ใกล้ชิดเกินกว่ากฎอนุญาต

"ถ้าคุณยังไม่ปล่อยมือ... ฉันจะถือว่าคุณฉวยโอกาสจากเบ๊อย่างฉันนะคะ!" เสียงกระซิบแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้นแทบจะแนบชิดใบหู ทว่าเจ้าของอ้อมแขนกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะดุ้งสะเทือน ร่างสูงใหญ่ของคุณชายรวินทร์ยังคงทาบทับอยู่เหนือร่างของคีย์ ธันวาอย่างแนบแน่น ชนิดที่ว่าต่อให้เอาไม้บรรทัดเหล็กมาวัด ก็ไม่มีทางเหลือช่องว่างแม้แต่เซนติเมตรเดียวตาม ‘กฎหนึ่งเมตร’ ที่ท่านคุณชายเคยประกาศิตเอาไว้ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บริเวณซอกคอทำเอาคนตื่นก่อนถึงกับขนลุกชัน สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่พาดผ่านเอวสอบและรั้งแน่นราวกับกลัวว่าหมอนข้างมีชีวิตตัวนี้จะหายวับไปกับตา ยิ่งทำให้คีย์อยากจะดิ้นให้หลุดพ้นจากสถานการณ์ชวนใจสั่นนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดตรงที่ว่า... ยิ่งดิ้น ร่างกายของพวกเขาก็ยิ่งเบียดเสียดแนบชิดกันจนน่าตื่นตระหนก ดวงตาคมกริบของคุณชายรวินทร์ค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างเกียจคร้าน แทนที่จะตกใจหรือรีบผละออกตามสัญชาตญาณของคนฟอร์มจัด รวินทร์กลับไล่สายตาสำรวจใบหน้าเนียนใสที่บัดนี้ขึ้นสีแดงจัดด้วยความหงุดหงิดอย่างถือวิสาสะ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย้าแหย่ที่ทำให้คนมองอยากจะคว้าหมอนมาฟาดหน้าสักทีสองที "ตื่นมาก็โวยวายเสียงดังเลยนะคะ... เด็กน้อย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ติดแหบแห้งเพราะเพิ่งตื่นนอนดังชิดริมฝีปากของคีย์ ชวนให้หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไร้เหตุผล "แล้วใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายละเมิดกฎก่อน... จำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อคืนใครกันที่ซุกเข้ามาหาฉันเอง" "ผมไม่ได้ซุก! คุณต่างหากที่ดึงผมเข้าไปกอดเหมือนตุ๊กตาแก้หนาว!" คีย์เถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความไม่ยอมแพ้ แม้ใบหน้าจะร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู "ปล่อยเลยนะ! อึดอัดจะตายอยู่แล้ว คุณชายตัวหนักอย่างกับหินแกรนิตแหนะ!" "ปากเก่ง" รวินทร์เอ็ดเบาๆ แต่ไม่ยอมขยับเขยื้อน ร่างกายกำยำยังคงตรึงอีกฝ่ายไว้นิ่งสนิท นัยน์ตาคมพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านอยู่ในอกตั้งแต่เมื่อคืนตอนที่ยอมให้เด็กนี่นอนกอดซุกซบ ทำให้รวินทร์ไม่อยากทำลายบรรยากาศยามเช้าอันแสนหายากนี้ลงเลยสักนิด นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้ตื่นมาแล้วรู้สึก ‘เต็มอิ่ม’ ขนาดนี้... "ถ้าไม่ปล่อย ผมจะนับหนึ่งถึงสามแล้วนะ!" คีย์ขู่เสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกกว้างออกด้วยสองมือ แต่แรงแค่นี้มีค่าเท่ากับการนวดผ่อนคลายให้ท่านประธานบริษัทอสังหาฯ เสียมากกว่า "ลองนับดูสิคะ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะทำอะไรฉันได้" รวินทร์ท้าทายด้วยท่าทีเหนือกว่า ดวงตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่คนละขั้วกับภาพลักษณ์คุณชายผู้เคร่งขรึมและเย่อหยิ่งโดยสิ้นเชิง บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่เจือด้วยประจุไฟฟ้าแปลกประหลาด เคมีคู่กัดที่มักจะปะทะคารมกันทุกครั้งที่มีโอกาส บัดนี้กลับถูกบีบให้แคบลงเหลือเพียงพื้นที่บนเตียงนอนนุ่ม ท่ามกลางอุณหภูมิร่างกายที่ค่อยๆ สูงขึ้นจนน่าตกใจ ความใกล้ชิดที่เกินกว่าขอบเขตของเจ้านายและลูกจ้าง ทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจของคนทั้งคู่เริ่มไม่เป็นจังหวะ คีย์ชะงักไปเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นคมที่ทอดมองมาอย่างมีความหมาย ความดุร้ายที่มักจะมีไว้ขู่กรรโชกเลือนหายไปจนหมด เหลือเพียงประกายความอ่อนโยนบางเบาที่ทำเอาคนปากเก่งถึงกับพูดไม่ออก สมองที่เคยประดิษฐ์คำพูดเชือดเฉือนเก่งกาจกลับขาวโพลนขึ้นมาดื้อๆ ในจังหวะที่หัวใจของคีย์กำลังเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก และรวินทร์กำลังจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้กว่าเดิมเพื่อปิดระยะห่างที่เหลืออยู่— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังเข้ามา ทำลายมนตร์สะกดในห้องนอนพังทลายลงในเสี้ยววินาที "คุณคีย์ครับ! คุณรวินทร์ครับ! ตื่นหรือยังเอ่ย..." เสียงตะโกนเรียกจากบุคคลภายนอก พร้อมกับบิดลูกบิดประตูที่ดังแกรกกราก ทำเอาคีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ส่วนรวินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดที่ถูกขัดจังหวะ และก่อนที่รวินทร์จะทันได้หันไปสบถด่าไอ้คนที่บังaniอาจมาทำลายช่วงเวลาสำคัญ ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาด้วยฝีมือของคนนอกที่ถือวิสาสะ ร่างสูงโปร่งของ ‘ธีร์’ ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็แข็งค้างคาใบหน้า เมื่อภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือเจ้านายหนุ่มผู้เย็นชาและเบสหนุ่มปากแซ่บ กำลังนอนกอดกันกลมกลืนอยู่บนเตียงนอนในสภาพที่ล่อแหลมเกินกว่าจะแก้ตัว ธีร์อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถล่นออกจากเบ้า ขณะที่คีย์หน้าซีดเผือด รีบผลักอกรวินทร์สุดแรงเกิดจนกระเด็นตกจากเตียงไปกองกับพื้น ส่วนรวินทร์ลุกขึ้นนั่งช้าๆ ใบหน้าคมคายบึ้งตึงดาร์กสนิท ดวงตาดุร้ายฉายแววฆ่าฟันพุ่งตรงไปที่ผู้มาเยือนอย่างน่ากลัว "ธีร์!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามทุกกฎเกณฑ์นี้นะคะ