ความผิดพลาดในค่ำคืนพายุโหม

กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมผสานกับหยาดฝนที่สาดซัดกระแทกกระจกห้องทำงานขนาดใหญ่จนเกิดเสียงดังระรัว รวินทร์ในยามนี้ไม่ได้มีมาดของคุณชายผู้เย่อหยิ่งและเจ้าระเบียบที่คีย์คุ้นเคยอีกต่อไป ร่างสูงโปร่งทิ้งน้ำหนักลงบนโซฟาหนังแท้ด้วยท่าทางหมดสภาพ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดออกจนเผยให้เห็นลาดไหล่กว้างและผิวเนื้อที่ขึ้นสีแดงเรื่อจากฤทธิ์ของน้ำอมฤตที่เจ้าตัวซัดเข้าไปอย่างไร้ความปรานี "คุณ... เลิกทำตัวเป็นภาระสักทีได้ไหมคะ ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังจะมานั่งซดเหล้าประชดชีวิตอะไรอยู่อีก" คีย์ยืนกอดอกมองคนเมาด้วยแววตาระคนหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่าย มือเรียวผลักประตูห้องทำงานปิดลงด้วยความแรงที่มากพอจะแสดงออกถึงความหัวเสีย เด็กหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะยื้อแย่งแก้วทรงสวยออกจากมือหนาที่กำมันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แต่ทว่า... พรึบ! จังหวะที่คีย์โน้มตัวลงไป มือแกร่งที่ควรจะไร้เรี่ยวแรงกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนของเขาอย่างรวดเร็วราวกับคีมเหล็ก แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างโปร่งของเด็กหนุ่มเสียหลักล้มคว่ำลงไปทาบทับอยู่บนตัวของคุณชายรวินทร์อย่างไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดอยู่ข้างแก้มจนคีย์ต้องสะดุ้งสุดตัว "ปล่อยนะคุณ! บ้าจริง..." "อย่าดื้อ... คีย์" เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย รวินทร์ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ของคนตัวเล็กกว่าอย่างดื้อดึง อ้อมแขนแข็งแรงที่เคยผลักไสไล่ส่ง บัดนี้กลับตวัดโอบกอดเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปกับอากาศธาตุ คีย์ตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์กะทันหัน หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่คุณชายรวินทร์คนเดิม คนที่ชอบตวาดใส่เขาด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน คนที่ทำตัวน่าหมั่นไส้ได้ตลอดเวลา แต่คนๆ นี้... กำลังสั่นเทา "คุณเมามากแล้วนะ รวินทร์" คีย์เปลี่ยนสรรพนามด้วยความตกใจ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว มือเรียวที่ตั้งใจจะผลักออก เปลี่ยนเป็นลังเลอยู่กลางอากาศ ก่อนจะตัดสินใจวางแตะลงบนเส้นผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อเบาๆ "เงยหน้าขึ้นมาคุยกันดีๆ สิคะ เป็นอะไร ทำไมต้องทำร้ายตัวเองแบบนี้" "นายมันใจร้าย... คีย์" รวินทร์พึมพำชิดผิวเนื้อตรงซอกคอ เสียงนั้นอู้อี้แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ ดวงตาคมกริบที่มักใช้มองคนอื่นด้วยความเหยียดหยาม ตอนนี้กลับคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใส ไอร้อนจากร่างสูงแผ่ซ่านจนคีย์รู้สึกได้ถึงความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันเย็นชามาตลอด "ผมเนี่ยนะใจร้าย?" คีย์แค่นหัวเราะทั้งที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ใครกันแน่ที่ใจร้าย ชอบด่าผม ชอบใช้งานผมสารพัด แถมยัง... ชอบทำให้ผมหงุดหงิดอยู่เรื่อย" "แล้วเคยรู้บ้างไหม... ว่าที่ด่า ที่สั่ง ที่ทำตัวน่ารำคาญใส่ทั้งหมดนั่น..." รวินทร์ผงกศีรษะขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคีย์อย่างมีความหมาย ความเจ็บปวดและความอัดอั้นที่เก็บกดไว้เนิ่นนานฉายชัดอยู่ในนั้น "มันเป็นเพราะอะไร..." บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงฝนที่กระหน่ำซัดด้านนอกกลายเป็นเพียงฉากหลัง