กำแพงแห่งจริยธรรม

ความมืดมิดในห้องผ่าศพไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบ หากแต่มันทำหน้าที่เป็นเครื่องขยายเสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาของธันวาในวินาทีนั้นไม่ใช่เงาสลัวหลังบานประตูกระจกฝ้า แต่มันคือแสงเรืองรองสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของ ดร.อคิราห์ หน้าจอที่กำลังแสดงรายชื่อและประวัติการผ่าศพย้อนหลังห้าปี... แฟ้มข้อมูลลับที่อาจพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินของโรงพยาบาลแห่งนี้ และอาจเป็นจุดจบของคดีที่คนมีอำนาจพยายามซุกซ่อนไว้ใต้พรม นิ้วเรียวยาวของธันวาสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นสัญชาตญาณดิบของนักข่าวสายมืดที่กำลังสูดกลิ่นเลือดจากเหยื่อ "คุณคิดจะทำอะไร ธันวา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืด อคิราห์ไม่ได้ขยับตัวไปไหน ร่างในชุดกราวด์สีขาวยังคงยืนอยู่ข้างโต๊ะผ่าศพ แสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้ากับกรอบแว่นโลหะของเขา ทอดเงายาวทับถมลงบนพื้นกระเบื้องสีขาวที่เปื้อนคราบน้ำยาฆ่าเชื้อ "ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย... ผมแค่กำลังมองหาทางออก" ธันวาตอบเสียงกลั้วหัวเราะ พยายามซ่อนความตื่นเต้นไว้ใต้รอยยิ้มกวนประสาท "แต่ดูเหมือนว่าห้องนี้จะใจดีเป็นพิเศษ ประตูถูกล็อคจากข้างนอก แต่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของคุณกลับเปิดต้อนรับผมราวกับรู้ว่าผมต้องการอะไร" "ข้อมูลพวกนั้นไม่ใช่ของสาธารณะ" อคิราห์เดินเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนและกลิ่นความตายจางๆ ลอยมาปะทะจมูก "มันคืองานวิจัยและบันทึกทางการแพทย์ที่แลกมาด้วยจรรยาบรรณ... และศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของคนที่นอนบนเตียงเหล็กนี้" "จรรยาบรรณเหรอครับ ดร.อคิราห์?" ธันวาหันขวับมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ไร้ระลอกคลื่นของแพทย์นิติเวช "คุณเก็บความลับเหล่านี้ไว้ในห้องใต้ดินที่ไม่มีใครเข้าถึง แล้วปล่อยให้ฆาตกรลอยนวลในสังคมภายนอก นั่นคือจรรยาบรรณที่คุณภาคภูมิใจนักหนาอย่างนั้นหรือครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งสองชั่วขณะ มีเพียงเสียงกึ๊กกั๊กของเครื่องปรับอากาศเก่าๆ และเสียงฝีเท้าที่หยุดลงหน้าประตู ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ มันไม่ใช่เสียงเคาะเพื่อขออนุญาต แต่มันคือสัญญาณเตือน ธันวากวาดสายตากลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วชี้และนิ้วกลางของเขาวางอยู่บนแป้นพิมพ์พร้อมที่จะกดคำสั่งคัดลอกข้อมูลทั้งหมดลงในแฟลชไดร์ฟขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ข้อมูลชุดนี้จะทำให้หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ฉบับพรุ่งนี้สั่นสะเทือน และชื่อของ "ธันวา" จะกลายเป็นเป้าหมายของคนมีอิทธิพลครึ่งค่อนเมือง แต่มันคือความจริงที่สาธารณชนต้องรู้ "ถ้าคุณดึงข้อมูลนั้นออกไป..." อคิราห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของแพทย์หนุ่มเยือกเย็นจนน่ากลัว แต่แฝงด้วยความกดดันที่บีบคั้นหัวใจ "แหล่งข่าวของผมจะตาย ครอบครัวของเขาที่ผมพยายามปกป้องจะถูกตามล่า และคดีนี้จะถูกปิดตายอย่างถาวรโดยไม่มีวันรื้อฟื้นขึ้นมาได้อีก เพราะตำรวจจะใช้ข้อหาละเมิด พ.ร.บ. คอมพิวเตอร์และขโมยความลับทางราชการมาจับกุมคุณ... และทำลายหลักฐานทั้งหมดทิ้งซะ" "แล้วถ้าผมไม่ทำล่ะ?" ธันวาย้อนถาม รอยยิ้มเยาะหยันบนริมฝีปากจางหายไป เหลือเพียงความจริงจังที่เฉียบคมไม่แพ้กัน "ปล่อยให้ความจริงเน่าเฟะอยู่ในฮาร์ดดิสก์ตัวนี้ จนกว่าจะมีศพใหมJohn Doe โผล่มาให้คุณผ่าอีกรอบอย่างนั้นเหรอ? คุณเป็นหมอที่ชันสูตรศพ แต่ผมเป็นคนที่ต้องพูดแทนศพเหล่านั้นนะ, หมอ" "การพูดความจริงอย่างไร้ทิศทาง ไม่ต่างอะไรจากการฆาตกรรมครั้งที่สอง" อคิราห์ก้าวประชิดเข้ามาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความสูงและอوراที่กดดันทำให้ธันวาต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตา "คุณอยากได้พาดหัวข่าวที่ขายได้ หรือคุณอยากให้ความยุติธรรมเกิดขึ้นจริง? เลือกเอา... ธันวา" เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นแผ่วเบา ร่างของใครบางคนกำลังพยายามไขเข้ามาจากด้านนอก ความมืดในห้องเริ่มบีบรัดเข้ามาทุกขณะ หน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบเตือนว่าเหลือเวลาอีกเพียงสามสิบวินาที ก่อนที่ระบบรักษาความปลอดภัยจะรีเซ็ตตัวเองและลบข้อมูลทั้งหมดทิ้งโดยอัตโนมัติ ธันวาเหลือบมองหน้าจอ สลับกับใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงประกายท้าทายของอคิราห์ นิ้วของเขาวางค้างอยู่บนปุ่ม Enter ในเสี้ยววินาทีของการตัดสินใจที่เดิมพันด้วยอิสรภาพและจริยธรรม ธันวาก็กดแป้นพิมพ์ลงไปอย่างรวดเร็ว— แต่ทว่า สิ่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอไม่ใช่แถบแสดงสถานะการดาวน์โหลด... กลับเป็นไฟล์วิดีโอลับที่เพิ่งถูกส่งตรงเข้ามาสดๆ ร้อนๆ จากกล้องวงจรปิดหน้าห้องผ่าศพ พร้อมกับภาพใบหน้าของบุคคลที่กำลังยืนอยู่หลังประตูกระจกฝ้าในขณะนี้... ซึ่งเป็นใบหน้าที่แม้แต่ดร.อคิราห์เองก็คาดไม่ถึงที่สุด ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