รอยนิ้วมือบนความตาย

กลิ่นของฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบโพรงจมูก ทว่าสิ่งที่บาดลึกยิ่งกว่าคือความเงียบงันภายในห้องผ่าศพปลอดเชื้อ ณ เวลาตีสองเศษ แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนบนสแตนเลสเนื้อเย็นเยียบ ขับเน้นร่างไร้ลมหายใจของเหยื่อรายล่าสุดให้เด่นชัดราวกับประติมากรรมแห่งความตาย ดร.อคิราห์ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะชันสูตร ปลายถุงมือยางสีขาวยังคงมีคราบเลือดจางๆ เขากำลังใช้คีมสแตนเลสคีบชิ้นเนื้อเยื่อบางเฉียบจากใต้เล็บของศพ เพื่อนำไปส่องกล้องจุลทรรศน์หาดีเอ็นเอแฝง ทว่าสมาธิอันเยือกเย็นของแพทย์นิติเวชอัจฉริยะกลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาหยุดอยู่หลังประตูบานเลื่อนกระจกฝ้า ธันวาไม่ได้เคาะประตู เขาเลื่อนเปิดมันเข้ามาด้วยท่าทีคุยโวตามเคย นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองสภาพห้องและศพด้วยความคุ้นชินราวกับเป็นห้องนั่งเล่นส่วนตัว "คุณหมออคิราห์ครับ ขยันผิดเวลาแบบนี้ ระวังจะเจอวิญญาณตามอาฆาตเอาได้นะว่าไหม" ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงติดตลก ทว่าดวงตากลับไร้รอยยิ้มโดยสิ้นเชิง เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูลโลหะ ควักซองบุหรี่ขึ้นมาเคาะมวนหนึ่งแต่ไม่ได้จุดสูบ เพียงแค่ใช้มันเคาะเบาๆ กับริมฝีปาก อคิราห์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขายังคงจดจ่อกับการปรับโฟกัสของเลนส์กล้องจุลทรรศน์ "ถ้าคุณเข้ามาเพื่อพ่นควันพิษใส่ห้องปฏิบัติการของผม กรุณากลับออกไปทางเดิมครับ ธันวา ที่นี่ไม่ใช่กองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ของคุณ ที่ใครจะเดินเหินพลการอย่างไรก็ได้" "โอ้ ความสะอาดและระเบียบวินัยเป็นเลิศเหมือนเดิม... น่าชื่นชม" ธันวายิ้มเยาะ ขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะชันสูตรมากขึ้น "แต่ผมว่าคุณน่าจะสนใจสิ่งที่ผมเพิ่งได้มาจากแหล่งข่าววงในของ สน. มากกว่าก้อนเนื้อพวกนั้นนะ หมอ... คดีนี้ไม่ใช่ อุบัติเหตุอย่างที่ตำรวจสรุปหรอก" อคิราห์ถอนหายใจยาว ชำเลืองมองนักข่าวนอกแถวด้วยหางตา แววตาคู่นั้นเย็นชาไร้ความรู้สึก "ผมอ่านศพด้วยวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่นิยายสืบสวนราคาถูกแบบที่คุณชอบตีพิมพ์ ศพนี้มีรอยช้ำที่ลำคอและการสำลักน้ำในปอด สอดคล้องกับภาวะจมน้ำ" "แต่ปอดของเหยื่อไม่มีแพลงก์ตอนพืชน้ำจืดตามธรรมชาติเลยแม้แต่เซลล์เดียว!" ธันวาแทรกขึ้นเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่ถูกชักออกจากฝัก "เพื่อนร่วมอาชีพของคุณในห้องแล็บเคมีเพิ่งส่งรายงานลับให้ผม... เหยื่อตายจากการถูกกดให้จมลงในน้ำเกลือเข้มข้น เพื่ออำพรางรอยสารเคมีบางชนิดบนผิวหนังต่างหากล่ะ ดร.อคิราห์ คนระดับคุณ... พลาดรายละเอียดนี้ไปได้ยังไง หรือเพราะความเย่อหยิ่งมันบังตาจนมองไม่เห็นความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผิวหนังศพกันแน่" คำพูดนั้นทำให้มือที่ถือคีมของอคิราห์หยุดชะงักไปชั่ววินาทีเดียว เขานิ่งเงียบไป ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องผ่าศพอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ วางเครื่องมือลง หันกลับมาเผชิญหน้ากับนักข่าวหนุ่ม แววตาของแพทย์นิติเวชไหววับด้วยประกายแห่งความท้าทายที่ถูกปลุกเร้า "คุณกำลังบอกว่า... มีใครบางคนจงใจใช้ความรู้ทางนิติเวชมาตบตาผมอย่างนั้นหรือครับ" อคิราห์ถามเสียงต่ำ ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานด้านหลัง ธันวาไม่ถอยหนี เขากลับโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นกาแฟดำและควันบุหรี่จางๆ เจือปนกับอากาศเย็นยะเยือก "ไม่ใช่แค่ตบตาคุณหรอกครับ... แต่พวกมันกำลังท้าทายระบบยุติธรรมทั้งหมดต่างหาก" ธันวาหยิบแฟ้มเอกสารเก่าๆ เล่มหนึ่งโยนลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ดังทึบ "และนี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ผมเพิ่งกู้มาจากถังขยะใกล้มือถือของเหยื่อ... รอยนิ้วมือแฝงบนฟิล์มกระจกนิรภัย ที่ถูกเช็ดทำความสะอาดจนเกือบเกลี้ยง แต่ปฏิกิริยาของกรดเหงื่อยังทิ้งร่องดินโป่งขุ่นเอาไว้ใต้กล้องจุลทรรศน์แสงกราด" อคิราห์ก้มลงมองแฟ้มเอกสาร ดวงตาคู่คมกวาดอ่านข้อมูลลายนิ้วมือบางส่วนที่ปรากฏบนภาพถ่ายความละเอียดสูง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของแพทย์นิติเวชกระตุกวูบ รูปแบบของลวดลายก้นหอยและแกนกลางลายนิ้วมือชุดนั้น... มันคุ้นตาอย่างประหลาด คุ้นจนน่ากลัว คุ้นราวกับเคยเห็นมันบนแฟ้มคดีปิดตายเมื่อห้าปีก่อน คดีที่พรากครอบครัวของเขาไปตลอดกาล "คุณไปได้ลายนิ้วมือนี้มาจากไหน..." อคิราห์เอ่ยถาม น้ำเสียงที่เคยราบเรียบกลับสั่นเครือเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่อยู่ ธันวาหรี่ตามองปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปของหมอหนุ่ม รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าเลือนหายไป แทนที่ด้วยความจริงจังอันตราย "ผมไม่ได้เป็นคนหามาหรอกหมอ... แต่มีใครบางคนจงใจส่งมันมาวางไว้หน้ารถผม พร้อมกับโน้ตสั้นๆ ที่บอกว่า... 'ฆาตกรตัวจริงกำลังรอต้อนรับพวกคุณอยู่ในห้องนี้'" สิ้นคำพูดนั้น ไฟนีออนสีขาวโพลนบนเพดานห้องผ่าศพก็เกิดอาการกะพริบถี่ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะดับสนิทลงพร้อมกัน ทิ้งให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดสนิท มีเพียงแสงไฟสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานที่ส่องสว่างขึ้นเองอัตโนมัติ เผยให้เห็นรายชื่อและประวัติการผ่าศพย้อนหลังห้าปีบนหน้าจอ... และเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องผ่าศพที่ถูกล็อคจากด้านนอก พยานปากเอก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามครับ