สัมผัสที่ทำให้ใจเต้นผิดจังหวะ

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณหาเรื่องนะคะคุณชายรวินทร์!" น้ำเสียงของคีย์ ธันวาไม่ได้มีความน่าเกรงขามเลยสักนิดในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ ตรงกันข้าม... มันสั่นพร่าเล็กน้อยในยามที่แผ่นหลังบางแนบสนิทติดกับบานกระจกเย็นเฉียบของห้องเก็บเอกสาร ขณะที่เบื้องหน้าคือร่างสูงโปรดของทายาทตระกูลดังที่กำลังก้าวเข้ามาปิดกั้นทุกทางหนี ฝนด้านนอกกระหน่ำซัดสาดใส่กระจกตึกสูงระฟ้าจนเกิดเสียงดังอื้ออึง แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามในอกของคีย์กลับดังกลบทุกสรรพเสียงได้อย่างน่าประหลาด คุณชายรวินทร์ไม่แม้แต่จะปริปากเอ่ยคำขู่ใดๆ ออกมาอีก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาราวกับงานประติมากรรมฉายแววดุดันเจือความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธ ใบหน้าหล่อเหลาลดต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รำไร กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศในพื้นที่แคบๆ นี้อัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก "ปากเก่งนักนะธันวา" รวินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดเมื่อครู่ด้วยประกายตาดุร้ายที่ซ่อนความปรารถนาบางอย่างเอาไว้ลึกซึ้ง "เวลาจนมุมแบบนี้ ทําไมถึงไม่เห็นเก่งเหมือนตอนต่อปากต่อคำกับฉันบ้างล่ะหึ" "ก็เพราะคุณมันเผด็จการไงคะ ถึงได้ชอบต้อนคนอื่นให้จนมุมอยู่เรื่อย!" คีย์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาเรียวจะสั่นน้อยๆ ด้วยความตื่นตระหนก เขารู้ดีว่าความใกล้ชิดในระยะประชิดนี้อันตรายต่อหัวใจตัวเองมากแค่ไหน โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ธีร์เพื่อนสนิทของเขาเพิ่งจะเดินเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ตัว จนทำให้คุณชายจอมซึนตรงหน้าสติหลุดตบะแตก แปลงร่างเป็นหมาป่าหวงก้างอย่างไร้เหตุผล รวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ฝ่ามือหนายื่นไปทาบลงบนกระจกใสข้างศีรษะของเด็กหนุ่มเพื่อกักตัวไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ท่าทางคุกคามนี้ทำให้คีย์ต้องเอียงคอหลบโดยอัตโนมัติ ลำคอระหงเอียงลาดเผยผิวเนียนนุ่มที่ไหวระริกตามจังหวะชีพจรเต้นรัว "เผด็จการเหรอ..." รวินทร์กระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ถ้าฉันเผด็จการจริง... เธอคงไม่มีโอกาสได้มายืนเถียงฉันอยู่ตรงนี้หรอกนะคีย์" จังหวะนั้นเอง... จังหวะที่เสี้ยววินาทีแห่งความเงียบงันเข้าปกคลุม ท่ามกลางเสียงฟ้าคำรณด้านนอก ไฟสำรองของตึกเกิดกะพริบไหวแล้วดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดกลืนกินห้องเก็บเอกสารขนาดเล็กให้เหลือเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟฉุกเฉินสีส้มที่สาดส่องเข้ามา ความมืดทำให้ประสาทสัมผัสด้านอื่นเด่นชัดขึ้นเป็นทวีคูณ คีย์สะดุ้งสุดตัวเมื่อแผ่นอกกว้างแนบชิดเข้ากับตัวเขาอย่างจังเนื่องจากมองไม่เห็นทาง รวินทร์เองก็ชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้สติที่กักเก็บมานานของชายหนุ่มขาดผึ่ง สัมผัสกะทันหันทำให้ทั้งคู่ต้องใกล้ชิดกันจนแทบหลอมละลาย ร่างกายที่แนบสนิทกันอย่างไร้ช่องว่างส่งผ่านความอบอุ่นและความเร่าร้อนของอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้น คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่มันกลับยิ่งทำให้กลิ่นกายของคนตรงหน้าแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทอย่างลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม "คุณ... ถอยไปได้แล้ว ไฟดับแบบนี้เราควรหาทางออก..." คีย์พยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงน้อยนิดนั้นเปรียบเสมือนการสะกิดเสือหลับ รวินทร์ไม่เพียงแต่ไม่ถอย แต่กลับใช้มืออีกข้างรวบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้นจนร่างของทั้งคู่แทบจะรวมเป็นร่างเดียวกัน "ไม่อยากถอย..." เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาอย่างดื้อดึง ดวงตาคมในความมืดสลัวเป็นประกายวับวาวจ้องมองริมฝีปากที่เผยอน้อยๆ อย่างสะกดกลั้น "รู้ไหมว่าฉันหงุดหงิดแค่ไหนตอนที่เห็นไอ้ธีร์มันมองเธอ... รู้ไหมว่าฉันอยากจะทำอะไรมันมากแค่ไหน" "มันเรื่องอะไรที่คุณต้องหงุดหงิดล่ะคะ เราเป็นแค่..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อรวินทร์ตัดสินใจปิดกั้นข้อโต้แย้งทั้งหมดด้วยริมฝีปากของเขาเอง สัมผัสแรกเป็นเพียงความนุ่มนวลที่แนบลงมาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนดุดันตามอารมณ์ที่ถูกกดทับมานาน คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด แรงต้านทานที่มีมลายหายไปในพริบตาเมื่อเรียวปากหยักลึกเริ่มขบเม้มและรุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ ความหวานล้ำที่เจือความดุดันทำให้หัวใจที่เต้นผิดจังหวะอยู่แล้วแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตอีกฝ่ายไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว รวินทร์ประคองท้ายทอยของเด็กหนุ่มให้แหงนรับสัมผัสที่ลึกซึ้งขึ้น ความละมุนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายถูกถ่ายทอดผ่านจูบที่เนิ่นนานและสูญเสียการควบคุมทีละน้อย ท่ามกลางความมืดและเสียงฝนกระหน่ำ ทั้งโลกราวกับหยุดหมุนเหลือเพียงรสสัมผัสวาบหวามที่ทำให้ลมหายใจขาดห้วง รวินทร์ผละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้คนใต้ร่างได้สูบฉีดอากาศ ทว่าหน้าผากของทั้งคู่ยังคงแนบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารด1แก้มกันและกันอย่างแนบแน่น ดวงตาคมมองลึกลงไปในนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายแววสั่นไหวและยอมจำนนอย่างเห็นได้ชัด รวินทร์กำลังจะเอ่ยคำบางอย่างออกมาเพื่อทวงถามความชัดเจนในความสัมพันธ์ที่คลุมเครือนี้... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะพร้อมกับเสียงไขลูกบิดจากภายนอก ตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นเคยที่เอ่ยเรียกชื่อคนด้านในอย่างร้อนรน "คีย์! อยู่ข้างในหรือเปล่า พอดีฉันเอาเอกสารสำคัญมาให้... เอ๊ะ ทำไมประตูไม่ล็อกล่ะเนี่ย" ร่างของธีร์ผลักประตูห้องเปิดกว้างออก พร้อมกับแสงไฟสำรองที่สว่างพรึบขึ้นในวินาทีนั้นพอดี! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินจิกหมอนและลุ้นไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ!