มิติลับกับการเริ่มต้นใหม่

"คุกกี้ช็อกโกแลตชิพอบร้อน... ในกระท่อมเก่าที่แม้แต่แป้งสาลีสักกำมือยังไม่มีน่ะหรือคะ คุณพี่ศิลา?" ลินินเอียงคอถามพลางส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ ดวงตาคู่สวยของเธอเป็นประกายวิบวับยามจ้องมองใบหน้าถมึงทึงของสามีหมาดๆ ที่ยืนนิ่งราวก้อนหินแกะสลัก ความเงียบงันภายในห้องครัวที่พื้นไม้ผุพังราวกับจะถูกดูดกลืนด้วยกลิ่นเนยสดและช็อกโกแลตเข้มข้นที่อบอวลไปทั่วอณูอากาศ ศิลาไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของกันและกัน มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการผ่านศึกสงครามค่อยๆ เอื้อมมาแตะขอบถาดไม้ที่ลินินถืออยู่ ปลายนิ้วของเขาเกร็งเล็กน้อยเมื่อควันจางๆ นั้นสัมผัสผิวหนัง "เจ้าเป็นใครกันแน่ ลินิน" น้ำเสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าในแววตาที่จ้องลึกเข้ามานั้นกลับมีความสั่นไหวที่เขาไม่อาจซ่อนมิด "แม่สาวน้อยที่บ้านเดิมถูกกดขี่จนแทบเอาตัวไม่รอดคนนั้น กับภรรยาของข้าที่เรียกของกินออกมาจากอากาศธาตุ... คนไหนคือตัวจริงกันแน่?" ลินินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่ตอบคำถามนั้นทันที แต่กลับหยิบชิ้นคุกกี้ที่ยังร้อนจัดส่งให้เขา "ของจริงหรือของปลอมน่ะไม่สำคัญหรอกค่ะ สำคัญที่ว่าตอนนี้ท้องของคุณพี่ว่าง และข้าก็มีของดีอยู่ในมือ... กินเสียสิคะ ก่อนที่กลิ่นหอมนี้จะลอยไปเตะจมูกเพื่อนบ้านที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อเราเข้าเสียก่อน" ศิลารับคุกกี้ไปอย่างงุนงง แต่ทันทีที่กัดลงไป สัมผัสกรอบนอกนุ่มในและความหวานละมุนที่ละลายในปากก็ทำให้เขาชะงักงัน นี่ไม่ใช่รสชาติของอาหารประทังชีวิตในไร่กันดาร มันคือรสชาติของชนชั้นสูงที่เขาไม่เคยฝันถึงเสียด้วยซ้ำ "นี่คือพลังของเจ้าหรือ?" เขาถามพลางเคี้ยวช้าๆ ลินินไม่รอให้เขาซักไซ้ เธอขยับกายไปนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ แล้วโบกมือวูบเดียว บานหน้าต่างมิติลับที่ไม่มีใครมองเห็นก็เปิดออก เผยให้เห็นผืนดินสีทองอร่ามและแมกไม้แปลกตาที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกว่าคุกกี้หลายเท่าตัว "ไม่ใช่แค่เสกของกินค่ะคุณพี่" ลินินลุกขึ้นเดินไปที่มุมห้อง ดวงตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นดวงตาของนักค้าขายผู้เชี่ยวชาญ "ที่นี่คือขุมทรัพย์ที่เราจะใช้พลิกชีวิตจากตระกูลที่ถูกตราหน้าว่าล้มละลาย ให้กลายเป็นตระกูลที่แม้แต่เจ้าเมืองยังต้องเกรงใจ แต่มีข้อแม้ข้อเดียว... คุณพี่ต้องเป็นปราการเหล็กให้ข้า ส่วนข้าจะเป็นมันสมองให้เราเอง" ศิลาวางคุกกี้ลงบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและพร้อมจะปกป้อง เขาก้าวมายืนเคียงข้างเธอพลางมองเข้าไปในมิติลับนั้นด้วยความทึ่ง "ถ้าเจ้าต้องการให้ข้าเป็นกำแพง ข้าก็จะไม่มีวันพังทลายลงง่ายๆ แต่เจ้าต้องสัญญา... ว่าจะไม่เอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับพวกเหลือบไรในเมืองเพียงลำพังอีก" "ตกลงค่ะ" ลินินตอบรับทันที มือเรียวของเธอเอื้อมไปแตะเมล็ดพันธุ์สีฟ้าใสที่วางอยู่บนหิ้งมิติลับ "เมล็ดกาแฟสายพันธุ์ป่าหมอก... ถ้าเราปลูกมันได้สำเร็จ กาแฟดริปเพียงแก้วเดียวอาจมีค่ามากกว่าที่ดินทั้งไร่ของคุณพี่ตอนนี้เสียอีก" ทันทีที่ปลายนิ้วเธอแตะเมล็ดพันธุ์ แสงสว่างจ้าก็วาบขึ้นทั่วทั้งกระท่อม ดินสีน้ำตาลที่ดูแห้งแล้งรอบๆ บริเวณบ้านเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีเข้มข้นอุดมสมบูรณ์ในพริบตา รากไม้พุ่งทะลุพื้นไม้ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กิ่งก้านที่เต็มไปด้วยผลกาแฟสีแดงฉานค่อยๆ งอกงามขึ้นราวกับเวทมนตร์ ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังตื่นตะลึงกับภาพตรงหน้า เสียงเคาะประตูที่รุนแรงและป่าเถื่อนก็ดังขึ้นขัดจังหวะ! "ศิลา! ไอ้ขี้แพ้! ข้ารู้ว่าพวกแกอยู่ในนั้น เปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้! หนี้ที่พ่อแกติดไว้กับตระกูลข้าถึงเวลาต้องชดใช้ด้วยชีวิตแล้ว!" เสียงคำรามของ 'ฟาง' ลูกพี่ลูกน้องนิสัยเสียที่มักจะหาเรื่องมาตอดเล็กตอดน้อยครอบครัวของศิลาอยู่เป็นนิจดังลั่น กระแทกประตูจนไม้ฝาบ้านสั่นสะเทือน ลินินมองไปที่สามีที่กำลังจะชักมีดพกออกมา แต่เธอกลับยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งคว้าเอาคุกกี้ช็อกโกแลตชิพที่เหลือในถาดขึ้นมาถือไว้ "ไม่ต้องค่ะคุณพี่" ลินินกระซิบเสียงเย็น "วันนี้เราจะต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญด้วยกาแฟดริปสูตรพิเศษ... รับรองว่าพวกเขาจะไม่ลืมรสชาตินี้ไปจนวันตายเลยล่ะค่ะ" ทว่าเมื่อลินินเดินไปกระชากบานประตูเปิดออก แทนที่จะเป็นกลุ่มคนของฟางที่ยืนอยู่ตรงหน้า กลับเป็นบุรุษร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาคนนั้นถือจดหมายประทับตราหลวงด้วยมือสั่นเทา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลินินแทบสิ้นสติ "ใต้เท้าศิลา... กองทัพหลวงตามหาตัวท่านเจอแล้ว... และพวกเขากำลังมุ่งหน้ามาที่ไร่แห่งนี้พร้อมกับ 'ประกาศจับ' ในข้อหาที่ท่านไม่อาจปฏิเสธได้เลย" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลินินและศิลามาจนถึงตอนนี้นะคะ!