ญาติผู้หิวโหยโผล่มา

เสียงทุบประตูไม้สักหนาหนักหน้าเรือนพักหลังน้อยดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างไร้มารยาท ราวกับกลัวว่าผู้พักอาศัยด้านในจะไม่ได้ยินความหิวกระหายที่แฝงมากับฝ่ามือคู่นั้น ลินินที่กำลังงละมุนมือกับการผสมแป้งโดว์ทำครัวซองต์เนยสดในมิติลับ ชะงักมือเรียวที่สวมถุงมือผ้าฝ้ายลงทันที หญิงสาวปรายตามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่เยียบเย็นขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถอดถุงมือออกแล้วปัดเศษแป้งออกจากผ้ากันเปื้อนอย่างใจเย็น ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความรำคาญใจที่ฉายชัดในดวงตาสีเข้ม "ปัง! ปัง! ปัง! บอกว่าให้เปิดประตูไง! หูหนวกกันหมดหรือไงวะ ถึงได้ปล่อยให้แขกผู้มีพระคุณยืนตากแดดตากลมอยู่ข้างนอกแบบนี้!" เสียงแหลมปรี๊ดของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งแผดลั่นเข้ามา ทะลุทะลวงเข้ามาถึงห้องครัวจนทำให้กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่ศิลากำลังตั้งใจดริปอยู่บนโต๊ะไม้ไผ่แทบจะหมดความรื่นรมย์ ศิลาเงยหน้าขึ้นจากกาน้ำทองเหลือง ใบหน้าคมคายเรียบเฉยราดรดด้วยความเย็นชา ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว "ให้ฉันจัดการเองค่ะ คุณสามี" ลินินเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มที่ทำให้ศิลาถึงกับมุมปากกระตุกด้วยความเอ็นดูระคนหวาดหวั่นแทนผู้ที่กำลังยืนเคาะประตูอยู่ด้านนอก "ระวังตัวด้วยนะคะที่รัก ถ้าพวกมันทำตัวรบกวนเวลาชงกาแฟของคุณ ผมจะออกไปใช้ด้ามไม้กวาดต้อนพวกมันลงเขาไปเอง" ศิลาเอ่ยเสียงทุบต่ำแต่จริงจัง มือหนาวางกาน้ำลงบนเตาถ่านอย่างเบามือ ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ตามหลังภรรยาคนสวยออกไป เมื่อลินินกระชากประตูไม้เปิดออก ภาพของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญก็ปรากฏแก่สายตา ป้าชบา ญาติห่างๆ ฝั่งตระกูลเดิมของลินินที่เคยรุมทึ้งและฉกฉวยทรัพย์สินหลังพ่อแม่ของเธอเสียชีวิต ยืนเท้าสะเอวหน้าบูดบึ้งอยู่บนระเบียง ข้างกายคือสามีพุงพลุ้ยและลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่กำลังกวาดสายตามองสำรวจเรือนพักและไร่กาแฟรอบตัวด้วยความโลภโมโทสัน ดวงตาของทั้งสามคนเป็นประกายระยับราวกับเจอขุมทองคำ "โอ้โห! อยู่สุขสบายกันถึงขนาดนี้เชียวรึ นังลินิน!" ป้าชบาไม่รอให้อวยพร เปิดฉากพ่นคำพูดจาถางถางทันทีที่เห็นหน้าหลานสาว "ถูกเนรเทศมาอยู่บ้านนอกคอกนาแบบนี้ นึกว่าจะอดตายซะอีก ที่ไหนได้... มีทั้งบ้านไม้หลังงาม มีทั้งไร่กาแฟกว้างขวางแถมกลิ่นหอมฟุ้งไปสามบ้านแปดบ้าน! ช่างอกตัญญูนักนะ แกหนีมาเสวยสุขคนเดียว ปล่อยให้ญาติผู้ใหญ่อย่างพวกฉันต้องลำบากตรากตรำอยู่ที่โน่น!" ลินินกอดอกพิงกรอบประตู