ออกเดทลับที่ไม่ลับ

"ถ้าคุณชายยังเดินช้ากว่าเต่าคลานแบบนี้ เกรงว่าเอกสารโปรเจกต์รีสอร์ทเขาใหญ่คงได้กลายเป็นหมันก่อนที่เราจะไปถึงสถานที่จริงนะคะ" เสียงใสติดจะกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องโถงกว้าง คีย์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูกระจกบานใหญ่ ชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นลวกๆ กับกางเกงสแล็คเข้ารูปขับเน้นรูปร่างโปร่งเพรียวให้ดูคล่องตัว สายตาคมกริบมองร่างสูงของคนที่กำลังงวิดงวยอยู่หน้ากระจกเงาบานยักษ์ด้วยความระaอาใจ รวินทร์ตวัดสายตาดุๆ กลับมาทันที มือเรียวที่กำลังจัดเนกไทสีเทาเข้มชะงักไปนิด ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีเมื่อโดนเด็กในปกครองยอกย้อน "นี่เธอ... ใครกันแน่ที่เป็นเจ้านายใคร? แล้วอีกอย่าง ฉันจะแต่งตัวนานแค่ไหนมันก็เรื่องของฉัน ไม่ใช่หน้าที่ของเบ๊อย่างเธอที่จะมาเร่ง" รวินทร์พ่นคำพูดเชือดเฉือนออกมาตามนิสัย แต่ดวงตาคู่คมกลับไหววูบอย่างน่าประหลาด ยามที่กวาดมองสำรวจเรือนร่างของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็ใครใช้ให้เด็กนี่แต่งตัวแบบนี้มาทำงานนอกสถานที่กันเล่า! เสื้อเชิ้ตตัวนั้นหลวมโคร่งเกินไปแถมกระดุมยังปลดออกจนเห็นไหปลาร้าขาวเนียน ยิ่งทำให้เขาต้องคอยหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติไม่ให้เผลอยื่นมือไปกระชากคอเสื้อนั้นเข้ามาดึงให้พ้นสายตาคนอื่น "เบ๊ก็มีสิทธิ์ทวงถามเวลาทำงานนะคะคุณชาย เพราะถ้างานนี้ล่มเพราะคุณชายแต่งตัวนานเกินไป คนที่จะโดนเฉ่งคนแรกไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณชายต่างหากล่ะค่ะ" คีย์ยักไหล่เบาๆ เดินลอยชายเข้ามาใกล้ ร่างเพรียวหยุดยืนห่างจากร่างสูงเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ สะอาดสดชื่นลอยเข้าแตะจมูกจนรวินทร์ต้องเผลอกลั้นหายใจ "ปากเก่งนักนะคีย์... อยากโดนหักเงินเดือนขึ้นมาจริงๆ ใช่ไหม" รวินทร์ขยับเข้าไปประชิด กดเสียงต่ำลงจนน่ากลัว ใบหน้าคมคายโน้มลงมาหาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ทว่าคีย์กลับไม่มีท่าทีสะทกสะทองแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบตาตรงๆ อย่างท้าทาย "หักสิคะ ถ้ากล้าพอ... แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าหักเงินฉัน ฉันจะประท้วงด้วยการขับรถพาคุณชายไปหลงป่าเขาใหญ่จริงๆ ด้วย" รวินทร์แค่น "หึ" ในลำคอ ดวงตาคู่คมฉายแววพึงพอใจอย่างมิดเมียด แม้ปากจะบอกว่ารำคาญนักหนา แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวเป็นกลองเพลทุกครั้งที่อีกฝ่ายทำท่าทางพยศใส่แบบนี้ นี่มันไม่ใช่การเดินทางไปทำงานธรรมดา... แต่มันคือแผนการที่เขาวางไว้เพื่อดึงเด็กดื้อคนนี้ออกมาจากสภาพแวดล้อมเดิมๆ ให้พ้นจากสายตาของพวกแมลงวันที่ชอบบินวนเวียนใกล้ๆ โดยเฉพาะไอ้เพื่อนเด็กสมัยเด็กอย่างธีร์ที่เพิ่งจะโทรมาป้วนเปี้ยนเมื่อวานนี้ รถยนต์ยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวออกจากตัวเมืองมุ่งหน้าสู่เขาใหญ่ บรรยากาศภายในรถตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ คลอเคลียไปกับเสียงเครื่องยนต์ คีย์นั่งมองวิวข้างทางเพลินๆ พลางเคาะนิ้วกับกระจกประตูอย่างอารมณ์ดี จนกระทั่งคนขับรถจำเป็นเริ่มเปิดฉากทำลายความเงียบ "ทำไม... ดีใจนักหรือไงที่ได้โดดงานในเมืองมาสูดอากาศข้างนอก" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นโดยที่สายตาไม่ละไปจากถนนเบื้องหน้า "ก็ดีกว่าต้องนั่งอุดคู้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแล้วคอยรับคำสั่งบ้าๆ ของคุณชายก็แล้วกันค่ะ" คีย์ตอบเสียงใส หันกลับมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอีกฝ่าย "ว่าแต่... แปลกนะคะ ปกติเห็นหวงงานจะตาย ทำไมจู่ๆ ถึงยอมพาฉันออกมาตรวจงานที่รีสอร์ทเองแบบนี้ล่ะคะ หรือว่า... กลัวฉันแอบไปเจอใครเข้า?" รวินทร์หักพวงมาลัยหลบหลุมบนถนนเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบตามองคนข้างกายด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นกันแดดราคาแพง "หลงตัวเองใหญ่แล้วคีย์... ฉันแค่อยากมาดูหน้างานให้แน่ใจว่าโปรเจกต์ร้อยล้านจะไม่พังเพราะความสะเพร่าของเธอต่างหาก" "อ๋อเหรอคะ? งั้นก็แปลว่าไม่ได้หวง... ใช่ไหมล่ะคะ?" คีย์ลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน จงใจโน้มตัวเข้าไปใกล้ฝั่งคนขับจนไหล่ชนกัน รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "ถ้าอย่างนั้น ขากลับฉันแวะรับธีร์มาทานข้าวด้วยกันสักมื้อ คงไม่ขัดข้องอะไรใช่ไหมคะคุณชาย พอดีธีร์เขาเพิ่งทักมาว่าอยากเจอพอดีเลยค่ะ" เอี๊ยด! เสียงเบรกกะทันหันดังขึ้นลั่นถนนลาดยาง รถยุโรปคันหรูจอดเทียบข้างทางอย่างไร้ระเบียบ รวินทร์หันขวับมามองหน้าคนพูดด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ ความเย็นชาและมาดคุณชายผู้สูงส่งปลิวหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหึงหวงที่ระอุออกมาจนแทบจะจับต้องได้ "เธอว่าไงนะ... จะรับใครขึ้นรถมาด้วย?" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำ รวินทร์เอื้อมมือไปล็อกคางเรียวของคีย์ให้หันมาสบตากันตรงๆ แรงบีบไม่ได้มากมายจนเจ็บ แต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "กล้ามากนะคีย์ ที่กล้าเอาชื่อไอ้บ้านั่นมาพูดต่อหน้าฉันในเวลางานแบบนี้" คีย์หัวเราะคิกคักในลำคออย่างชอบใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาหมาบ้าของคนตรงหน้า ยิ่งแกล้ง ยิ่งสนุก มือเรียวยกขึ้นแตะข้อมือแกร่งที่บีบคางตัวเองอยู่เบาๆ "อุ๊ย... หน้าตาคุณชายตอนนี้ดูน่ากลัวจังเลยนะคะ ไหนบอกว่าไม่ได้หวงไงล่ะคะ?" ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความสะใจที่ได้ยั่วโมโหคนปากแข็ง รวินทร์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเจื้อยแจ้วไม่หยุดด้วยความหมั่นไส้ระคนคลั่งรัก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกันในระยะประชิด ความอดทนที่สะสมมาตลอดทางขาดผึ่งลงทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเย้าแหย่นั้น "อยากลองดีนักใช่ไหมคีย์..." รวินทร์พึมพำเสียงพร่า ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปหมายจะจัดการเด็กดื้อให้เข็ดหลาบ ทว่าในจังหวะนั้นเอง... ก๊อกๆ! เสียงเคาะกระจกฝั่งคนขับดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างรถ รวินทร์ชะงักค้าง คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปเห็นใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญที่ยืนอยู่ด้านนอก "อ้าวคุณรวินทร์!บังเอิญจังเลยนะครับ ผมผ่านมาแถวนี้พอดี เห็นรถคุ้นๆ เลยแวะมาทักทาย... ผมขอติดรถไปด้วยคนสิครับ พอดีรถผมเสีย" เสียงของ **"ธีร์"** ดังลอดกระจกเข้ามาในรถ ทำเอารวินทร์หน้าดำครึ้มลงทันที ส่วนคีย์ก็ได้แองอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึงกับสถานการณ์เฉพาะหน้าที่พลิกผันไปในพริบตา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินจิกหมอนและลุ้นไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ!