กลิ่นอายความผิดปกติ

กลิ่นไอของฟอร์มาลีนและไขมันสัตว์เน่าเปื่อยมิใช่สิ่งที่ ดร.อคิราห์ รังเกียจ สิ่งที่เขาเกลียดชังอย่างแท้จริงคือความเงียบงันอันไร้ระเบียบของความตาย แสงไฟนีออนสีขาวโพลนจากเพดานห้องผ่าศพสาดส่องลงบนร่างไร้ชีวิตบนเตียงสแตนเลส ร่างนั้นคือโครงกระดูกหุ้มหนังของเหยื่อเคราะห์ร้ายรายล่าสุดที่ถูกพบในคลองระบายน้ำเสีย ทว่าสิ่งที่ทำให้แพทย์นิติเวชหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นมิใช่ร่องรอยการฆาตกรรมบนกาย หากแต่เป็นความผิดปกติระดับโมเลกุลที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง "คุณกำลังจ้องมันจนเนื้อเยื่อชิ้นนั้นแทบจะทะลุออก องศาการยืนแบบนั้น... หมอครับ หลังคุณคงเริ่มประท้วงแล้วกระมัง" เสียงฝีเท้าเบาหวิวบนพื้นยางกันลื่นมาพร้อมกับเงาร่างของธันวา นักข่าวนอกแถวผู้สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้มยับยู่ยี่ กลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูกท่ามกลางอากาศเย็นเยียบของห้อง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาของธันวาชำเลืองมองจอภาพจุลทรรศน์อิเล็กทรอนิกส์ที่เชื่อมต่อกับระบบวิเคราะห์เนื้อเยื่อ อคิราห์ไม่ได้หันไปมองผู้มาเยือน นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางยังคงขยับปรับปุ่มโฟกัสของกล้องจุลทรรศน์ช้าๆ สมาธิของเขาถูกตรึงไว้กับภาพหน้าจอที่ปรากฏผลึกสีเงินระยิบระยับแทรกตัวอยู่ตามผนังเซลล์กล้ามเนื้อ "ห้องผ่าศพไม่ใช่พื้นที่สาธารณะ ธันวา คุณหลุดเข้ามาทางประตูด้านหลังอีกแล้วสินะ" อคิราห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชา และราบเรียบ ราวกับกำลังรายงานสภาพอากาศ "ประตูหลังของนิติเวชก็เหมือนจรรยาบรรณของบางคนครับ... มันเปิดกว้างสำหรับคนที่รู้ว่าจะผลักมันอย่างไร" ธันวาเดินเข้ามาใกล้ ปลายรองเท้าผ้าใบหยุดห่างจากเตียงผ่าศพเพียงก้าวเดียว สายตาของนักข่าวจ้องมองรอยแผลบนศพสลับกับใบหน้าด้านข้างที่ไร้ความรู้สึกของแพทย์หนุ่ม "ผมได้กลิ่นบางอย่างจากคดีนี้ และดูเหมือนว่าคุณเองก็กำลังดมกลิ่นเดียวกันอยู่... ถึงได้จมปลักอยู่ในนี้ตั้งแต่ตีสาม" อคิราห์ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย เขาถอดถุงมือยางออกทีละข้าง วางมันลงบนถาดสแตนเลสเสียงดังกระทบกันกังวาน ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับนักข่าวหนุ่ม แววตาของทั้งคู่ปะทะกันในความเงียบราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่ต่างขั้วแต่ดึงดูดกันอย่างประหลาด "คุณกำลังหาเรื่องใส่ตัว ธันวา" อคิราห์กล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำ ลึก และจริงจัง "ศพนี้ไม่ได้จมน้ำตาย ปอดของเขาไม่มีตะกอนไดอะตอมตามธรรมชาติ และรอยช้ำพวกนั้น... ไม่ได้เกิดจากการต่อสู้" "ผมรู้" ธันวาตอบสวนทันควัน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเย้ยหยันแต่แฝงความตื่นตัว "เพราะผลชันสูตรเบื้องต้นที่คุณยังไม่ได้ส่งให้ตำรวจ ระบุว่ามีสารบางอย่างทำลายระบบประสาทอย่างเฉียบพลัน... สารเคมีที่ไม่อยู่ในสารบบยาแผนปัจจุบัน" ห้องผ่าศพเงียบลงชั่วขณะ เสียงฮัมของคอมพิวเตอร์วิเคราะห์ผลดังขึ้นประสานกับเสียงเครื่องปรับอากาศ อคิราห์หรี่ตาลงเล็กน้อย ประเมินความฉลาดของอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ ธันวาไม่ใช่แค่นักข่าวที่วิ่งตามข่าวชาวบ้าน เขาคือหมาป่าที่จม8ูกไวต่อกลิ่นเลือด และตอนนี้ หมาป่าตัวนั้นก็กำลังกัดไม่ปล่อย "คุณฉลาดเกินไป ธันวา... และนั่นคือเหตุผลที่คุณจะอายุสั้น" อคิราห์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวแพทย์นิติเวช "สารที่ผมพบในเนื้อเยื่อของเหยื่อ... มันไม่ใช่สารเคมีอุตสาหกรรมทั่วไป แต่มันคือโปรตีนสังเคราะห์ที่ถูกออกแบบมาเพื่ออำพรางร่องรอยการฆาตกรรมโดยเฉพาะ มันเลียนแบบภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันได้อย่างแนบเนียน จนกระทั่งคุณเอาเนื้อเยื่อเข้าเครื่องสเปกโตรมิเตอร์" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยความตึงเครียด "โปรตีนสังเคราะห์... หมายความว่านี่ไม่ใช่การฆาตกรรมล้างแค้นทั่วไป แต่มันคือการทดลอง?" "ผมยังไม่ได้พูดคำนั้น" อคิราห์ปฏิเสธเสียงเรียบ แต่แววตากลับไหววับ "ผมแค่บอกว่า... ศพนี้กำลังพยายามบอกอะไรบางอย่างที่เราไม่ควรรับรู้" ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยคำถามใดโต้แย้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยแผ่วเบาจากจอคอมพิวเตอร์หลักก็ดังขึ้น ข้อมูลจากฐานข้อมูลกลางของสถาบันนิติเวชถูกเปิดใช้งานโดยไม่ได้รับอนุญาต หน้าจอแสดงผลกราฟิกของการวิเคราะห์สารเคมีเมื่อครู่กะพริบเป็นสีแดงฉาน พร้อมข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก *Warning: Data packet being accessed from external IP. Source: Classified.* อคิราห์เบิกตากว้างเล็กน้อย นี่ไม่ใช่การเจาะระบบทั่วไป แต่เป็นการเข้าถึงจากโครงสร้างพื้นฐานระดับรัฐ ธันวาหันขวับมองหน้าจอ ก่อนจะหันกลับมาสบตาอคิราห์ด้วยสีหน้าซีดเผือดที่หาได้ยากยิ่ง "หมอ... มีคนรู้ว่าเรากำลังดูอะไรอยู่" ไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบติดๆ ดับๆ สองครั้ง ก่อนที่ความมืดมิดจะกลืนกินห้องผ่าศพทั้งห้อง เหลือเพียงแสงสีแดงวับๆ แวมๆ จากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนใบหน้าของทั้งสองคน ท่าmกลางความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมายังทางเดินด้านนอกประตูห้องผ่าศพ—และเสียงปลดล็อกรหัสประตูกำลังดังขึ้นทีละคลิก ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้ด้วยความระทึกใจครับ