นิมิตจากอดีตชาติ

กรงเล็บอัคคีของพยัคฆ์เพลิงทมิฬตะปบลงมาจนอากาศแตกออกเป็นริ้วรอยสีดำสนิท แรงกดดันจากสัตว์อสูรบรรพกาลทั้งร้อยตัวบีบอัดจนมิติรอบกายบิดเบี้ยวคล้ายกระจกที่จะแหลกสลายได้ทุกเมื่อ ทว่าอวิ๋นซือหานกลับมิได้ขยับเขยื้อนถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว สายตาของเขาคมกริบดุจใบกระบี่ที่เพิ่งออกจากเตาหลอม มือขวากุมขวดหยกที่บัดนี้ร้าวรานจนแสงสีทองสาดส่องทะลุรอยแยกออกมา ประหนึ่งดวงอาทิตย์ที่กำลังจะแผดเผาความมืดมิดนับพันปี "ศิษย์น้อง... ระวัง!" เสียงทุ้มต่ำของไป๋มู่เฉินดังขึ้นพร้อมกับเงากระบี่สีครามที่วาบผ่านหน้า บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง คมกระบี่ไร้ลักษณ์กรีดผ่าอากาศออกเป็นสุญญากาศ ปะทะเข้ากับกรงเล็บอัคคีจนเกิดเสียงระเบิดกึกก้องสะท้านสะเทือนไปทั่วหุบเขาหมื่นพิษ แรงสะท้อนทำให้ไป๋มู่เฉินต้องพ่นโลหิตสีแดงเข้มออกมาคำหนึ่ง ทว่าใบหน้าของเขายังคงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายความดื้อรั้นที่ท้าทายแม้กระทั่งสวรรค์ อวิ๋นซือหานเหลือบมองศิษย์พี่ใหญ่แวบหนึ่ง ไอร้อนระอุจากขวดหยกในมือแผดเผาฝ่ามือของเขาจนเนื้อหนังส่งกลิ่นไหม้ แต่ความเจ็บปวดทางกายนี้เทียบไม่ได้เลยกับคลื่นความทรงจำที่กำลังทะลักเข้าสู่ห้วงสมองของเขาดุจเขื่อนแตก ภาพอดีตที่ไม่ใช่ของเขา... แต่กลับคุ้นเคยยิ่งกว่าลมหายใจ "ท่านอาจารย์... เหตุใดจึงต้องเลือกเส้นทางนี้?" เสียงของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งดังขึ้นในโสตประสาท มันเป็นเสียงของอวิ๋นซือหานในอดีตชาติ—หรืออาจจะลึกซึ้งกว่านั้น ชาติภพที่พันผูกกันด้วยคำสาปแช่งและการทรยศ ในภาพนิมิตนั้น หอคอยบรรพกาลกำลังลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีคราม ร่างของชายชราผู้สวมชุดคลุมนักพรตขาวนั่งสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางกองเพลิง ดวงตาทั้งคู่ปิดสนิท แต่มีโลหิตไหลรินออกจากมุมปาก ข้างกายของชายชรา มีเงาร่างของเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งกำลังถือกระบี่ที่ชุ่มโชกด้วยเลือดของผู้บริสุทธิ์... ไป๋มู่เฉินในวัยเยาว์ อวิ๋นซือหานสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในอกปั่นป่วนราวกับมีเตาหลอมโอสถระเบิดอยู่ข้างใน ขวดหยกในมือแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พลังงานสีทองบริสุทธิ์พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภา แผ่ขยายอาณาเขตกลายเป็นค่ายกลโบราณที่กดทับเหล่าสัตว์อสูรบรรพกาลจนพวกมันต้องคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว ปราณเซียนอันเกรียงไกรแผ่ซ่านออกไปรอบทิศทาง บังคับให้เมฆหมอกบนท้องฟ้าต้องแหวกทางให้แก่รัศมีแห่งผู้บรรลุ "เจ้ารู้สึกแล้วใช่ไหม..." ไป๋มู่เฉินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าขณะปาดเช็ดโลหิตที่มุมปาก