ผู้พิทักษ์ประตูทิพย์

"เจ้าประเมินพลังแห่งกาลเวลาต่ำเกินไปแล้ว, ซือหาน" เสียงทุ้มต่ำดุจสายน้ำวนแห่งห้วงอเวจีดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกจากศิลาจารึกโบราณจนหยาดน้ำค้างบนพื้นกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีคราม อวิ๋นซือหานชะงักค้าง ปลายนิ้วที่กุมขวดโอสถระเบิดปราณสั่นเทาเล็กน้อย หาใช่เพราะความหวาดกลัวต่อศัตรูไม่ ทว่าความทรงจำอันขมขื่นเมื่อเจ็ดปีก่อน—วันที่หอตำราเพลิงนิลมอดไหม้และโลหิตของอาจารย์ย้อมผืนแผ่นดิน—กำลังไหลย้อนกลับเข้ามาทิ่มแทงหัวใจดั่งคมกระบี่นับพันเล่ม เงาร่างที่ยืนพิงศิลาค่อยๆ ผ.งาดขึ้นอย่างช้าๆ อาภรณ์สีเทาเข้มสะบัดตามแรงลมปราณที่หมุนวนรอบกาย ไป๋มู่เฉิน... ศิษย์พี่ใหญ่ผู้ทรยศ ผู้ที่เคยตบะแก่กล้าที่สุดในสำนักโอสถสวรรค์ บัดนี้ดวงตาทั้งสองข้างกลับลึกล้ำราวกับหลุมดำไร้ก้นบึ้ง ไม่หลงเหลือเค้า1โครงความเมตตาปรานีเช่นในอดีตอีกต่อไป "ท่านพี่... หรือท่านรอข้าอยู่ที่นี่มาตลอด" อวิ๋นซือหานกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ปราณแท้จริงในตันเถียนโคจรอย่างบ้าคลั่งเพื่อต้านทานแรงกดดันระดับเสมือนเซียนที่แผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่าย "รอรึ?" ไป๋มู่เฉินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบดั่งใบกระบี่กวาดมองผู้เป็นน้องร่วมสำนัก "ข้าเพียงแต่เฝ้ามองดูเจ้าเดินตามรอยเท้าที่ข้าขีดไว้ต่างหาก... ซือหาน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการกวาดล้างในวันนั้นเป็นฝีมือของพรรคมารโลหิต?" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจอวิ๋นซือหาน ร่างกายของเขาแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกลงทันที ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นภายใต้กองเพลิงแห่งความแค้นกำลังจะถูกเปิดเผย แต่นี่ไม่ใช่เวลาสำหรับความตกตะลึง เพราะเบื้องหลังศิลาจารึกโบราณนั้น อักขระเวทสีทองนับหมื่นตัวเริ่มสว่างวาบขึ้น บีแตรแห่งบททดสอบประตูทิพย์ได้ถูกกู่ร้องขึ้นแล้ว "หากเจ้าอยากรู้ความจริงทั้งหมด... ก็จงก้าวข้ามผ่านบททดสอบนี้ไปให้ได้เสียก่อน" ไป๋มู่เฉินสะบัดแขนเสื้อ คลื่นกระบี่ไร้ลักษณ์พุ่งแหวกอากาศเข้าใส่ร่างของอวิ๋นซือหานโดยไม่ให้ตั้งตัว! *เปรี้ยง!* แรงปะทะรุนแรงจนพื้นศิลาใต้เท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม อวิ๋นซือหานพุ่งทะยานถอยหลังสามสาบวา ปากกระอักโลหิตสีแดงเข้มออกมาคำโต ทว่าแววตาของเขากลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความมุ่งมั่น มือขวาสะบัดออก โลดโอสถเม็ดกลมสีทองอร่ามสามเม็ดพุ่งทะยานออกไปกลางอากาศ หลอมรวมกันกลายเป็นม่านโล่ปราณอัคคีที่ร้อนระอุถึงขีดสุด นี่คือ "วิถีโอสถไร้ใจ" ที่เขาบำเพ็ญเพียรมาตลอดหลายปี—ตัด1ขาดความลังเล