ลูกค้าขาประจำคนแรก

“สิบเท่าของราคาตลาดงั้นหรือคะ?” ลินินเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นข้างหนึ่ง ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วร้านกาแฟเล็กๆ กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดสายพันธุ์พิเศษที่นางเพิ่งนำออกมาจากมิติลับยังคงอบอวลชวนให้น้ำลายสอ แต่บรรยากาศในร้านกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ศิลาที่ยืนอยู่ข้างกายภรรยาไม่แม้แต่จะขยับตัว อดีตนายทหารผู้ผ่านความเป็นตายมานับครั้งไม่ถ้วนเพียงแค่ปรายตาคมกริบมองไปยังบุรุษชุดดำเบื้องหน้า มือแกร่งของเขาขยับไปวางบนด้ามดาบข้างเอวอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่าไร้ซึ่งร่องรอยการคุกคาม มีเพียงแรงกดดันมหาศาลที่บอกให้รู้ว่า ‘อย่าได้ก้าวข้ามเส้นที่ควรอยู่’ “ท่านผู้มีเกียรติ...” ลินินเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวานหยด ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าจนน่าขนลุก นางใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะที่ฟังดูคล้ายเสียงนาฬิกานับถอยหลัง “การค้าของลินินไม่ใช่การประมูลเพื่อซื้อขายศักดิ์ศรี หรือเปิดประตูบ้านให้ใครเข้ามาเดินเพ่นพ่านตามใจชอบ เงินสิบเท่าของท่านอาจจะดูมหาศาลสำหรับคนอื่น แต่สำหรับข้า... มันมีค่าไม่เท่ากับ ‘ความเป็นส่วนตัว’ ของครอบครัวเราหรอกค่ะ” บุรุษลึกลับที่นั่งอยู่ตรงข้ามชะงักไป ดวงตาที่ปิดสนิทข้างหนึ่งมีรอยแผลเป็นลากยาวรับกับใบหน้าเคร่งขรึม เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกับก้อนหิน “ข้าเสียดาย... แต่ข้าก็ชื่นชม” เขาขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงใหญ่กำยำดูราวกับภูเขาที่ขวางกั้นแสงสว่างในร้าน “เจ้าเป็นสตรีที่น่าสนใจ ลินิน หากเมล็ดกาแฟของเจ้าถอนพิษสลายวิญญาณได้จริงตามคำร่ำลือ สักวันเจ้าจะรู้ว่าการมี ‘ข้า’ เป็นลูกค้าประจำเป็นเรื่องที่โชคดีกว่าการปฏิเสธเงินก้อนโตเพียงครั้งเดียว” เขาวางเหรียญทองคำบริสุทธิ์ทิ้งไว้บนโต๊ะแทนค่ากาแฟแก้วที่ดื่มจนหยดสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของสงครามและเลือดจางๆ ที่ทำให้ศิลาต้องขมวดคิ้วแน่น “คนผู้นี้ไม่ธรรมดา” ศิลาพึมพำขณะคว้าไหล่ลินินเข้ามากอดไว้แน่น “เจ้าไม่ควรเสี่ยงปะทะกับคนประเภทนี้ ลินิน” “เขาไม่ใช่ศัตรูหรอกค่ะศิลา” ลินินยิ้มบางๆ พลางผ่อนคลายความตึงเครียด “แต่เขาคือโอกาส... หรือไม่ก็ ‘ภัยพิบัติ’ ที่อาจจะนำพาเรื่องราวที่น่าสนุกมาให้เราในอนาคต” นางหยิบเหรียญทองขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะพลิกมือเก็บเข้ามิติลับไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นกาแฟยังคงวนเวียนอยู่ ทว่าในใจของลินินกลับกำลังวางแผนการขยายตลาดที่ใหญ่กว่าเดิม ในเมื่อชื่อเสียงของร้านเริ่มแพร่กระจายไปถึงหู ‘คนระดับนั้น’ ก็นับว่าถึงเวลาที่นางต้องปรับสูตรการชงให้มีความเฉพาะตัวมากขึ้น ไม่ใช่แค่เพื่อขาย แต่นางจะทำให้กาแฟของนางกลายเป็น ‘ตราประทับ’ ที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้! เช้าวันรุ่งขึ้น หมู่บ้านชายขอบที่เคยเงียบเหงาต้องตื่นตระหนกอีกครั้ง เมื่อกลิ่นหอมหวนที่รุนแรงและเย้ายวนยิ่งกว่าเดิมโชยออกมาจากร้านกาแฟดริปของสองสามีภรรยา มันไม่ใช่กลิ่นกาแฟธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมหวานของคาราเมลผสมอัลมอนด์คั่วที่อบอวลไปทั่วสายลม ลินินยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยชุดผ้ากันเปื้อนสีสะอาดตา มือเรียวบรรจงเทน้ำร้อนผ่านกระดาษกรองอย่างแม่นยำ ทุกหยดที่หยดลงมาคือศิลปะแห่งการทำเงิน “ภรรยา... วันนี้คนเริ่มต่อแถวหนาตาขึ้นนะ” ศิลาที่กำลังขัดถูโต๊ะไม้เอ่ยขึ้น แม้ใบหน้าจะนิ่งสนิทตามแบบฉบับชายหน้าตาย แต่สายตาที่เขามองนางกลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและคลั่งรักจนปิดไม่มิด “เพราะความลับอยู่ในแก้วนี้ไงคะ” ลินินหัวเราะร่า นางหยิบถ้วยเซรามิกชั้นดีบรรจุกาแฟสีเข้มส่งให้ลูกค้าคนแรกของวัน ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘ชายชุดดำคนเดิม’ ที่มาปรากฏตัวตั้งแต่ไก่โห่ เขารับแก้วกาแฟไปจรดริมฝีปาก กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วจนผู้คนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังต่างกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ชายลึกลับหลับตาลงสัมผัสถึงรสชาติที่ซับซ้อน มันเริ่มต้นด้วยความขมที่หนักแน่น ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหวานละมุนที่โอบกอดปลายลิ้น และจบลงด้วยความสดชื่นที่ซึมลึกไปถึงวิญญาณ ร่างกายที่เคยบาดเจ็บเรื้อรังจากพิษที่ตกค้างดูเหมือนจะเบาหวิวขึ้นทันตาเห็น “นี่คือสิ่งที่จะทำลายรากฐานของตระกูลขุนนางพวกนั้นได้” ชายคนนั้นลืมตาขึ้น ดวงตาข้างที่เหลืออยู่เปล่งประกายวาวโรจน์ “ลินิน ข้าไม่ได้มาเพื่อดื่มกาแฟเฉยๆ อีกต่อไปแล้ว วันนี้ข้ามาเพื่อทำสัญญากับเจ้า” ลินินวางกระดาษกรองลง นางเช็ดมือด้วยผ้าสะอาดแล้วยิ้มที่มุมปาก “สัญญาแบบไหนคะ? ถ้าเป็นการขายวิญญาณ ข้าขอปฏิเสธ แต่ถ้าเป็นการส่งออกสินค้าผ่านเส้นทางลับที่ข้าดูแล... ดิฉันพร้อมรับฟังค่ะ” ชายลึกลับหัวเราะชอบใจ เขายื่นมือออกมาเพื่อจะเช็คแฮนด์กับนาง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูร้านก็ถูกถีบออกอย่างแรงจนบานพับแทบหักกระเด็น! กลุ่มคนในชุดทางการของสำนักตรวจการประจำเมืองกรูเข้ามาพร้อมตราประทับสีแดงฉาน “หยุดมือเดี๋ยวนี้! ลินิน! เจ้าถูกกล่าวหาว่าลักลอบค้าของเถื่อนที่ปนเปื้อนด้วยพลังวิญญาณผิดกฎหมาย... จงยอมจำนนแต่โดยดี!” ศิลาขยับกายบังหน้าภรรยาไว้ทันที พลังปราณที่กดทับออกมาจากร่างเขาทำให้พื้นไม้ใต้เท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง ทว่าลินินกลับก้าวออกมาข้างหน้าอย่างใจเย็น นางหยิบกาแฟแก้วเดิมที่เพิ่งชงเสร็จขึ้นมาแล้วจิบเบาๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับหัวหน้าหน่วยตรวจการด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง “ของเถื่อน? ปนเปื้อน?” นางแค่นเสียงหัวเราะ “ถ้าจะกล่าวหากัน ก็ช่วยหาหลักฐานที่มัน ‘สมเหตุสมผล’ กว่านี้หน่อยนะคะ เพราะสิ่งที่พวกท่านกำลังจะทำ... คือการรื้อถอนร้านกาแฟที่ได้รับอนุญาตถูกต้องตามกฎหมาย และที่สำคัญ...” ลินินหยุดเว้นจังหวะ สายตาเหลือบไปมองชายชุดดำที่ยังคงนั่งนิ่งเฉยในมุมร้านอย่างไม่สะทกสะท้าน “พวกท่านไม่ได้มาด้วยใจที่เป็นธรรม... แต่มาเพราะ ‘คนข้างหลัง’ ที่อยากกำจัดร้านเล็กๆ แห่งนี้ไปให้พ้นทาง เพราะกลัวว่าผลประโยชน์มหาศาลจะหายไปใช่ไหมคะ?” วินาทีนั้นเอง ชายชุดดำก็หยิบตราประทับสีทองอร่ามที่สลักลวดลายมังกรคว้าขึ้นมาจากอกเสื้อ แล้ววางกระแทกลงบนโต๊ะดัง ‘ปัง!’ ทุกคนในร้านรวมถึงเหล่าทหารที่บุกเข้ามาต่างทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นในทันทีด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด! ขอบคุณที่ติดตามอ่านความแสบสันของลินินและเจ้าของร้านกาแฟสุดคลั่งรักนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!