การประลองที่โรงเตี๊ยมรกร้าง

ไอปราณสีครามเข้มข้นดุจน้ำหมึกแผ่ซ่านเสียดแทงผนังไม้ผุพังของโรงเตี๊ยมรกร้างจนเกิดเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะทานทนไม่ไหว กลิ่นอายความตายไม่ได้มาพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง ทว่ามันกลับคืบคลานมาในความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว ไป๋มู่เฉินยืนนิ่งอยู่เบื้องกลางซากปรักหักพัง ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่จับจ้องไปยังเงาร่างสามสายที่สวมชุดคลุมสีเทายาวจรดพื้น ซึ่งยืนขวางทางออกทุกทิศทุกทาง ยอดฝีมือจากแดนลับแลเหล่านี้ล้วนอยู่ในขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของพวกมันทำให้ฝุ่นผงบนพื้นดินถึงกับลอยวนเป็นวงกลม "ไป๋มู่เฉิน... เจ้าหนีพ้นเงื้อมมือของสำนักมาได้สามปี นึกไม่ถึงว่าจะมามุมอับตายที่โรงเตี๊ยมรกร้างแห่งนี้ ชะตากรรมของคนทรยศ ช่างน่าสมเพชนัก" น้ำเสียงแหบพร่าดุจเสียงโลหะเสียดสีกันดังขึ้นจากชายผู้ยืนอยู่ตรงกลาง มือเหี่ยวย่นดั่งกิ่งไม้แห้งค่อยๆ เอื้อมไปกุมด้ามกระบี่ที่เหน็บอยู่ข้างเอว ไป๋มู่เฉินไม่ได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย มุมปากของเขายกย่องขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเย้ยหยันต่อฟ้าดินและผู้คนที่หลงงมงายในอำนาจ "ทรยศงั้นหรือ...?" ไป๋มู่เฉินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทรงพลังสะท้อนก้องในจิตวิญญาณของทุกคน "ข้าเพียงแต่ไม่ยอมก้มหัวให้วิถีมารที่สวมเสื้อคลุมนักบุญเช่นพวกเจ้า อาศัยคัมภีร์ต้องห้ามดูดกลืนพลังชีวิตของผู้อื่นเพื่อสร้างความยิ่งใหญ่ วิถีเซียนเช่นนี้... น่ารังเกียจยิ่งกว่าสุนัขข้างถนนเสียอีก" "ปากกล้า!" เปรี้ยง! เงาร่างซ้ายมือพุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ฝ่ามือที่ห่อหุ้มด้วยปราณโลหิตซัดเข้าใส่กลางหน้าอกของไป๋มู่เฉินในพริบตาเดียว ทว่าร่างของชายหนุ่มกลับเลือนหายไปราวกับภาพมายา ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกอย่างไร้ร่องรอย กรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงแหลมหวีดหวิว บาดเฉือนเข้าที่ใบหน้าของมือสังหารจนเลือดสดๆ ไหลริน ในวินาทีนั้นเอง อวิ๋นซือหานซึ่งนั่งหลบอยู่มุมมืดของโรงเตี๊ยม ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย มือเรียวยาวคีบเม็ดยาโอสถสีทองระยิบระยับไว้ระหว่างนิ้ว ปรมาจารย์โอสถผู้เย็นชารู้ดีว่าลำพังกระบี่ของไป๋มู่เฉินนั้นคมกล้าเพียงใด แต่การต้องรับมือกับยอดฝีมือสามคนในเวลาเดียวกันโดยไร้ค่ายกลสนับสนุนย่อมเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด ปราณทิพย์ในร่างของอวิ๋นซือหานเริ่มโคจรอย่างเงียบเชียบ พร้อมที่จะแปรเปลี่ยนเป็นอัคคีโอสถแผดเผาทุกสิ่งที่ย่างกรายเข้ามาใกล้ "ระวังด้านหลัง!" อวิ๋นซือหานส่งเสียงเตือนผ่านกระแสจิต ไป๋มู่เฉินไม่ต้องหันกลับไปมอง ร่างกายของเขาตอบสนองเร็วกว่าความคิด กระบี่ในฝักถูกตวัดกลับหลังด้วยมุมองศาที่สมบูรณ์แบบ ปะทะเข้ากับคมกระบี่ลับที่ลอบเร้นเข้ามา เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแตกกระจายสว่างวาบไปทั่วห้องโถงมืดทึบ แรงกระแทกมหาศาลทำให้พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นจุล ยอดฝีมือชุดเทาตรงกลางเห็นสหายทั้งสองยังไม่สามารถเผด็จศึกได้ สีหน้าของมันพลันเคร่งขรึมขึ้น มันประสานอินทร์มืออย่างรวดเร็ว ท้องฟ้าเหนือโรงเตี๊ยมรกร้างพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ เมฆฝนก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน สายฟ้าคำรามกึกก้อง อักขระโบราณนับร้อยปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อ "วิชาผนึกวิญญาณเก้าสวรรค์! เจ้าเด็กเหลือขอ วันนี้เจ้าต้องดับสูญทั้งจิตวิญญาณและร่างกาย!" แรงกดดันจากฟ้าดินถาโถมลงมาดั่งภูเขาหام ร่างของไป๋มู่เฉินสั่นสะท้านเล็กน้อย เลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกจากมุมปากของเขา ทว่าดวงตากลับยิ่งเปล่งประกายเจิดจ้าดุจดวงดาราในคืนเดือนมืด เขาไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว มือซ้ายแตะลงที่ด้ามกระบี่ มือขวารวบรวมลมปราณทั้งหมดเข้าสู่จุดตันเทียน ไอปราณสีขาวบริสุทธิ์ผสานเข้ากับกลิ่นอายความตายกลายเป็นพลังที่น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด "ต่อให้เป็นสวรรค์... หากขวางทางวิถีกระบี่ของข้า ข้าก็จะผ่ามันให้แยกเป็นสองส่วน!" คำรามจบ ไป๋มู่เฉินพุ่งทะยานขึ้นสู่เบื้องบน ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์พวยพุ่งทะลุหลังคาโรงเตี๊ยมพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องนารัตติกาล ปะทะกับอักขระฟ้าดินอย่างดุเดือด แสงสว่างจ้าเจิดจ้าเสียจนแสบตา ท่ามกลางละอองฝนและเศษซากไม้ที่ปลิวว่อน อวิ๋นซือหานเงยหน้าขึ้นมองภาพนั้น หัวใจของปรมาจารย์โอสถผู้เยือกเย็นกลับเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่กระบี่ของไป๋มู่เฉินกำลังจะทะลวงผ่านค่ายกลอักขระ เงาร่างปริศนาอีกสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากมิติที่บิดเบี้ยวเบื้องหลังอวิ๋นซือหาน พร้อมกับปลายกระบี่สีดำสนิทที่จ่อตรงเข้าที่ลำคอของปรมาจารย์โอสถโดยไร้เสียงเตือน! "อวิ๋นซือหาน... ระวัง!" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกควันแห่งยุทธภพมาด้วยกันนะครับ เพลิงโอสถสวรรค์