ไอร้อนจากกายแนบชิดทำให้คีย์แทบหายใจไม่ออก ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "เพราะ... อะไรล่ะคะ" คีย์ถามเสียงสั่น หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของคุณชายเคลื่อนมาแตะที่ข้างแก้ม เกลี่ยเบาๆ อย่างทะนุถนอมในแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน "เพราะฉันมองไม่เห็นใครอื่นอีกเลยตั้งแต่มีนายเข้ามาในชีวิต..." รวินทร์หลุดปากสารภาพออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือความตัดพ้อและความคลั่งไคล้ระคนกัน "เกลียดนักใช่ไหมที่ฉันดุ? เกลียดนักใช่ไหมที่ฉันชอบก้าวก่าย? แต่รู้ไหม... ว่าทุกครั้งที่เห็นนายไปยืนใกล้ไอ้ธีร์ หรือส่งยิ้มให้คนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน... รู้สึกเหมือนอกจะระเบิดตายอยู่แล้วรู้บ้างรึเปล่า!" คีย์เบิกตากว้าง คลื่นความรู้สึกอุ่นวาบพุ่งกระแทกเข้าใส่กลางใจจนชาหนึบ คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งอย่างรวินทร์ ทำให้ทุกข้อกังขา ทุกความสงสัยในพฤติกรรมประหลาดๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมากระจ่างชัดขึ้นในเสี้ยววินาที นี่เขา... หึงหวงเขามาตลอดเลยอย่างนั้นเหรอ? รวินทร์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดอยู่บนริมฝีปากที่เผยอค้างด้วยความตกตะลึง ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งนาน ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจเต้นระส่ำเป็นจังหวะเดียวกัน "คุณ... พูดจริงเหรอคะ" คีย์กระซิบถามเสียงแผ่วเบา ความรู้สึกยินดีตี BUBBLE ขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ความประหม่าก็ทำให้ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหนี "คิดว่าฉันล้อเล่นอยู่หรือไง..." รวินทร์ยิ้มหยันให้กับตัวเอง แววตาคมกริบฉายแววตัดพ้อ "คนปากแข็งอย่างฉัน... ยอมสารภาพออกหมดเปลือกขนาดนี้แล้ว นายยังจะใจร้ายใจดำผลักไสฉันให้อยู่คนเดียวอีกเหรอ คีย์..." นิ้วมือเรียวของคุณชายเลื่อนลงมาแตะที่ริมฝีปากของคีย์แผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้เด็กหนุ่มขนลุกซู่ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก นอกจากแรงดึงดูดประหลาดที่ฉุดรั้งให้พวกเขาต้องขยับเข้าหากันทีละน้อย... ทีละน้อย... ระยะห่างลดลงจนแทบไม่มีที่ว่าง ริมฝีปากหยักลึกกำลังจะทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่าง คีย์หลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองเป็นครั้งแรก แอ๊ด... เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ พร้อมกับแสงไฟสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามา "รวินทร์! ฉันบอกแล้วไงว่าเอกสารกองนั้น... เฮ้ย! พวกนายกำลังทำอะไรกันวะ!" เสียงทุ้มคุ้นหูที่เอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างตกใจสุดขีด ทำให้ร่างทั้งสองบนโซฟาผละออกจากกันแทบไม่ทัน คีย์ลืมตาโพรงด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อหันไปมองตามต้นเสียงก็พบกับร่างของ 'ธีร์' ที่ยืนแข็งค้างอยู่ตรงหน้าประตูกลางดึก พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือที่แทบจะร่วงหล่นลงพื้น รวินทร์สบถออกมาอย่างหัวเสีย นัยน์ตาดุร้ายวาวโรจน์ขึ้นด้วยความหงุดหงิดขีดสุดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ ขณะที่คีย์ได้แต่หน้าแดงแจ๋ทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานตรงหน้า! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาลุ้นและจิกหมอนไปกับฉากสารภาพรักสุดเร้าใจครั้งนี้นะคะ!