ฟาดหน้าด้วยกลิ่นหอม

ตาสองข้างของป้าชบาแทบจะถลุดออกมานอกเบ้า เมื่อกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดออร์แกนิกจากมิติลับ ลอยอวลอบอวลผสมผสานกับกลิ่นเนยสดแท้และคาราเมลเคี่ยวละมุน ปะทะเข้ากับปลายจมูกของทุกคนในตลาดสดเมืองชายแดนแห่งนี้อย่างจัง "เป็นไปไม่ได้!" เสียงแหลมปรี๊ดของลูกพี่ลูกน้องฝั่งสามีหลุดอุทานออกมาอย่างลืมตัว นางจ้องมองแถวผู้คนที่ต่อคิวยาวเหยียดจนสุดหัวมุมถนน ยิ่งเห็นป้ายไม้แกะสลักประณีตคำว่า *'คาถาดริปละมุนใจ by ลินิน'* ห้อยเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าร้านชั่วคราวที่ตกแต่งด้วยดอกไม้ป่าสีสดใส หัวใจของคนกลุ่มนั้นก็หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที ลินินยืนสง่านิ่งอยู่ในผ้ากันเปื้อนผ้าลินินสีครีมสะอาดตา ใบหน้าเรียวรูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าแววตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองญาติผู้พี่ที่เคยมาเหยียดหยามเธอไว้เมื่อหลายวันก่อนอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวบางกำลังด้ามจับกาน้ำดริปทองเหลืองเทน้ำร้อนลงบนกระดาษกรองอย่างแม่นยำ ทุกท่วงท่าสง่างามราวกับร่ายรำ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับลูกค้ากระเป๋าหนักที่ยืนล้อมรอบเคาน์เตอร์ "ยินดีต้อนรับค่ะคุณท่าน รับกาแฟดริปเมล็ดพันธุ์พิเศษคั่วกลาง ผสมชีสเค้กหน้าไหม้สูตรลับเฉพาะสักที่ไหมคะ?" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอמהยทักทายลูกค้าขาประจำระดับเศรษฐีเมืองหลวงด้วยความมั่นใจ ศิลายืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังภรรยาคนสวยในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นหนาและรอยแผลเป็นจากสนามรบที่เพิ่มเสน่ห์ความดุดัน ดวงตาคมเข้มดุจพญาเสือคอยกวาดตามองรอบบริเวณเพื่อรักษาความปลอดภัยอย่างเงียบเชียบ ทว่าเมื่อสายตาคู่นั้นเหลือบมามองแผ่นหลังของภรรยา ความแข็งกร้าวทั้งหมดก็มลายหายไป เหลือเพียงประกายความคลั่งรักและภาคภูมิใจจนปิดไม่มิด มือหนายกกล่องไม้ใส่เมล็ดกาแฟล็อตใหม่มาเติมบนชั้นวางอย่างรู้ใจ โดยไม่ต้องรอให้ลินินต้องเอ่ยปากขอ ป้าชบากลืนน้ำลายลงคอatอย่างยากลำบาก เมื่อเห็นลูกค้าคนแรกจ่ายเงินค่ากาแฟและเค้กด้วยเหรียญทองคำบริสุทธิ์หนึ่งเหรียญ—มูลค่ามหาศาลที่ครอบครัวของนางหาไม่ได้แม้แต่ทำงานทั้งเดือน! "อะ... ลินิน หลานรัก" ป้าชบาพยายามปรับสีหน้าให้ยิ้มแยมน่าเกลียดน่าชัง รีบแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ พร้อมกับทำทีเป็นตีหน้าเศร้า "ป้ากับน้องแค่เป็นห่วง กลัวเจ้าจะเหนื่อยเกินไปจนล้มป่วย มาเปิดร้านขายของป่าๆ แบบนี้ มันจะไปได้สักกี่น้ำกันเชียว... ไหน ลองแบ่งสูตรขนมนี้ให้ป้าไปช่วยทำที่บ้านหน่อยสิ เดี๋ยวป้าช่วยดูแลการตลาดให้เอง รับรองว่าตระกูลเราจะไม่เสียชื่อเสียงแน่นอน" คำพูดหน้าด้านหน้าทนนั้นทำเอาลินินถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เธอวางกาน้ำลงบนโต๊ะไม้ช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาป้าแท้ๆ ของสามีตรงๆ บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดลงหลายองศาจนคนรอบข้างสัมผัสได้ "ช่วยดูแลการตลาดหรือคะ? หรือว่าอยากจะได้สูตรไปขายแข่งแล้วเอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองเหมือนที่เคยทำกับแม่สามีฉันกันแน่คะคุณป้า?" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทุกคำพูดกลับคมกริบราوکใบมีดอาบน้ำผึ้ง ใบเหี่ยวย่นของป้าชบาซีดเผือดลงทันทีในพริบตา นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เมื่อถูกตบหน้าด้วยความจริงกลางฝูงชน เสียงซุบซิบจากพ่อค้าแม่ขายและลูกค้าเริ่มดังระงมขึ้นรอบด้าน สายตาทุกคู่ที่มองมาเต็มไปด้วยความดูแคลนและสมเพชเวทนาต่อความโลภของครอบครัวนี้ "แก... นังสะใภ้ไร้หัวนอนปลายเท้า กล้าดียังไงมาพูดจา—!" ลูกพี่ลูกน้องทนไม่ไหว พยายามจะพุ่งตัวเข้ามาโวยวายด้วยความโมโห แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้แตะโดนชายผ้าของลินิน ศิลาที่ยืนเงียบมานานก็ก้าวขามาบังภรรยาไว้ด้วยความเร็วแสง ร่างสูงใหญ่กำยำแผ่รังสีอำมหิตของอดีตนายทหารสนามรบออกมาโดยอัตโนมัติ เพียงแค่ปรายตาคมดุราวกับจะกินเลือดกินเนื้อไปยังหญิงสาวผู้บุกรุกคนนั้น นางก็ถึงกับเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา "อย่าแม้แต่จะคิดใช้มือสกปรกนั่นแตะต้องภรรยาผม" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของศิลากล่าวออกมาเพียงสั้นๆ แต่ทรงพลังอำนาจจนไม่มีใครกล้าหายใจแรง ลินินเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงปราม ก่อนจะระบายยิ้มการค้าที่ทรงเสน่ห์ที่สุดออกมาราวกับนางพญา หยิบกล่องเค้กชิ้นสุดท้ายใส่ถุงกระดาษอย่างประณีต ส่งให้ลูกค้าคนสำคัญที่รออยู่ "ขอโทษด้วยนะคะคุณท่าน พอดีสินค้าล็อตแรกของวันนี้หมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงแล้วค่ะ หากต้องการจองล็อตของพรุ่งนี้ ต้องรบกวนลงชื่อไว้ล่วงหน้านะคะ" เสียงฮือฮาด้วยความเสียดายดังขึ้นจากลูกค้าหลายคนที่พลาดโอกาสลิ้มลองความอร่อยระดับตำนานนี้ แต่ไม่มีใครกล้าโวยวาย เพราะชื่อเสียงความเข้มงวดของร้านนี้เป็นที่เลื่องลือไปทั่วแล้ว ลินินกวาดสายตามองรายรับในถุงผ้าทองคำที่หนักอึ้งด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏบนใบหน้าสวยคม ขณะที่เธอกำลังจะปิดม่านร้านเพื่อพักผ่อนเฉลิมฉลองความสำเร็จกับสามีหนุ่มผู้คลั่งรัก ทว่า... ในจังหวะที่เงาของดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ม้าเร็วสวมชุดเกราะทหารหลวงสลักตราประทับตระกูลขุนนางชั้นสูง ก็ควบทะยานเข้ามาหยุดตรงหน้าร้านอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของชายหนุ่มปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวลงมาจากหลังม้า ใบหน้าครึ่งบนสวมหน้ากากเงินปกปิด ทว่าดวงตาสีอำพันคู่นั้นกลับพุ่งตรงมาที่ลินินโดยไม่วางตา พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของสองสามีภรรยาต้องสะดุด "เจ้าของร้าน... ข้าได้ยินมาว่าเมล็ดกาแฟในตำนานของเจ้า สามารถถอนพิษสลายวิญญาณได้จริงอย่างนั้นหรือ? ถ้าข้าให้ราคาเจ้าสิบเท่าของวันนี้ เจ้าจะยอมเปิดมิติลับเพื่อข้าคนเดียว... ตอนนี้เลยหรือไม่?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเบเกอรี่มิติลับนี้มาโดยตลอดนะคะ!