ห้องลับของโรงพยาบาล

"ถ้าคุณเปิดประตูบานนั้นด้วยกุญแจดอกผิด ไม่เพียงแต่ความจริงที่จะตายคาที่ แต่พวกเราทั้งคู่ก็จะกลายเป็นแค่เศษเนื้อในตู้แช่เย็นของโรงพยาบาลนี้ด้วยเช่นกันครับ ดร.อคิราห์" เสียงกระซิบของธันวาแหบพร่าและเจือกลิ่นไอความตึงเครียด มันดังลอดผ่านความมืดทึบของทางเดินชั้นใต้ดินระดับสาม—โซนต้องห้ามที่ผังอาคารของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังอย่าง 'ธนกิจเวชการ' ถูกลบออกไปจากระบบสารสนเทศของกระทรวงสาธารณสุขอย่างจงใจ อคิราห์ไม่ได้หันกลับไปมองนักข่าวหนุ่มผู้สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้ม เขายังคงจดจ้องอยู่กับแผ่นโลหะเย็นเฉียบเบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางสีดำกำลังบรรจงเขี่ยกลไกภายในรูกุญแจดิจิทัลด้วยลวดเหล็กสปริงเส้นเล็กๆ สองเส้น ความเงียบงันรอบตัวถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะในอก สำหรับคนอื่น ห้องนี้อาจเป็นเพียงห้องเก็บเวชภัณฑ์เก่า แต่ในฐานะแพทย์นิติเวชผู้เคยชันสูตรศพมานับร้อย อคิราห์รู้ดีว่า กลิ่นอับชื้นที่ผสมผสานกับสารฟอร์มาลีนเจือจางในอากาศระเหยออกมาจากรอยต่อของบานประตูกระจกนิรภัยหนาเตอะนี้ มันคือกลิ่นอายของ 'ความลับ' ที่ถูกฆาตกรรมและฝังกลบอย่างเป็นระบบ "คุณกลัวตายตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ คุณธันวา" อคิราห์เอ่ยเสียงเรียบโดยไม่ละสายตาจากงานตรงหน้า "ไหนว่าคุณยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งที่สั่นสะเทือนประเทศไม่ใช่หรือ" "ความตายไม่ใช่สิ่งที่ผมกลัวครับหมอ..." ธันวาขยับเข้าไปใกล้จนไหล่แทบชิดกัน สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวแพทย์หนุ่ม "สิ่งที่ผมเกลียดคือการตายฟรีโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าความจริงคืออะไรต่างหาก และถ้าเอกสารในห้องนั้นมันชี้ไปถึงชื่อของรัฐมนตรีคนเดิม... พวกเราคงไม่ได้แม้แต่จะมีโอกาสได้ไปนอนในห้องดับจิตดีๆ หรอกครับ" *คลิก!* เสียงกลไกภายในดีดตัวรับกันอย่างสมบูรณ์แบบ แสงไฟสีแดงกะพริบถี่บนแผงควบคุมเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตอันเยือกเย็น ประตูนิรภัยหนาหนักเคลื่อนตัวออกด้านข้างอย่างเชื่องช้า พร้อมกับลมพิษอับชื้นที่พัดปะทะใบหน้าของคนทั้งคู่ทันที อคิราห์ก้าวเท้าเข้าไปก่อนโดยไม่ลังเล ไฟฉายแรงสูงในมือส่องกราดไปทั่วห้อง ความกว้างของพื้นที่ทำให้ต้องประหลาดใจ มันไม่ใช่ห้องเก็บเอกสารธรรมดา แต่เป็นห้องปฏิบัติการลับที่ซ่อนชุดเครื่องมือทางการแพทย์ราคาแพงระยับ โต๊ะสเตนเลสยาวกลางห้องปรากฏคราบสีน้ำตาลเข้มจางๆ ที่ต่อให้จะเช็ดล้างด้วยน้ำยาเคมีเข้มข้นแค่ไหน ก็ยังทิ้งร่องรอยทางชีววิทยาให้ผู้เชี่ยวชาญอย่างเขาอ่านออกได้ทันทีที่มอง "พระเจ้า..." ธันวาพึมพำเบาๆ เมื่อแสงไฟฉายกวาดไปกระทบกับตู้กระจกเรียงรายยาวเหยียดตลอดผนังด้านใน "นั่นมัน... โหลบรรจุอวัยวะมนุษย์นี่ครับ ทำไมพวกเขาถึงต้องเก็บรักษาชิ้นส่วนเหล่านี้เอาไว้ในที่ลับตาคนแบบนี้" อคิราห์ไม่ตอบ เขาก้าวตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มุมห้อง บนนั้นมีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะรุ่นเก่าที่ไม่ได้เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต หน้าจอสีดำมืดสนิท แต่ไฟสถานะสีส้มยังคงกะพริบช้าๆ ราวกับหัวใจที่รอการปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง นิ้วมือของเขาแตะลงบนแป้นพิมพ์โดยสัญชาตญาณ รหัสผ่านสิบหลักที่ถอดรหัสมาจากสำนวนคดีการตายปริศนาของเด็กสาวเมื่อสามเดือนก่อนถูกพิมพ์ลงไปอย่างแม่นยำ หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อมูลลับจำนวนมหาศาลที่ปรากฏขึ้นเป็นชั้นๆ "เจอแล้ว..." เสียงของอคิราห์ต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "ไม่ใช่แค่เรื่องการค้าอวัยวะเถื่อน... แต่ที่นี่คือสถานที่ฟอกประวัติความตายของลูกหลานผู้มีอิทธิพล พวกเขาใช้ศพไร้ญาติมาสับเปลี่ยน DNA เพื่อปกปิดคดีฆาตกรรม" ธันวาก้าวเข้ามาสมทบ ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวหนังสือวิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว สมองของนักข่าวหนุ่มประมวลผลทุกตัวอักษรด้วยความเร่าร้อน "นี่มันเรื่องอื้อฉาวระดับชาติ... ถ้าผมเอาข้อมูลนี้ออกไปตีพิมพ์ ชื่อของโรงพยาบาลนี้จะพินาศภายในชั่วข้ามคืน และเครือข่ายของพวกมันจะล่มสลาย!" "ช้าก่อนครับ..." อคิราห์เอื้อมมือไปควաբข้อมือของธันวาไว้แน่นเมื่ออีกฝ่ายกำลังจะดึงแฟลชไดร์ฟออกจากกระเป๋าเสื้อ "คุณไม่ได้กำลังมองแค่ตัวหนังสือบนหน้าจอนะครับธันวา ลองมองย้อนกลับไปที่กระจกบานนั้นสิครับ" ธันวาชะงัก เงยหน้าขึ้นมองผ่านเงาสะท้อนของจอมอนิเตอร์ไปยังกระจกใสบานใหญ่ที่กั้นระหว่างห้องนี้กับโถงทางเดินด้านนอก ความมืดมิดที่ควรจะว่างเปล่า บัดนี้กลับปรากฏเงาร่างของคนกลุ่มใหญ่ยืนเรียงรายกันอย่างเงียบเชียบ แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์บางอย่างสะท้อนประกายวาววับในความมืด ร่างเหล่านั้นไม่ได้ขยับเขือก แต่พวกเขากำลังจ้องมองเข้ามาด้านในด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความปรานี—ราวกับนายพรานที่ยืนดูเหยื่อเดินเข้าสู่กรงขังด้วยความเต็มใจ ประตูกระจกนิรภัยด้านหลังส่งเสียง *คลิล็อก* เบาๆ จากระบบควบคุมภายนอกที่ถูกสั่งการตัดไฟและปิดตายจากส่วนกลาง ไฟฉายในมือของอคิราห์กะพริบติดๆ ดับๆ ก่อนจะดับสนิทลง เหลือเพียงแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สาดกระทบใบหน้าอันนิ่งสงบของแพทย์นิติเวชหนุ่ม ผู้ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความตื่นตระหนก "ดูเหมือนว่า..." อคิราห์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนกินพื้นที่รอบตัว น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนน่าขนลุก "พวกเราไม่ได้เป็นคนแรกที่แอบเข้ามาในห้องนี้... และพวกเขาคงไม่ยอมให้ความลับนี้หลุดรอดออกไปในฐานะ 'ข่าวหน้าหนึ่ง' อย่างที่คุณหวังหรอกครับ คุณธันวา" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความระทึกใจครับ พยานปากเอก