ความจริงหลังเลนส์

“มือศพขยับ... คุณจะบอกว่ามันคือภาวะกล้ามเนื้อกระตุกหลังตาย หรือปาฏิหาริย์ที่กำลังตบหน้าหลักการวิทยาศาสตร์ของคุณกันแน่ ดร. อคิราห์?” เสียงของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องชันสูตร กลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ ผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งดูจะเข้มข้นขึ้นในความรู้สึก อคิราห์ไม่ได้หันไปมองคนพูด เขายังคงจดจ้องอยู่ที่นิ้วมือเกร็งค้างของศพตรงหน้า แสงไฟนีออนเหนือหัวกะพริบถี่ราวกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ อคิราห์ใช้คีมคีบปลายเส้นผมที่ติดอยู่ตามซอกเล็บออกมาอย่างใจเย็น “ในโลกของคนเป็น การกระตุกอาจหมายถึงความกลัว แต่ในโลกของคนตาย มันคือปฏิกิริยาทางเคมีที่ตกค้าง ธันวา อย่าเอาความเพ้อฝันของนักข่าวมาปนกับความจริงของนิติเวช” “แต่มันขยับเมื่อผมพูดถึง 'ข้อมูล' ชุดนั้น” ธันวาเดินเข้ามาประชิด เขาขยับแว่นสายตา เลนส์สะท้อนแสงไฟจนมองไม่เห็นแววตา “คุณฉลาดพอที่จะรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดา ศพบนโต๊ะนี้คือฟันเฟืองของขบวนการค้าข้อมูลลับที่ขายความลับของคนทั้งเมือง และดูเหมือนฟันเฟืองตัวนี้จะยังไม่ยอมหยุดหมุนแม้จะกลายเป็นศพไปแล้ว” อคิราห์ถอนหายใจยาว วางเครื่องมือลงบนถาดสแตนเลสเสียงดังเคร้ง เขาหันมาเผชิญหน้ากับนักข่าวหนุ่มที่มักจะนำความวุ่นวายมาสู่ชีวิตที่เงียบเชียบของเขาเสมอ “ถ้าคุณมีอะไรจะพูด ก็พูดออกมา ก่อนที่ผมจะแจ้งข้อหาบุกรุกพื้นที่หวงห้าม” ธันวาแสยะยิ้ม เป็นยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความขบขัน แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม เขาล้วงกระเป๋าเสื้อหยิบแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กออกมา ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะข้างศพ “ผมไม่ได้มามือเปล่าหรอกนะ นี่คือภาพถ่ายและเอกสารที่ผมได้มาจากการแลกเปลี่ยนด้วยสิ่งที่แพงที่สุด... ความเงียบของผมเอง” อคิราห์ขมวดคิ้ว เขาเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์ข้างโต๊ะ หน้าจอฉายภาพชุดหนึ่งที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตา มันไม่ใช่ภาพศพ แต่มันคือภาพของบุคคลระดับสูงในกระบวนการยุติธรรม กำลังรับมอบซองเอกสารจากชายที่ถูกระบุว่าเป็น ‘คนกลาง’ ของขบวนการค้าข้อมูล และที่น่าสยดสยองคือ วันที่ในภาพนั้น คือวันเดียวกับที่ศพตรงหน้าถูกพบว่าเสียชีวิต “คุณกำลังเล่นกับไฟ ธันวา” อคิราห์พึมพำ สายตาจดจ้องภาพถ่าย “คนในภาพนี้คือคนเดียวกับที่เซ็นอนุมัติงบประมาณให้ศูนย์นิติเวชของเรา” “ไม่ใช่แค่เล่นกับไฟครับ ดร. อคิราห์ เรากำลังถือถังน้ำมันราดลงบนกองเพลิงที่โหมกระหน่ำอยู่แล้ว” ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ “ถ้าคุณไม่เปิดโปงความจริงผ่านรายงานการชันสูตรนี้ ข้อมูลทั้งหมดจะถูกลบและศพนี้จะกลายเป็นเพียง 'อุบัติเหตุ' ที่ไม่มีใครจำชื่อได้” อคิราห์นิ่งเงียบ ความขัดแย้งในใจเขากำลังหมุนวน จรรยาบรรณวิชาชีพที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตกำลังปะทะกับมโนธรรมที่ถูกกระตุกโดยภาพถ่ายเหล่านั้น เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เชื่อในหลักฐานที่เป็นรูปธรรม แต่หลักฐานชิ้นนี้กลับกำลังทำลายรากฐานของสังคมที่เขาพยายามรักษามันไว้ “ผมต้องการเหตุผล” อคิราห์เค้นเสียง “เหตุผลที่ว่าทำไมศพนี้ถึงขยับนิ้วในวินาทีที่คุณพูดถึงข้อมูลเหล่านั้น” ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเขา “เพราะศพนี้ไม่ใช่แค่พยานที่ตายแล้ว... แต่เขามีเครื่องติดตามสัญญาณชีพฝังอยู่ใต้ผิวหนังที่กระตุ้นด้วยระบบประสาทอัตโนมัติ ทุกครั้งที่มีการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ข้อมูลที่เชื่อมโยงกับตัวเขา ร่างกายนี้จะตอบสนอง นั่นหมายความว่า... มีคนกำลังพยายาม ‘ดึงข้อมูล’ ออกจากสมองของเขา แม้กระทั่งตอนที่เขาตายไปแล้ว” อคิราห์เบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรม แต่มันคือสงครามไซเบอร์ที่ทับซ้อนอยู่บนร่างมนุษย์ เขารีบหันกลับไปหาศพ ใช้มีดผ่าตัดกรีดลงไปที่บริเวณต้นคอของศพด้วยความชำนาญตามสัญชาตญาณ เลือดสีคล้ำไหลทะลักออกมา แต่ท่ามกลางเนื้อเยื่อที่เน่าเปื่อย เขากลับพบวัตถุโลหะขนาดเล็กเท่าเมล็ดข้าวเปลือกที่กะพริบไฟสีแดงสลัวๆ อยู่ข้างใน “ธันวา... ถอยออกไป!” อคิราห์ตะโกน เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตระหนกที่หาได้ยากยิ่ง ในจังหวะนั้นเอง ไฟในห้องชันสูตรดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงจากวัตถุชิ้นนั้นที่กะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความมืดมิด เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องมือแพทย์รอบข้างดังระงมราวกับจะประกาศหายนะ และก่อนที่อคิราห์จะได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่มากกว่าหนึ่งคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องชันสูตร พร้อมกับเสียงโลหะเสียดสีกันเมื่อประตูนิรภัยถูกพยายามเปิดออกด้วยกุญแจผี ธันวาคว้าคอเสื้ออคิราห์แล้วกระซิบด้วยเสียงที่ราบเรียบที่สุด “ดูเหมือนว่าความจริงที่คุณต้องการจะเดินมาหาเราถึงที่แล้วนะครับ ดร. อคิราห์... และพวกเขาไม่ได้มาเพื่อขอคำปรึกษา” พยานปากเอกหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังถูกเปิดเผยในบทนี้ ขอบคุณที่ติดตามร่วมค้นหาความจริงนะครับ