หนีไปให้พ้นหน้า

กระดาษขนาดเอสี่สีขาวสะอาดตาแผ่นนั้น ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองอย่างไม่เบามือนัก แรงกระทบทำให้ปากกาหมึกซึมราคาแพงกลิ้งหล่นลงไปนอนนิ่งบนพื้นพรม แต่เจ้าของโต๊ะไม่ได้สนใจก้มลงเก็บมันด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบของคุณชายรวินทร์เงยขึ้นมองร่างโปร่งที่ยืนสบตานิ่งอยู่เบื้องหน้า สายตานั้นแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยโทสะระอุที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล หากแต่สิ่งที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ กลับเป็นการตื่นตระหนกที่เจ้าตัวไม่มีทางยอมรับมันออกมาง่าย ๆ "ลาออก?" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ ราวกับพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก "คุณคิดว่าบริษัทผมเป็นโรงละครลิงนึกจะเข้าจะออกเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ คีย์ ธันวา" "ผมไม่ได้ล้อเล่นค่ะคุณชาย" คีย์ตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งแววประชดประชันหรือความหวาดกลัวอย่างที่เคยเป็นมาตลอดสามเดือนเต็ม ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความสั่นไหวในดวงตา "ใบลาออกเซ็นให้เรียบร้อยแล้ว ส่วนงานที่ค้างอยู่ ผมเคลียร์ส่งให้พี่มีนเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ" รวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาผุกลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มรุ่นน้องอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม "กล้ามากนะ..." มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้ผิวเนื้อเนียนขึ้นรอยแดง แต่คีย์เลือกที่จะเม้มปากแน่น ไม่ยอมเปล่งเสียงร้องออกมาสักแอะเดียว มีเพียงดวงตากลมโตที่จ้องมองกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "แค่เรื่องไอฟิวส์นั่น... ถึงกับต้องหนีหัวซุกหัวซุนเลยรึไง หรือกลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ไหวจนเผลอใจให้ผมเข้าจริง ๆ กันแน่" คำพูดเยייהหยันและสายตาดุดันที่ส่งมาเพื่อลดทอนคุณค่า ทำให้หัวใจที่ด้านชาอยู่แล้วเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ คีย์แค่นยิ้มสมเพชตัวเองในใจ... ใช่สิ สำหรับคุณชายรวินทร์แล้ว เขาคงเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อ เป็นเบ๊ปากเก่งที่เอาไว้รองรับอารมณ์เวลาหงุดหงิด และเป็นตัวตลกในสายตาเท่านั้น "ค่ะ... ผมกลัว" คีย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทจนน่าตกใจ ดวงตาสองคู่ประสานกันแนบแน่น "กลัวว่าตัวเองจะทนอยู่เป็นตัวตลกให้คุณชายเหยียบย่ำศักดิ์ศรีไปมากกว่านี้ กลัวความใจร้ายของคุณ... และที่สำคัญที่สุด ผมกลัวใจตัวเองที่จะเผลอไปรู้สึกอะไรกับคนปากเสียอย่างคุณชายเข้าสักวัน" ประโยคสารภาพที่หลุดออกมาจากปากเรียวบางทำเอารวินทร์ชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนที่มันจะถูกกลบฝังด้วยทิฐิอันสูงส่งตามนิสัยของคนปากแข็ง "รู้ตัวก็ดี..." รวินทร์ผ่อนแรงบีบที่ข้อมือลงเล็กน้อย แต่ยังคงไม่ยอมปล่อย ดวงตาคมเข้มมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้ซีดเผือด "ถ้าคิดว่าตัวเองใจไม่ถึงพอจะรับมือกับผม ก็ไสหัวออกไปซะ! ออกไปให้พ้นหน้าผมตอนนี้เลย!" "ยินดีค่ะ..." คีย์สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างเด็ดขาด ดวงตาคู่สวยมองหน้าชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้าย ภาพความทรงจำตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มหายาก แววตาที่เจือความห่วงใยยามเขาป่วยไข้ หรือแม้กระทั่งคำด่าทอสารพัด... ทุกอย่างถูกกวาดล้างให้สะอาดหมดจดด้วยการตัดสินใจในครั้งนี้ "ลาก่อนค่ะคุณชาย ขอให้มีความสุขกับการบริหารบริษัทตามลำพังนะคะ" ร่างโปร่งหันหลังเดินจ้ำออกจากห้องทำงานส่วนตัวทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสีหน้าของคนที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่เบื้องหลัง เสียงปิดประตูห้องดังปัง... เป็นสัญญาณตัดขาดที่เด็ดขาดและเจ็บปวดที่สุด รวินทร์ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ความเงียบงันเข้าโอบล้อมรอบกาย รlสชาติขมปร่าแล่นพล่านไปทั่วริมฝีปาก มือหนายกขึ้นกุมขมับเมื่อความรู้สึกวูบโหวงแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมาจุกอก มันไม่ใช่ความโล่งใจอย่างที่สมองพยายามสั่งการ แต่เป็นความตื่นตระหนก... ความตื่นตระหนกที่รุนแรงเสียจนลมหายใจสะดุด เมื่อตระหนักได้ว่า *'ครั้งนี้... เด็กนั่นไม่ได้ขู่'* หกชั่วโมงผ่านไป... แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าสาดส่องลงมายังห้องชุดหรูใจกลางเมือง บรรยากาศภายในห้องมืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวจากด้านนอกเล็ดลอดผ่านม่านกันแสงเข้ามา รวินทร์ในชุดเสื้อเชื้อสีดำที่ปลดกระดุมออกสองเม็ด ยืนถือแก้ววิสกี้แก้วเดิมวนไปวนมาเป็นรอบที่ร้อย มือถือเครื่องหรูถูกวางคว่ำไว้บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา หน้าจอที่ปิดสนิทไร้ซึ่งการแจ้งเตือนใด ๆ ปกติเวลานี้... ข้อความจิกกัด รายงานยอดขาย หรือแม้แต่รูปถ่ายอาหารหน้าตาน่าเกลียดที่คีย์ชอบส่งมาประชด จะต้องเด้งขึ้นมาบนหน้าจอให้เขาได้หงุดหงิดเล่น แต่วันนี้... ไม่มีเลย ความเงียบงันที่น่ารำคาญกำลังกัดกินประสาทสัมผัสของเขาให้แหลกสลายทีละน้อย รวินทร์สบถออกมาเบา ๆ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด นิ้วเรียวกดเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี แต่เสียงสัญญาณรอสายที่ดังซ้ำ ๆ กลับไม่มีใครกดรับ ยิ่งโทร... ก็ยิ่งมีแต่ความว่างเปล่า *(หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...)* เสียงระบบตอบรับอัตโนมัติที่ดังขึ้น ทำเอาความอดอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึ้ง รวินทร์ขว้างโทรศัพท์มือถือลงบนพรมหนานุ่มอย่างแรงด้วยความหัวเสีย เขาเดินวนไปวนมาในห้องนั่งเล่นกว้าง ๆ ที่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันกว้างเกินไปและอ้างว้างเสียจนน่าประหลาด *บล็อกเบอร์? ลบไลน์? ตัดการติดต่อทุกช่องทางเลยงั้นเหรอ?* ให้ตายสิ... เด็กนั่นกล้าดีนัก! รวินทร์ตัดสินใจคว้ากุญแจรถยนต์บนโต๊ะ ก้าวเท้าฉับ ๆ ไปที่ประตูห้องด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาจะไปลากคอเจ้าตัวแสบกลับมาทำงานให้รู้แล้วรู้รอด ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา เขาก็จะไม่ยอมให้คีย์เดินออกไปจากชีวิตของเขาหน้าตาเฉยแบบนี้เด็ดขาด! ทว่า... ทันทีที่มือหนากระชากเปิดประตูห้องออกกว้าง ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาหยุดชะงักไปดื้อ ๆ ร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่คุ้นเคยดีกำลังยืนค้างอยู่หน้าห้อง ในมือถือกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อจ๊ะเอ๋เข้ากับเจ้าของห้องที่กำลังจะพุ่งออกไปพอดี และที่สำคัญที่สุด... ข้างกายของคีย์ มีร่างของ 'ธีร์' เพื่อนสนิทสมัยเด็กที่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันเกลียดขี้หน้ายืนคล้องแขนอยู่อย่างสนิทสนม "อ้าว... คุณชายรวินทร์" ธีร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏบนใบหน้าคมคาย "บังเอิญจังนะครับ ผมมารับคีย์ไปอยู่ด้วยพอดีเลย... หวังว่าคงไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของคุณชายหรอกนะ?" ดวงตาคมกริบของคุณชายรวินทร์หรี่แคบลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นมือของไอน้ำหน้าตาดีนั่นแตะอยู่บนไหล่บางของคนตัวเล็ก "นาย..." รวินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุดันราวกับสัตว์ป่าหิวกระหายพุ่งเป้าไปที่เด็กหนุ่มในอ้อมแขนของคู่แข่งหัวใจ "พูดใหม่อีกทีซิ ว่านายจะไปไหนกับมันนะ... คีย์!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังสุกงอมคู่นี้เสมอนะคะ!