ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

หน้าจอมือถือบนโต๊ะทำงานสั่นครืดคราดติดต่อกันเป็นรอบที่สาม แต่คีย์เลือกที่จะเมินเฉย ปล่อยให้มันส่งเสียงประท้วงอยู่ในกองเอกสารกองโตที่สูงท่วมหัว ดวงตากลมโตที่เคยฉายแวววับพราวระยับยามเผชิญหน้ากับอุปสรรค ตอนนี้กลับแดงก่ำและมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน ภาพถ่ายในหน้าฟีดโซเชียลมีเดียที่เพื่อนร่วมงานส่งมาให้ดูเมื่อสิบนาาทีก่อนยังคงติดตรึงอยู่ในหัว... ภาพของคุณชายรวินทร์ยืนเคียงข้างกับหญิงสาวตระกูลดังในงานการกุศล ป้ายตัวหนังสือพาดหัวข่าวตัวโตเขียนระบุชัดเจนถึง "การหมั้นหมายที่ถูกปิดเงียบ" ความรู้สึกหน่วงแปลกๆ ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ สมองส่วนหนึ่งพยายามบอกตัวเองว่า เขาเป็นใครกันเล่า ถึงมีสิทธิ์ไปรู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องส่วนตัวของคุณชาย ในเมื่อความสัมพันธ์ของเราสองคนมันเริ่มต้นจากความอลหม่านและจบลงด้วยสถานะเจ้านายกับลูกน้องจอมป่วนเท่านั้น แต่หัวใจเจ็บแปลบ... มันเป็นความรู้สึกชาดิ่งไปทั่วร่างเหมือนคนถูกตบหน้าฉากใหญ่ด้วยความจริงที่ว่า เขาก็เป็นได้แค่ทางผ่านชั่วคราวในชีวิตของคนระดับนั้น "นั่งทำหน้าเป็นปลาทูแม่กลองตากแห้งอะไรอยู่ตรงนี้คะ คุณธันวา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับแฟ้มเอกสารอีกเล่มที่ถูกโยนลงบนโต๊ะเสียงดังปึก คีย์สะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปรดในชุดสูทเนื้อดีของคุณชายรวินทร์ที่ยืนค้ำหัวอยู่ ใบหน้าหล่อเหลานั้นบึ้งตึงตามแบบฉบับเจ้ากรรมนายเวร แต่ทว่าแววตาคู่คมที่ทอดมองลงมากลับมีความห่วงใยฉาบอยู่ลึกๆ อย่างที่เจ้าตัวมักจะปากแข็งไม่ยอมรับ "ไม่ได้เป็นปลาทูค่ะ เป็นคนนี่แหละ... แต่ใกล้จะตายละ" คีย์ตอบเสียงห้วน หันหน้าหนีไปทางอื่น จงใจหลบสายตาดุคู่นั้น ไม่อยากให้รวินทร์เห็นร่องรอยความอ่อนแอที่กำลังก่อตัวขึ้นในดวงตา รวินทร์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อน้ำเสียงและท่าทีของเด็กตรงหน้าผิดแปลกไปจากทุกวัน ปกติแล้วต่อให้งานจะหนักแค่ไหน คีย์ก็มักจะมีคำพูดกวนประสาทมาต่อปากต่อคำได้ตลอด แต่วันนี้... บรรยากาศรอบตัวเด็กนี่เงียบเชียบและเย็นชาเสียจนน่าหงุดหงิด "เป็นบ้าอะไรอีก แปลกคนจริง" รวินทร์สบถเบาๆ ก่อนจะดึงเก้าอี้หมุนฝั่งตรงข้ามมานั่งลงประชิด กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดของผู้ชายตรงหน้าลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้คีย์รู้สึกอึดอัดจนต้องขยับตัวถอยหนี "ถ้าผมมันน่ารำคาญนัก คุณชายจะมานั่งมองหน้าผมให้รกหูรกตาทำไมล่ะครับ... อ้อ ลืมไป ผมมันแค่เบ๊นี่นะ จะไปเทียบอะไรกับคู่หมั้นคนสวยของคุณชายได้ล่ะ" ประโยคประชดประชันหลุดออกจากปากไปโดยไม่ทันได้ยั้งคิด น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยจนคนฟังจับพิรุธได้ รวินทร์ชะงัก สีหน้าเรียบตึงเปลี่ยนเป็นความงุนงงทันทีก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความฉุนเฉียว "เธอพูดเรื่องอะไร คีย์? ใครคู่หมั้น?" "ก็คนในข่าวไงคะ! ดังระเบิดระเบ้อไปทั่วโซเชียลแล้วมั้ง คุณชายจะแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมทำไมล่ะ ในเมื่อควงกันออกงานซะขนาดนั้น" คีย์หันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างตัดพ้อเต็มเปี่ยม ความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมาทั้งวันระเบิดออกมาผ่านน้ำเสียงที่เริ่มสั่น "ถ้าคุณมีคู่หมั้นอยู่แล้ว... แล้วมาทำดี มาจูบ มาบอกกว่า... มาทำเหมือนแคร์ผมทำไมวะ คุณชายสนุกมากเหรอที่ได้ปั่นหัวคนอื่นเล่นเนี่ย!" ประโยคสุดท้ายเกือบจะหลุดคำว่ารักออกไป แต่คีย์ยังยั้งปากไว้ได้ทัน ทว่าความหมายทั้งหมดมันชัดเจนเสียจนรวินทร์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบของทายาทหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นทีละน้อย... รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเยาะหยิ่ง แต่เป็นรอยยิ้มของความโล่งอกและความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่แฝงความคลั่งรักเอาไว้เต็มเปี่ยม "หึงเหรอเรา?" รวินทร์ถามเสียงนุ่ม ทอดสายตาพินิจพิเคราะห์เด็กปากเก่งที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ (และเขินอาย) "ใครหึง! อย่าหลงตัวเองน่าคุณชาย! ผมแค่... แค่รู้สึกว่ามันไม่แฟร์ที่คุณเอาความรู้สึกคนอื่นมาล้อเล่น!" คีย์เถียงเสียงแข็ง พยายามลุกขึ้นยืนเพื่อหนีออกไปจากสถานการณ์ชวนใจสั่นนี้ แต่รวินทร์ไวish กว่า คว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทันแล้วดึงร่างบางให้นั่งลงตามเดิม แรงดึงที่ไม่มากไม่น้อยทำให้คีย์เซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแกร่งโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดผสมน้ำหอมผู้ชายโชว์หรี่อยู่ใกล้แค่ปลายจมูก หัวใจของคีย์เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ขณะที่มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมให้ขยับหนีไปไหน "ฟังฉันให้ดีนะ... เจ้าเด็กโง่" รวินทร์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนคีย์ต้องหยุดหายใจ "ข่าวบ้าบออะไรนั่น ฉันไม่เคยรู้เรื่อง และผู้หญิงคนนั้น... เป็นแค่ลูกสาวหุ้นส่วนทางธุรกิจที่แม่ฉันพยายามจะจับคู่ให้ ซึ่งฉันปฏิเสธไปร้อยรอบแล้ว" คีย์ชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมที่ฉายแววความจริงจังไร้ข้อกังขา "จะ... จริงเหรอคะ?" "ฉันเคยโกหกเธอหรือไง" รวินทร์เลิกคิ้วถาม ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่นานๆ ทีจะเห็นทำเอาคีย์ใจละลายยวบ "อีกอย่าง... คนที่ฉันอยากหมั้น อยากแต่งงานด้วยจริงๆ มีแค่คนเดียว..." รวินทร์เว้นจังหวะ โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรินอยู่บนพวงแก้มที่ขึ้นสีแดงจัด "...คือเด็กปากเก่งที่นั่งอยู่ตรงนี้ต่างหาก" คีย์เบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพรักแบบไม่ทันตั้งตัว จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยการเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาทของใครบางคน "พี่รวินทร์! คุณป้าให้มาตามไปเคลียร์เรื่อง... อุ๊ย! ขอโทษครับ ผมมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย" เสียงใสของธีร์ เพื่อนสมัยเด็กของคีย์ที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้ รวินทร์สบถ "ชิส์" ออกมาเสียงดังอย่างหัวเสียที่สุดที่มารมารผจญดันโผล่มาถูกจังหวะนรกแบบนี้ คีย์รีบดันอกแกร่งของคุณชายออกทันที ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับจะระเบิดเป็นจุล ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังสุกงอมคู่นี้เสมอนะคะ!