ความลับใต้ฐานศิลา

หยาดโลหิตสีชาดที่หยดลงบนพื้นศิลาอัคนี ไม่ได้ส่งเสียงดังเซเซ่อ หากแต่ก้องกังวานดั่งเสียงคำรามของอสูรบรรพกาลในห้วงความคิดของอวิ๋นซือหาน "ช้าก่อน ซือหาน... ไอปราณมังกรดินเบื้องล่างมิใช่สิ่งที่จะเปิดออกด้วยความคะนอง" เสียงของไป๋มู่เฉินดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในคูหาลับใต้ซากปรักหักพังของตำหนักโอสถสวรรค์ ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีขาวสะอ้านบัดนี้เปื้อนไปด้วยฝุ่นผงถ่านและรอยเลือดจางๆ ที่มุมปาก สะท้อนถึงการปะทะกับค่ายกลปกป้องเมื่อชั่วยามก่อน กระบี่ไร้ลักษณ์ในฝักไม้ทมิฬข้างกายเขาสั่นระริกเบาๆ คล้ายส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนปฐพี อวิ๋นซือหานมิได้หันกลับมามอง ดวงตาสีดำสนิทดุจห้วงรัตติกาลยังคงเพ่งพินิจอักขระโบราณที่สลักอยู่บนแผ่นศิลาหนาเตอะเบื้องหน้า ปลายเรียวนิ้วของเขาแตะลงบนร่องรอยสลักที่ยังคงมีไอร้อนพวยพุ่งออกมาดั่งลมหายใจของคนเป็น "ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านคิดว่าเหตุใดเมื่อสามร้อยปีก่อน สำนักของเราจึงล่มสลายในชั่วข้ามคืน?" ปรมาจารย์โอสถหนุ่มเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความหวาดหวั่น ทว่ากลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว ไป๋มู่เฉินแค่นยิ้มหยันให้กับโชคชะตา ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบคูหาที่เต็มไปด้วยโครงกระดูกของอดีตผู้อาวุโส "เจ้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจ... มิใช่เพราะความโลภในวิถีเซียนของคนนอก แต่เป็นเพราะ 'หนอนบ่อนไส้' ที่ฝังรากลึกอยู่ภายในต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น อวิ๋นซือหานพลันถ่าย Plasmatic Qi (พลังปราณแท้จริง) สีครามเข้มลงไปในจุดชีพจรของแผ่นศิลา เสียง "ครืน..." ดังสะเทือนเลื่อนลั่น แผ่นศิลาขนาดมหึมาค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นไอพิษสีม่วงเข้มพวยพุ่งขึ้นมาปะทะจมูก กลิ่นอายชวนคลื่นไส้ที่แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของโอสถต้องห้ามกระจายไปทั่วบริเวณ ทั้งสองก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ เมื่อไอพิษจางลง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือกล่องหยกโบราณที่วางอยู่บนแท่นบูชาศิลาสีดำสนิท บนฝากล่องสลักด้วยตราสัญลักษณ์รูป 'ดอกบัวโลหิตแปดกลีบ' สัญลักษณ์ที่ทำให้อภิบาลชนในยุทธภพต้องหวาดผวา "นั่นมัน..." ไป๋มู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย ไอสังหารแผ่ออกมาจากร่างของเขาโดยไม่รู้ตัว "ตราประทับของนิกายเทวะโลหิต... นิกายที่ถูกกวาดล้างไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล เหตุใดจึงมาปรากฏอยู่ที่นี่ได้" อวิ๋นซือหานไม่เอ่ยคำใด เขายื่นมือออกไปเปิดฝากล่องหยกด้วยความระมัดระวัง ภายในนั้นมิได้บรรจุเม็ดยัดโอสถสวรรค์หรือคัมภีร์วิชาเซียนล้ำค่าอันใด หากแต่มีแผ่นหนังมนตราที่ทำจากหนังสัตว์อสูรโบราณ แผ่ซ่านไอปราณโบราณอันชั่วร้ายออกมาจนอณูอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว เมื่อแผ่นหนังถูกคลี่ออก แสงสีแดงฉานก็ฉายสะท้อนลงบนใบหน้าของคนทั้งสอง บนนั้นหาใช่เพียงแผนผังภูมิศาสตร์ธรรมดาไม่ แต่มันคือ **"แผนที่การก่อตัวของนิกายเทวะ"** ที่เชื่อมโยงเครือข่ายลับของสำนักใหญ่ทั่วทั้งยุทธภพเข้าไว้ด้วยกัน รวมถึงรายชื่อของผู้อาวุโสและเจ้าสำนักปัจจุบันกว่าครึ่งที่แอบแฝงตัวเป็นสาวกของนิกายนี้มาอย่างยาวนาน ดวงตาของอวิ๋นซือหานหดแคบลงเมื่อกวาดสายตาไปยังรายชื่อลำดับท้ายสุด ลายมือที่คุ้นเคยอย่างยิ่งยวดปรากฏเด่นชัดอยู่บนนั้น—ลายมือของเจ้าสำนักคนปัจจุบัน ผู้ซึ่งเป็นอาจารย์ลุงของเขาเอง "ที่แท้... หมากตานี้เดินมาสามร้อยปีแล้ว..." อวิ๋นซือหานพึมพำกับตนเอง เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอของเขา เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี "ซือหาน ระวัง!" ยังไม่ทันที่สติของอวิ๋นซือหานจะประมวลผลเสร็จสิ้น ไอปراณกระบี่อันคมกริบก็พุ่งแหวกอากาศมาจากความมืดเบื้องหลังอย่างไร้สุ้มเสียง ไป๋มู่เฉินสะบัดมือวาบ กระบี่ไร้ลักษณ์ในฝักพุ่งกระแทกเข้าใส่เงาร่างสีดำที่ลอบเร้นเข้ามาอย่างเหมาะเจาะ เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟสาดกระเซ็นสว่างวาบไปทั่วคูหา เงาร่างสีดำถอยร่นไปสามก้าวเผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุม—มันคือผู้อาวุโส "มู่หรงเฉิง" ผู้ดูแลหอคัมภีร์ของสำนักที่ควรจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่บนยอดเขาไท่ซาน! มู่หรงเฉิงกระอักเลือดออกมาคำโต ทว่าริมฝีปากกลับแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาเบิกโพรงจ้องมองมาที่แผ่นหนังในมือของอวิ๋นซือหานราวกับมองซากศพ "ฮ่าๆๆ... พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการค้นพบความลับนี้จะเปลี่ยนชะตากรรมได้? สายเกินไปแล้ว... แผนการหลอมรวมรากวิญญาณสวรรค์ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ เบื้องบน!" สิ้นเสียงคำรามนั้น ร่างของมู่หรงเฉิงก็ระเบิดออกเป็นหมอกโลหิตสีดำ ทว่าหมอกนั้นมิได้สลายไป แต่มันกลับพุ่งรวมตัวกันบนอากาศ กลายเป็นอักขระเวทสีเลือดขนาดมหำึมาที่ลอยเด่นอยู่เหนือหัวของอวิ๋นซือหานและไป๋มู่เฉิน แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณถาโถมลงมาดั่งภูเขาทับถม ท้องฟ้าเหนือซากปรักหักพังภายนอกพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน สายฟ้าสีดำสายแรกผ่าลงมาทำลายล้างพื้นศิลาเบื้องล่างจนแตกละเอียดเป็นผุยผง! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่ากระบี่และไอปราณมา ณ ที่นี้นะครับ