มุ่งมั่นสู่เป้าหมายโดยไม่สนสิ่งใด! อวิ๋นซือหานไม่สนใจบาดแผล ร่างของเขาพุ่งทะยานผ่านร่างของไป๋มู่เฉินไปราวกับภูตผี เป้าหมายของเขาไม่ใช่การสะสางความแค้นในตอนนี้ แต่คือศิลาจารึกโบราณที่สลักตำราลับขั้นสูงสุด อักขระโบราณสามคำบนศิลาเปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนแปรเปลี่ยนเป็นประตูมิติขนาดยักษ์ที่เปิดอ้าซ่า ทว่า เมื่อเขามาหยุดอยู่เบื้องหน้าประตูทิพย์ แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่ราวกับมหาสมุทรถล่ม นี่คือ "ด่านจิตวิญญาณ" ประตูทิพย์แห่งนี้ไม่ได้ใช้พลังปราณในการเปิด แต่มันใช้ "หัวใจ" ของผู้บำเพ็ญเพียรเป็นเครื่องชั่งน้ำหนัก ภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายชัดขึ้นในห้วงความคิด—ภาพของอาจารย์ที่กำลังสิ้นใจ ภาพของสำนักที่ลุกเป็นไฟ และภาพของไป๋มู่เฉินที่ถือกระบี่เปื้อนเลือด เสียงกระซิบอันแผ่วเบาแต่บาดลึกดังขึ้นก้องในโสตประสาท *'เจ้าแค้นข้าหรือไม่? เจ้าพร้อมที่จะละทิ้งทุกสิ่งเพื่อแลกกับพลังอำนาจหรือไม่?'* อวิ๋นซือหานหลับตาลงช้าๆ ลมหายใจยาวนานและมั่นคง เขารู้ดีว่าหากจิตใจสั่นคลอนเพียงนิดเดียว วิญญาณของเขาจะถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านภายในประตูทิพย์แห่งนี้ "ความแค้น... ข้าไม่เคยลืม" อวิ๋นซือหานพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยพลังจิตที่แข็งแกร่งดั่งหินผา "แต่ข้าจะไม่ยอมตกเป็นทาสของความแค้น... วิถีเซียนของข้า ข้าเป็นผู้กำหนดเอง!" ทันทีที่กล่าวจบ เปลวเพลิงสีฟ้าครามปรากฏขึ้นรอบกายของเขา หลอมรวมเข้ากับอักขระบนศิลาจารึก ประตูทิพย์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสว่างเจิดจ้าแผ่ขยายออกไปทั่วบริเวณกลืนกินร่างของเขาหายวับไปกับตา บนยอดเขารกร้าง ไป๋มู่เฉินยืนมองช่องว่างของมิติที่ค่อยๆ ปิดลง มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความซับزซ้อนระหว่างความยินดีและความอาลัย "เจ้าเติบโตขึ้นมากจริงๆ... น้องเล็ก" ทว่า ในขณะที่ประตูมิติใกล้จะปิดสนิทลงอย่างสมบูรณ์ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนาก็ดังขึ้นจากเบื้องหลังของไป๋มู่เฉิน พร้อมกับกลิ่นอายปราณดาบอันน่าสะพรึงกลัวที่แม้แต่เขายังต้องขมวดคิ้วมุ่น "ผู้พิทักษ์ประตูทิพย์มิได้มีเพียงคนเดียว... ไป๋มู่เฉิน เจ้าคิดจะปล่อยให้มันผ่านไปง่ายดายเช่นนั้นเชียวหรือ?" เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างของบุรุษลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิท ก้าวออกมาจากความมืดมิดพร้อมกับคมกระบี่ที่อาบไปด้วยโลหิตสีดำสนิท ซึ่งกำลังชี้ตรงมาที่หลังของไป๋มู่เฉินโดยตรง! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมิติแห่งการบำเพ็ญเพียรนี้ไปด้วยกันนะครับ