สีหน้าสงบนิ่งแต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอกวาดสายตามองชุดผ้าไหมราคาแพงที่ป้าชบาสวมใส่ แม้จะดูหรูหราแต่กลับยับยู่ยี่และมีคราบเหงื่อไคล แสดงให้เห็นว่าเดินทางมาไกลและกระโตกกระตากแค่ไหนเพื่อมาที่นี่ "ญาติผู้ใหญ่? อ้อ... ท่านคือคนที่เคยส่งจดหมายมาตัดขาดความสัมพันธ์กับฉันเมื่อสองปีก่อน ตอนที่ฉันไม่มีแม้แต่ทองสักบาทติดตัวเพื่อใช้หนี้แทนพวกท่านสินะคะ" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด ย้อนถามด้วยรอยยิ้มเยาะที่ทำเอาป้าชบาถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง "นั่น... นั่นมันสถานการณ์ฉุกเฉินต่างหากเล่า! แกในฐานะเด็กสาวตระกูลเดียวกัน ก็ต้องเสียสละเพื่อชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลสิยะ!" ป้าชบาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ชักสีหน้าใส่หลานสาวอย่างไม่พอใจ "ช่างเถอะ พูดมากไปก็เสียเวลาเปล่าๆ ฉันได้ข่าวว่าที่นี่แกทำไร่กาแฟแปลกๆ แถมยังมีฝีมือทำขนมที่ขายดีจนพวกพ่อค้าในเมืองตามหาตัวกันให้ควัก ส่งสูตรกาแฟและขนมพวกนั้นมาให้ฉันซะดีๆ รวมถึงโฉนดที่ดินผืนนี้ด้วย! ในฐานะผู้อาวุโส ฉันจะเมตตาจัดการดูแลผลประโยชน์ทั้งหมดแทนแกเอง ไม่ต้องห่วงหรอกว่าแกจะอดตาย เพราะฉันจะแบ่งเศษเงินให้แกใช้ประทังชีวิตบ้าง!" ช่างเป็นความโลภที่ไร้ยางอายจนน่าขัน ลินินเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆ หากไม่ใช่เพราะเสียงก้าวเท้าหนักแน่นของศิลาที่เดินมาหยุดยืนเคียงข้างเธอ ร่างสูงใหญ่ของอดีตนายทหารแผ่รแรงกดดันมหาศาลจนทำให้ครอบครัวผู้บุกรุกถึงกับผอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ภรรยาของผม... ไม่ได้อนุญาตให้ใครมาเหยียบย่างที่นี่ และไม่มีสมบัติอะไรจะยกให้โจรปล้นกลางวันอย่างพวกคุณ" เสียงทุบต่ำของศิลาราบเรียบแต่น่ากลัวราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่า ลูกชายพุงพลุ้ยของป้าชบาเห็นท่าไม่ดี จึงรีบก้าวออกมาทำกร่าง ชี้หน้าศิลาแล้วตะคอกใส่ "เฮ้ย! แกเป็นใครวะ ไอ้ชาวบ้านไร่หน้าตาย! กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับแม่กูรู้ไหมว่าพวกกูเป็นใคร กูเป็นญาติสนิทมิตรสหายของนังลินินนะเว้ย! หลีกทางไปซะ ไม่งั้นกูจะไปฟ้องทางการให้มาขับไล่พวกแกออกจากที่ดินผืนนี้ฐานบุกรุก!" ลินินหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าหวานหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดขาดเฉียบคม หญิงสาวก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างระหงไม่ได้ดูอ่อนแอเลยแม้แต่น้อยเมื่อยืนอยู่เคียงข้างสามี "ฟ้องทางการงั้นหรือคะ? เชิญตามสบายเลยค่ะ..." ลินินหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงกังวานใสแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "แต่ก่อนจะไปฟ้องใคร ช่วยกรุณาดูเอกสารแผ่นนี้ให้ดีเสียก่อนนะคะ ว่าที่ดินผืนนี้และสิทธิ์การทำไร่กาแฟ เป็นชื่อของใครกันแน่" มือเรียวควักม้วนกระดาษหนังแกะประทับตราทางการอย่างถูกต้องตามกฎหมายออกมาจากกระเป๋าเสื้อกันเปื้อน ชูขึ้นให้ป้าชบาและครอบครัวได้เห็นชัดๆ เต็มสองตา ป้าชบาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าปาก เมื่อเห็นชื่อผู้ถือกรรมสิทธิ์ชัดเจนว่าเป็นชื่อของ "ลินิน" และ "ศิลา" โดยสมบูรณ์แบบ ไม่มีชื่อของตระกูลฝั่งโน้นเจือปนแม้แต่น้อย แถมยังมีตราประทับรับรองจากขุนนางประจำเขตพื้นที่ว่าที่ดินนี้ห้ามผู้ใดรุกรานเด็ดขาด "เป็นไปไม่ได้! แกเอาเงินมาจากไหนไปซื้อที่ดินราคาแพงขนาดนี้!" ป้าชกากรอกตาด้วยความเหลือเชื่อ สติหลุดกระเจิงด้วยความโลภที่ถูกขัดขวาง "เงินมาจากการหยาดเหงื่อแรงงานและความฉลาดของฉันเองค่ะ ไม่เหมือนพวกท่านที่วันๆ เอาแต่แบมือขอและรอสูบเลือดเนื้อคนอื่น..." ลินินก้าวเข้าไปประชิดป้าชบาช้าๆ โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "จำไว้นะคะ ว่าคนที่นี่ไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือของพวกท่านอีกต่อไปแล้ว อยากได้สูตรกาแฟเหรอ? อยากได้ขนมเหรอ? ฝันไปเถอะค่ะ!" ป้าชบากัดฟันกรอดด้วยความโกรธจัด หน้าดำคร่ำเคร่งจนน่าเกลียด หญิงแก่แผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด "นังเนรคุณ! แกกล้ามากนะ! ระวังตัวไว้เถอะ แกจะอยู่ไม่เป็นสุขที่นี่แน่!" "เชิญกลับไปได้แล้วค่ะ ก่อนที่ฉันจะให้สามีฉันปล่อยสุนัขเฝ้าไร่ที่ดุที่สุดออกมาต้อนรับพวกท่านอย่างสมเกียรติ" ลินินสะบัดหน้าใส่ด้วยความรังเกียจ พรางส่งสัญญาณให้ศิลาขยับตัวเข้าใกล้รั้วไม้ ในจังหวะที่ครอบครัวตัวแสบกำลังจะหันหลังกลับด้วยความคับแค้นใจ ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงฝุ่นตลบก็ดังสนั่นมาจากทางตีนเขา พร้อมกับธงสัญลักษณ์ของกองอัศวินหลวงที่โบกสะบัดกลางสายลม ม้าศึกหยุดกะทันหันหน้าไร่กาแฟ ร่างของชายในชุดเกราะเงินประดับยศสูงส่งก้าวลงจากหลังม้า สายตาคมกราบกวาดมองกลุ่มคนทั้งหมดด้วยความเคร่งขรึม ก่อนที่ทหารนายนั้นจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าศิลาและลินินอย่างนอบน้อม "เรียนท่านอดีตแม่ทัพและคุณนาย... องค์ชายสี่ทรงส่งสาส์นด่วนที่สุดมาถึงไร่กาแฟแห่งนี้ เรื่องการขอซื้อเมล็ดกาแฟดริปล็อตพิเศษทั้งหมดเพื่อใช้ในงานเลี้ยงรับรองทูตต่างเมือง โดยทรงกำชับว่า... ยอมจ่ายไม่อั้นไม่ว่าจะราคาสูงเท่าใดก็ตาม!" คำพูดนั้นทำให้ป้าชบาและครอบครัวที่กำลังจะเดินหนี ถึงกับหยุดชะงักกึก หันกลับมามองหน้ากันด้วยความตกตะลึงจนตาแทบถลุดออกจากเบ้า! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 8 นี้ด้วยนะคะ!