำร้อนลวก มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความหึงหวงพุ่งพล่านจนสติสัมปชัญญะแทบขาดผึ่ง รวินทร์ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวคีย์ ดึงแขนเรียวให้ลุกขึ้นยืนตามแรงกระชาก ก่อนจะดึงตัวเด็กหนุ่มเข้าไปหลบหลังกว้างของตนเองโดยสัญชาตญาณราวกับแม่ไก่หวงไข่ "ถอยออกไปค่ะคุณธีร์ การกระทำรุ่มร่ามแบบนั้นมันไม่เหมาะกับสถานที่ทำงาน... แล้วก็เลิกอ้างความหลังอะไรนั่นเสียที เพราะตอนนี้คีย์เป็นเลขาฯ ของผม อยู่ในความดูแลของผม และ..." รวินทร์หยุดหายใจไปนิดเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและเผด็จการที่สุด "และเขาก็ไม่มีเวลามานั่งรำลึกความหลังกับใครทั้งนั้น!" คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าคนปากจัดอย่างรวินทร์จะแสดงอาการหวงก้างได้น่าเกลียดน่าชังขนาดนี้ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อแผ่นอกกว้างของอีกฝ่ายแนบชิดอยู่ไม่ห่าง กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของคุณชายทำเอาสติกระเจิดกระเจิงไปชั่วขณะ ธีร์หุบยิ้มลงเล็กน้อย แววตาคมกริบมองกิริยาแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของนั้นด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก "ดูท่าทางคุณรวินทร์จะหวงเลขาฯ คนนี้มากเลยนะครับ... แต่ระวังหน่อยเถอะครับ ของบางอย่างยิ่งกอดแน่นเท่าไหร่ มันก็ยิ่งหลุดมือได้ง่ายเท่านั้น" "เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ!" รวินทร์ตอบกลับเสียงแข็ง นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคู่แข่งหัวใจอย่างไม่เกรงกลัว "เพราะต่อให้มันจะพยายามหลุดมือแค่ไหน ผมก็มีวิธี 'ล่ามโซ่' ไม่ให้มันหนีไปไหนได้ทั้งนั้นแหละ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที แรงกดดันระหว่างผู้ชายสองคนพุ่งสูงเสียดฟ้าจนคีย์รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เด็กหนุ่มเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกและ... ความวาบหวามแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก รวินทร์หันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่ด้านหลัง มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือบางไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่เบานัก ก่อนจะออกแรงดึงให้ออกเดินตามทันทีโดยไม่สนใจสายตาของแขกผู้มาเยือนอีกต่อไป "คุณชาย! จะพาผมไปไหนเนี่ย ปล่อยนะ!" คีย์โวยวายพยายามขืนตัว แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของคนตัวโตกว่าได้ รวินทร์ลากคีย์เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงานตรงไปยังห้องพักผ่อนส่วนตัวด้านใน ปิดประตูเสียงดังสนั่นจนกรอบกระจกสั่นสะเทือน แผ่นหลังบางถูกดันจนแนบชิดไปกับบานประตูไม้เนื้อดีโดยมีร่างสูงใหญ่กักขังเอาไว้ด้วยท่อนแขนที่ยันไว้ทั้งสองข้าง รวินทร์ก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่บนพวงแก้ม และดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววดุดัน ตอนนี้กลับลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาและแรงหึงหวงที่เผาผลาญจนแทบคลั่ง "ยังจะกล้าไปมองหน้ามันอีกเหรอคะ..." เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมหูกvของคีย์ ส่งผลให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "บอกฉันมาเดี๋ยวนี้... ระหว่างกาแฟของไอ้บ้านั่น กับปากของฉัน... อันไหนมันทำให้เธอ 'ติดใจ' มากกว่ากัน!" ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจกับคำถามที่ไร้ยางอายและตรงไปตรงมาจนตั้งตัวไม่ทัน สมองขาวโพลน หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล เมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนห่างกันเพียงคืบเดียว และก่อนที่คีย์จะได้อ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย ประตูห้องพักผ่อนที่ไม่ได้ลงกลอนก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับเสียงใสของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่เอ่ยทักขึ้นเสียงดัง... "พี่รวินทร์คะ! แย่แล้วค่ะ คุณปู่มาถึงข้างล่างแล้ว!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาลุ้นและจิกหมอนไปกับสงครามประสาทครั้งนี้นะคะ!