ดวงตาคมกราบมองอวิ๋นซือหานด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก "รอยร้าวบนขวดหยกนั่น... ไม่ใช่แค่ผนึกที่แตกออก แต่มันคือสัญญาเลือดที่เราต่างทำไว้เมื่อหนึ่งพันปีก่อน บนยอดเขาชิงหลิง... ที่ซึ่งเจ้าเป็นคนลงมือสังหารข้าด้วยมือของตนเอง" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงกลางใจอวิ๋นซือหาน ร่างของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย ความทรงจำที่ขาดหายถูกเติมเต็มด้วยความเจ็บปวดอันรวดร้าว ภาพในอดีตชาติซ้อนทับกับปัจจุบัน ท่ามกลางทะเลเพลิงและการนองเลือด เขาเป็นคนแทงกระบี่ทะลวงหัวใจของศิษย์พี่ผู้เป็นที่รักยิ่ง เพื่อแลกกับการผนึกพลังมารที่กำลังจะกลืนกินยุทธภพ และไป๋มู่เฉิน... ยอมรับบทบาทเป็นคนทรยศ ยอมแบกรับคำสาปแช่งและความเกลียดชังจากคนทั้งแผ่นดิน ก็เพื่อให้อวิ๋นซือหานมีชีวิตรอดต่อไปเพื่อสืบทอดวิถีโอสถ "ที่แท้... ทุกอย่างเป็นเช่นนี้" อวิ๋นซือหานพึมพำกับตนเอง ดวงตาสงบนิ่งคู่นั้นสั่นไหวอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี ความเย็นชาที่เขาใช้ห่อหุ้มจิตใจมาตลอดพังทลายลงในพริบตา ทว่า ในวินาทีที่ความจริงกระจ่างชัด ไอรอบตัวก็แปรเปลี่ยนเป็นความหนทึบ พื้นดินที่พวกเขายืนอยู่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นยิ่งกว่าเดิม ใจกลางค่ายกลสีทองที่เพิ่งปรากฏขึ้น หลุมอเวจีขนาดมหึมาเปิดปากออกอย่างไร้สุ้มเสียง ลมปราณสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นเสียดฟ้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงแก้วหู ดังมาจากห้วงลึกที่ไม่มีผู้ใดหยั่งถึง "ฮ่าๆๆ... ผ่านไปหนึ่งพันปี เจ้าสองคนก็ยังโง่งอมเหมือนเดิม คิดว่าทำลายผนึกได้แล้วจะหลุดพ้นจากวัฏสงสารนี้งั้นรึ?" เสียงนั้นแหบพร่าและทรงพลังจนกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือของไป๋มู่เฉินถึงกับสั่นระริก เงาร่างสีดำมหึมาค่อยๆ ก้าวขึ้นมาจากหลุมอเวจี รัศมีกดดันระดับ "ราชันเซียนขั้นสมบูรณ์" แผ่ซ่ายจนอากาศรอบตัวกลายเป็นของแข็ง อวิ๋นซือหานหรี่ตาลงคมกริบ ความเศร้าโศกในใจถูกแทนที่ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น เขาประสานอินด้วยมือทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ปราณโอสถและปราณกระบี่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวสะท้อนแสงเจิดจ้า แต่ก่อนที่อวิ๋นซือหานจะทันได้ก้าวออกไปเผชิญหน้า มือข้างหนึ่งของไป๋มู่เฉินก็เอื้อมมาแตะที่ไหล่ของเขาไว้ พร้อมกับเสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่เด็ดเดี่ยว "ศิษย์น้อง... ถอยไปก้าวหนึ่ง ครั้งนี้... ถึงตาข่ายเป็นคนชดใช้หนี้สินเมื่อชาติก่อนแล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาอันยาวนานนี้ร่วมกันนะครับ - เพลิงโอสถสวรรค์ -