ในห้วงฝันของเซียน

ห้วงนิทราของนักบำเพ็ญเพียรหาใช่ความว่างเปล่าอันสงบสุขไม่ หากแต่มันคือสนามรบที่ซ่อนเร้นและดุเดือดที่สุด แดนจิตวิญญาณแห่งนี้ถูกโอบล้อมด้วยหมอกสีครามเข้มข้นดั่งน้ำหมึกที่ละลายลงในมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง อวิ๋นซือหานยืนนิ่งอยู่บนผืนน้ำที่ราบเรียบราวกระจกสะท้อนจันทร์เสี้ยว แต่เบื้องล่างกลับสะท้อนภาพเปลวเพลิงสีชาดที่กำลังแผดเผาตำหนักโอสถโบราณ—ภาพจำอันเลือนรางที่คอยกัดกินจิตใจของเขามาเนิ่นนานนับร้อยปี "เจ้ายังคงจดจำกลิ่นคาวเลือดในคืนนั้นได้ดีสินะ... ซือหาน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแว่วมาจากเบื้องหลัง ไอปราณกระบี่ที่คมกล้าจนทำให้มิติรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นปรากฏขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ไป๋มู่เฉิน... อดีตศิษย์พี่ใหญ่ผู้ซึ่งรอยแผลเป็นแห่งการทรยศยังคงประทับอยู่กลางดวงใจของสำนักและตัวเขาเอง อวิ๋นซือหานไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองทันที ปรมาจารย์โอสถหนุ่มเพียงแค่หลับตาลงช้าๆ ซึมซับไอเย็นของกระบี่ไร้ลักษณ์ที่แผ่ซ่านเข้ามาในรัศมีสามเชียะ กลิ่นอายของอีกฝ่ายยังคงเย่อหยิ่งและโดดเดี่ยวไม่เสื่อมคลาย ดุจกระบี่ที่ไร้ฝักจะเก็บซ่อนความคมกริบเอาไว้ได้อย่างไร "สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรจะก้าวล้ำเข้ามา มู่เฉิน" อวิ๋นซือหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ ทว่ามือที่ไขว้อยู่เบื้องหลังกลับกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "จิตวิญญาณของข้าถูกรบกวนด้วยวิถีโอสถขั้นสูง หรือแท้จริงแล้ว... เจ้าเพียงต้องการมาทวงถามเรื่องราวในอดีตที่ยังสะสางไม่จบสิ้น" ไป๋มู่เฉินก้าวเท้าเดินมาหยุดอยู่เคียงข้าง สายตาคมกราบทอดมองไปยังผืนน้ำที่สะท้อนภาพอดีตอันเจ็บปวด รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ "สะสางงั้นหรือ? เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าสิ่งที่สำนักกระทำลงไปในวันนั้นคือความถูกต้อง? ซือหาน... เจ้าใช้ชีวิตอยู่หลังเตาหลอมโอสถ ปรุงยาเพื่อต่ออายุให้แก่เหล่าผู้อาวุโสผู้มัวเมาในอำนาจ จนลืมมองดูว่ารากเหง้าของสำนักเราเน่าเฟะมานานเพียงใดแล้ว" คำพูดนั้นราวกับคมกระบี่ที่แทงทะลุเข้ากลางใจ อวิ๋นซือหานลืมตาขึ้น ดวงตาคู่คมฉายแวววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะชั่ววูบ ก่อนจะถูกกดให้จมดิ่งลงสู่ความเย็นชาอีกครั้ง เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ร่างกายแผ่ไอสีครามบริสุทธิ์ของ "โอสถวิญญาณเก้าชั้นฟ้า" ออกมาปกป้องรอบกายจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ จากการปะทะกันของไอปราณสองขั้ว "ข้าไม่สนว่าสำนักจะเน่าเฟะเพียงใด!" อวิ๋นซือหานหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาประสานกับนัยน์ตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "แต่ความจริงที่ว่า... เจ้าชักกระบี่สังหารอาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชา เป็นสิ่งที่ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจลบล้างได้! เหตุใดในคืนนั้น เจ้าจึงต้องเลือกวิถีนี้? หากเจ้าพูดความจริงออกมาตั้งแต่แรก..." "หากข้าพูด เจ้าจะเชื่อข้าหรือ?" ไป๋มู่เฉินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเจือความร้าวรานที่ซ่อนเร้นมานานแสนนาน "ในยุทธภพนี้ ผู้คนต่างเชื่อสิ่งที่ตาเห็นและผลประโยชน์ที่ได้รับ ซือหาน... เจ้ามองข้าเป็นเพียงศิษย์พี่ผู้ทรยศ หรือเจ้าไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับความจริงที่ว่า... อาจารย์ไม่ได้สิ้นชีพด้วยคมกระบี่ของข้ากันแน่!" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางห้วงจิตวิญญาณ อวิ๋นซือหานชะงักงัน ลลมหายใจสะดุดกึกลงไปวูบหนึ่ง ภาพความทรงจำอันเลือนรางในคืนเพลิงผลาญเริ่มสั่นคลอน เงาของอาจารย์ที่ถือครองคัมภีร์ต้องห้ามลอยเด่นขึ้นมาในหัว พร้อมกับรอยยิ้มสุดท้ายที่เต็มไปด้วยความลับ "เจ้าหมายความว่าอย่างไร..." เสียงของอวิ๋นซือหานขาดหายไปในลำคอ ความเยือกเย็นทั้งหมดที่เขาสสะสมมาหลายสิบปีคล้ายกำลังจะพังทลายลงในพริบตา "จงใช้จิตของเจ้าสัมผัสดูสิ ซือหาน..." ไป๋มู่เฉินยื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะลงที่หน้าผากของอวิ๋นซือหานแผ่วเบา โดยไม่มีการต่อต้าน ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกันนั้น มิติรอบตัวก็พลันแตกสลายราวกับกระจกร้าว หมอกสีครามม้วนตัวกลายเป็นพายุหมุนขนาดมหึมาที่พัดพาความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ให้ตื่นขึ้น ทว่า ก่อนที่ความลับเบื้องหลังการกวาดล้างสำนักจะถูกเปิดเผย แผ่นดินในห้วงจิตวิญญาณกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งกำลังพยายามฝ่าฝืนกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์เพื่อเข้ามาแทรกแซง รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นอันคุ้นเคยที่ดังสะท้อนก้องกวาดไปทั่วทุกสารทิศ—เสียงของผู้ที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่แล้วในดินแดนแห่งนี้ "ฮ่าๆๆ... ช่างเป็นการพบกันที่น่าประทับใจเสียจริง ศิษย์น้องทั้งสอง..." ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันลึกซึ้งนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