กาแฟแก้วนั้นที่ทำให้ใจสั่น

"ถ้าเอกสารกองนี้ยังเรียงหน้าไม่ตรง ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าโบนัสเดือนนี้ของเธอ... กลายเป็นศูนย์แน่" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย่อหยิ่งและดุดันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นทันทีที่คีย์ ธันวา ก้าวพ้นขอบประตูห้องทำงานส่วนตัว ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาฝึกงานขยับแว่นตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายตาขุ่นเคือง เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่เรื่องโบนัสที่ได้ยินจนชินหูนั้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม คีย์กลับยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ปรี่เข้าไปวางแฟ้มเอกสารกระดาษหนาเตอะลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปึก* จนคุณชายรวินทร์ที่กำลังก้มหน้าเซ็นสัญญาถึงกับชะงักเงยขึ้นมามอง "เช็คให้ครบถ้วนแล้วครับคุณชาย... อ้อ ไม่สิ เช็คให้ครบถ้วนแล้วค่ะคุณชายผู้แสนดี" คีย์จงใจเน้นเสียงประชดประชันอย่างไม่กลัวเกรง ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยความท้าทาย "แล้วก็เลิกขู่เรื่องโบนัสสักทีเถอะค่ะ ขู่บ่อยแบบนี้ระวังจะไม่มีใครอยากอยู่ร่วมโลกด้วยนะ" รวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายดั่งรูปสลักตวัดมองเด็กแสบตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ระคนเอือมระอา ใครใช้ให้เด็กนี่ปากดีไม่เข้าเรื่องกันล่ะ ตั้งแต่เข้ามาฝึกงานในฐานะเบ๊ส่วนตัว รวินทร์ก็แทบไม่เคยสงบปากสงบคำได้เลยสักวัน แต่แปลก... แทนที่จะไล่ออกให้พ้นหูพ้นตา รวินทร์กลับรู้สึกว่าโต๊ะทำงานตัวนี้มันเงียบเหงาเกินไปเวลาที่ไม่มีเสียงเถียงคำไม่ตกฟากของคีย์ "ปากเก่งนักนะ... ถ้าเอาเวลาเถียงฉันไปตรวจตัวเลขงบดุล บริษัทคงกำไรพุ่งไปถึงดาวอังคารแล้วมั้ง" รวินทร์ย้อนกลับ เสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าแหย่ที่เจ้าตัวมักจะซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความดุ "ก็ถ้าคุณชายไม่จู้จี้จุกจิกเรื่องมาก งานมันก็คงเสร็จไปนานแล้วเหมือนกันแหละค่ะ" คีย์ลอยหน้าลอยตาตอบ ก่อนจะเบนสายตาไปสะดุดเข้ากับถ้วยกาแฟสีดำสนิทบนโต๊ะที่พร่องไปแค่นิดเดียว "แล้วนี่... กาแฟดำล้วนไม่ใส่น้ำตาลอีกแล้วเหรอคะ? ชีวิตมันขมพออยู่แล้วหรือไง ถึงต้องทรมานตัวเองด้วยการดื่มน้ำล้างถ่านทุกวันเนี่ย" รวินทร์เลิกคิ้วขึ้นสูง "เรื่องของฉัน หรือเธออยากจะชิมแทนล่ะ เผื่อชีวิตเธอจะหวานขึ้นมาบ้าง" คำพูดหยอกเย้ากำกวมนั้นทำเอาคีย์ชะงักไปชั่ววินาที ใบหน้าเนียนใสร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความประหม่า รวินทร์นี่มันอันตรายต่อหัวใจจริงๆ ให้ตายสิ! ปากร้ายเป็นพิษแต่ชอบหยอดคำพูดชวนใจสั่นอยู่เรื่อย "ใครจะไปอยากชิมน้ำล้างถ่านของคุณชายกันล่ะคะ!" คีย์แหวกลบเกลื่อนความเขินอาย ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงภารกิจลับที่ทำเอาเขาต้องยอมเดินตากแดดตากลมไปต่อคิวร้านกาแฟชื่อดังหน้าปากซอยเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน มือเรียวบางควานหาถุงกระดาษสีคราฟท์ขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ด้านหลังลำตัวอย่างเก้ๆ กังๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล รวินทร์หรี่ตามองการกระทำนั้นอย่างสงสัย ท่าทางลับๆ ล่อๆ แบบนั้นมันไม่ใช่สัยวิสัยของเด็กปากเก่งคนนี้เลยสักนิด "อะไร... ซ่อนระเบิดไว้ในห้องทำงานฉันหรือไง" รวินทร์เอ่ยถามเสียงเรียบแต่สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว "ระเบิดบ้าอะไรเล่า! ฉันไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายนะคุณชาย!" คีย์โวยวายกลบเกลื่อนความประหม่า ก่อนจะวางถุงกระดาษลงบนมุมโต๊ะแรงๆ อย่างคนเสียฟอร์ม "เอ้า! รับไปซะสิ" รวินทร์ก้มมองถุงกระดาษคราฟท์สลับกับใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด มือเรียวยาวเอื้อมไปเปิดปากถุงหยิบกล่องพลาสติกใสข้างในขึ้นมาดู ดวงตาคมคายฉายแววแปลกใจระคนประกายระยิบระยับที่ยากจะคาดเดา ข้างในนั้นคือ... บราวนี่เนื้อหนาโรยหน้าด้วยอัลมอนด์อบกรอบ ส่งกลิ่นหอมเนยและช็อกโกแลตเตะจมูกทันทีที่เปิดฝา "นี่อะไร?" รวินทร์เงยหน้าขึ้นถาม น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว "ก็... ก็แค่ซื้อมาเกิน!" คีย์รีบโพล่งสวนขึ้นมาทันควัน สีหน้าและแววตาตื่นตระหนกราวกับกลัวความลับจะแตก "คือร้านนั้นเขามีโปรโมชั่น 1 แถม 1 ไงคะคุณชาย! แล้วฉันก็กินคนเดียวไม่หมด มันจะเลี่ยนตายซะก่อน ก็เลย... ก็เลยเอามาแบ่งให้กินช่วยกำจัดให้หน่อยต่างหาก อย่าเข้าใจผิดเด็ดขาดนะว่าฉันซื้อมาฝากคุณชายเพราะความพิศวาสอะไรนั่นน่ะ!" รวินทร์จ้องมองเด็กหนุ่มที่กำลังยืนกอดอกเชิดหน้าทำเป็นมองเพดานเพื่อหลบสายตา ความซูซานปากแข็งที่แสดงออกมานั้นช่างน่าเอ็นดูเสียจนเขาเกือบจะหลุดยิ้มออกมา รวินทร์แกล้งทำเป็นตีหน้าขรึม ขยับตัวเอนหลังพนักเก้าอี้แล้วประสานมือไว้ที่หน้าท้อง "อ๋อ... ซื้อมาเกินเพราะโปร 1 แถม 1 สินะ" รวินทร์ทวนคำด้วยน้ำเสียงลากยาว ชวนให้คนฟังรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ "แปลกจอะ ร้านนั้นเขามีโปรแบบนี้ด้วยเหรอ ฉันเพิ่งรู้ว่าร้านกาแฟฮิปสเตอร์แบบนั้นจะลดแลกแจกแถม" "มีสิคะ! คุณชายจะไปรู้เรื่องอะไร เอาแต่นั่งอยู่ในตึกกระจกติดแอร์เย็นฉ่ำ ไม่เคยเดินดินไปซื้อของเองหละสิ" คีย์รีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทั้งที่ในใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก กลัวเหลือเกินว่ารวินทร์จะจับไต๋ได้ว่าเขาเดินไปยืนต่อคิวซื้อเจ้านี่ตั้งครึ่งชั่วโมง เพียงเพราะจำได้รางๆ ว่าตอนประชุมเมื่อวานคุณชายบ่นว่าอยากกินอะไรหวานๆ ตัดเลี่ยนกาแฟ รวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กปากแข็งที่ยืนเกร็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยเข้าแตะจมูกจนคีย์ต้องกลั้นหายใจ รวินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "งั้นเหรอ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "แต่แปลกแฮะ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า... บราวนี่กล่องนี้ มันหน้าตาเหมือนรสชาติที่คนปากแข็งแถวนี้ชอบกินที่สุดเลยล่ะ" "คุณ... คุณชาย ถอยไปเลยนะ!" คีย์ผลักอกแกร่งเบาๆ เพื่อสร้างระยะห่าง แต่รวินทร์กลับไม่มีทีท่าจะถอยหนีแต่อย่างใด แถมยังยกย่องมุมปากส่งสายตากรุ้มกริมที่ทำเอาสติของคีย์กระเจิงไปไกลลิบ ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะ และบรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังอบอวลไปด้วยความหวานที่เคลือบไว้ด้วยความซึน *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความฟินระดับพรีเมียมอย่างไม่รู้กาลเทศะ ประตูห้องทำงานเปิดผางออกทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต ร่างสูงโปร่งของ "ธีร์" เพื่อนสนิทสมัยเด็กของคีย์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส แต่รอยยิ้มนั้นต้องชะงักค้างเมื่อเห็นว่ารวินทร์และคีย์ยืนแนบชิดกันในระยะประชิด "อ้าว... ขอโทษทีครับ รบกวนเวลาสวีท เอ้ย... เวลาทำงานกันหรือเปล่า?" ธีร์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่ดวงตาคมกราบกรานมองระหว่างเจ้านายหนุ่มหน้าดุกับเพื่อนสนิทด้วยประกายตาดุร้ายที่ซ่อนไว้ รวินทร์ผละตัวออกจากคีย์ช้าๆ ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึง เย็นชา และดุดันราวกับสวิตช์ไฟปิดเปิด ดวงตาคมกริบตวัดมองแขกผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูด้วยกันในตอนนี้นะคะ!