เกาะลอยฟ้าที่สาบสูญ

หมอกสีชาดหนาทึบเบื้องหน้ามิใช่ไอปราณธรรมชาติ หากแต่เป็นกลิ่นอายความตายที่สะสมมานานนับหมื่นปี ทะเลหมอกวนเวียนดุจเกลียวคลื่นโลหิต ปิดกั้นเส้นทางสู่ ‘เกาะลอยฟ้าที่สาบสูญ’ ดินแดนต้องห้ามที่แม้แต่เซียนขั้นหลอมรวมวิญญาณยังต้องสั่นสะท้านเมื่อย่างกรายเข้าใกล้ อวิ๋นซือหานยืนตระหง่านอยู่บนยอดผาชัน ชายเสื้อคลุมสีเขียวเข้มโบกสะบัดตามแรงลมปราณที่แปรปรวน รอบกายของเขามีเตาหลอมโอสถเก้าทิศลอยวนเวียน แผ่รังสีความร้อนระอุออกมาเพื่อขับไล่ไอพิษที่พยายามแทรกซึมเข้าสู่เส้นชีพจร ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองไปยังจุดสิ้นสุดของขอบฟ้า ที่ซึ่งเงาตะคุ่มของเกาะลอยคว้างกลางอากาศราวกับปีศาจจำศีล "เจ้าแน่ใจแล้วหรือซือหาน... ก้าวผ่านม่านค่ายกลนี้ไปแล้ว ต่อให้เป็นเซียนหรือมาร ก็มิอาจกำหนดชะตากรรมของตนเองได้อีก" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ไป๋มู่เฉินก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ร่างของเขายังคงสวมชุดคลุมสีขาวแปดเปื้อนคราบฝุ่นจากการเดินทางไกล ที่ข้างกายปรากฏกระบี่ไร้ลักษณ์ซึ่งส่งเสียงสั่นพ้องเบาๆ ราวกับรับรู้ถึงภัยอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า อวิ๋นซือหานมิได้หันกลับไปมอง สองมือของเขายังคงประสานเข้าหากันเพื่อควบคุมพลังปราณในจุดตันเทียน "ศิษย์พี่ไป๋... ท่านคิดว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้ามีทางเลือกอื่นกระนั้นหรือ? ความแค้นของการล้างสำนักและความจริงที่ท่านแบกรับไว้ ล้วนรอการสะสาง ณ ดินแดนแห่งนี้ หากเราถอยตอนนี้ วิญญาณของอาจารย์คงไม่ยอมให้อภัยเราเป็นแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามต่ำของสายลมปราณที่กรีดกั้นผ่านหน้าผา ดั่งเสียงร่ำไห้ของดวงวิญญาณนับล้านที่ติดอยู่ในห้วงมิติ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามขมับของอวิ๋นซือหาน แม้เขาจะเป็นปรมาจารย์โอสถผู้เยือกเย็นเพียงใด แต่การเผชิญหน้ากับเขตแดนโบราณที่ไร้ผู้ใดรอดชีวิตกลับมา ย่อมสร้างความตึงเครียดขึ้นในใจไม่น้อย "ถ้าเช่นนั้น..." ไป๋มู่เฉินแค่นยิ้มบางๆ แววตาคมปลาบฉายประกายเด็ดเดี่ยว มือขวาเอื้อมกุมด้ามกระบี่แน่นจนข้อต่องอขาว "ทางข้างหน้าต่อให้เป็นขุมนรกโลกันตร์... ข้าผู้นี้ก็จะใช้กระบี่ในมือเบิกทางให้ท่านเอง" สิ้นเสียงคำประกาศกร้าว ไป๋มู่เฉินก็พุ่งทะยานร่างออกไปดุจดาวตก แหวกผ่านม่านหมอกสีชาดเบื้องหน้าทันที! อวิ๋นซือหานไม่รอช้า พลังปราณสีครามเข้มระเบิดออกจากร่าง ทะยานติดตามศิษย์พี่ใหญ่ผู้ทรยศแต่เปี่ยมด้วยคุณธรรมผู้นี้ไปติดๆ ทั้งสองร่างพุ่งทะลวงผ่านม่านพลังโบราณที่แผ่พุ่งด้วยแรงกดดันมหาศาล เสียงอัสนีบาตฟาดผ่าลงมาจากท้องฟ้าอย่างไร้ที่มา ราวกับฟ้าดินกำลังพิโรธต่อการมาของผู้ฝืนลิขิต ทันทีที่ก้าวล่วงเข้าสู่เขตเกาะลอยฟ้า แรงโน้มถ่วงรอบตัวก็เปลี่ยนแปรไปอย่างสิ้นเชิง ปราณฟ้าดินที่นี่หนาแน่นจนเกือบจะกลายเป็นของเหลว ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยจิตสังหารอันดุร้ายที่พร้อมฉีกกระชากผู้บุกรุกให้แหลکเป็นจุล อวิ๋นซือหานสะบัดแขนเสื้อ เม็ดโอสถคุ้มภัยเก้าเม็ดพุ่งออกไปกลางอากาศ กางม่านบาตรแสงสีทองปกป้องร่างของทั้งสองไว้ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เงาร่างสีดำสนิทนับร้อยสายก็พุ่งออกมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง เงาร่างเหล่านั้นล้วนถืออาวุธโบราณและแผ่ไอพลังระดับเซียนขั้นสูง! "ระวัง! พวกมันไม่ใช่คน..." ไป๋มู่เฉินตะโกนลั่น พร้อมกับชักกระบี่ไร้ลักษณ์ออกจากฝัก แสงกระบี่สีเงินยวดยวงสว่างวาบราวกับดาราดับแสง กวาดซัดเงาร่างเบื้องหน้าจนแตกสลายไปในพริบตา แต่ทว่า... จำนวนของพวกมันกลับเพิ่มขึ้นทวีคูณ ราวกับเกาะแห่งนี้มีชีวิตและกำลังกลืนกินพลังของพวกเขาเพื่อสร้างศัตรูขึ้นมาใหม่ ในขณะที่อวิ๋นซือหานกำลังจะหยิบโอสถระเบิดปราณขั้นสูงสุดออกมาเพื่อเปิดทางหนีฉุกเฉิน สายตากลับเหลือบไปเห็นศิลาจารึกโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางซากปรักหักพังเบื้องหน้า บนศิลานั้นสลักอักษรโบราณสามคำที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ — และเงาร่างอันคุ้นเคยผู้หนึ่งกำลังยืนพิงศิลานั้นอยู่ รอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งมาทำให้วิญญาณในร่างแทบหลุดลอย ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติเวลาและค่ายกลอันตรายมาด้วยกันเสมอนะครับ