จิ๊กซอว์ชิ้นที่ขาดหาย

"ถ้าคุณจะให้ผมเชื่อว่าเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนเป็นแค่ 'อุบัติเหตุ' งั้นรอยกรีดที่ข้อมือตุ๊กตาตัวนี้... คุณจะอธิบายว่ามันเกิดขึ้นเองตามกาลเวลาหรือยังไงครับ สารวัตร?" รินวางชิ้นส่วนพลาสติกแตกหักลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเก่าๆ ของอาทิตย์ เสียงกระทบของมันหนักแน่นและเย็นชาดั่งคมมีด สายตาของเด็กหนุ่มจดจ้องไปยังชายวัยกลางคนตรงหน้าอย่างไม่กะพริบตา เขารู้ดีว่าอาทิตย์กำลังปิดบังอะไรบางอย่าง—บางสิ่งที่ค้างคาอยู่ในแฟ้มคดีที่ถูกสั่งปิดไปนานแล้ว อาทิตย์ถอนหายใจยาว พ่นควันบุหรี่ออกจากปากจนกลายเป็นกลุ่มหมอกสีเทาจางๆ ในอากาศ เขาไม่ได้ตอบทันที แต่กลับหยิบแฟ้มคดีที่เก่าจนกระดาษเริ่มเหลืองกรอบออกมาจากลิ้นชักที่ล็อกไว้อย่างแน่นหนา "นายกำลังเล่นกับไฟนะ ริน" สารวัตรอาทิตย์กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาของเขามองผ่านรินไปยังความว่างเปล่าเบื้องหลัง "คดีครอบครัวนายมันไม่ใช่แค่เรื่องของโจรปล้นบ้านหรือความแค้นส่วนตัว มันมีกลิ่นของบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น... ใหญ่จนแม้แต่เก้าอี้สารวัตรอย่างฉันยังแทบเอาตัวไม่รอด" รินไม่สะทกสะท้าน เขายื่นนิ้วเรียวยาวไปแตะที่รูปถ่ายใบหนึ่งในแฟ้ม—รูปถ่ายที่เกิดเหตุในคืนนั้น บนผนังห้องนั่งเล่นที่ถูกไฟไหม้จนเกรียม มีสัญลักษณ์ประหลาดที่รินเพิ่งถอดรหัสได้จากข้อมูลที่เขาแฮกมาได้เมื่อคืน มันไม่ใช่กราฟฟิตี้ของพวกวัยรุ่น แต่มันคือตราประทับของ 'องค์กร' ที่ควรจะหายสาบสูญไปตั้งแต่ทศวรรษก่อน "สัญลักษณ์นี้..." รินเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่เต็มไปด้วยน้ำหนัก "มันคือรอยประทับที่พบในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องแถบชานเมืองเมื่อสามเดือนก่อน และมันยังปรากฏอยู่ในแฟ้มประวัติอาชญากรที่หายไปจากฐานข้อมูลตำรวจเมื่อเช้านี้ด้วย สารวัตร... คนที่ทำแบบนี้ได้ ไม่ใช่แค่โจรธรรมดา แต่ต้องเป็นคนใน" อาทิตย์ชะงักมือที่กำลังจะจุดบุหรี่มวนใหม่ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟจืดชืดและเอกสารเก่าๆ เขาหันมาสบตาริน สายตาที่เคยดูเฉื่อยชาบัดนี้ฉายแววของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ถ้านายอยากรู้ความจริง นายต้องเตรียมใจให้พร้อม" อาทิตย์โน้มตัวลงมาใกล้ "จิ๊กซอว์ชิ้นที่ขาดหายไปไม่ใช่แค่หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ แต่มันคือความทรงจำของคนคนหนึ่งที่นายไม่เคยนึกถึงมาก่อน... คนที่ตายไปพร้อมกับครอบครัวของนาย ในวันที่พวกเขาทิ้งนายไว้ในห้องใต้ดินนั่นน่ะ" รินรู้สึกถึงลมหายใจที่ติดขัด หัวใจเต้นแรงขึ้นราวกับกลองรบที่เร่งจังหวะ เขาคิดว่าเขาจำทุกอย่างได้แล้ว แต่ถ้อยคำของสารวัตรเหมือนกุญแจที่ไขประตูที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดชีวิต ในขณะนั้นเอง หน้าจอสมาร์ตโฟนของรินก็สั่นรัว มันไม่ใช่การแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันทั่วไป แต่เป็นสัญญาณเตือนจาก 'ระบบ' ที่เขาพัฒนาขึ้นเพื่อติดตามร่องรอยอาชญากรระดับสูง *【แจ้งเตือนระดับระบบ: ตรวจพบร่องรอยดิจิทัลของเป้าหมายหลักในรัศมี 500 เมตร... ระบุตัวตน: อดีตเจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษ 'ค' (สถานะ: ประกาศจับ/เสียชีวิตทางเอกสาร)】* รินเบิกตากว้าง เขารีบลุกขึ้นจนเก้าอี้ล้มลงกับพื้น เสียงดังโครมครามทำให้อาทิตย์สะดุ้ง "นายเห็นอะไร?" "คนที่ตายไปแล้ว..." รินพึมพำขณะมองพิกัดที่ปรากฏบนแผนที่โฮโลแกรม "เขากำลังมุ่งหน้ามาที่นี่... ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่มาพร้อมกับกลุ่มชายชุดดำที่น่าจะกวาดล้างเราสองคนให้หายไปจากสารบบทันที" อาทิตย์คว้าปืนพกคู่ใจขึ้นมาทันที สีหน้าของเขากลับมามุ่งมั่นราวกับย้อนวัยไปเมื่อยี่สิบปีก่อน "ถ้าอย่างนั้นก็ถึงเวลาคืนกำไรให้พวกมันแล้วล่ะ ริน เตรียมตัวให้พร้อม... คดีนี้ไม่ใช่แค่การไขปริศนา แต่มันคือการทวงคืนความยุติธรรมที่ถูกขโมยไป" เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน สารวัตรขยับตัวไปยืนบังหน้าประตูพร้อมกับลดไฟในห้องลงจนเหลือเพียงแสงสลัวจากจอคอมพิวเตอร์ของริน รินสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิทั้งหมดเข้าสู่ระบบวิเคราะห์ข้อมูล ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อนราวกับแสงนีออน ประตูกระจกบานนั้นถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไร้เสียงเตือน ร่างสูงใหญ่ในชุดโค้ทสีดำสนิทก้าวเข้ามาข้างใน เงาของมันทอดทับร่างของรินจนมิด พร้อมกับเสียงพูดที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังขึ้นจากความมืด "ดูเหมือนว่า 'จิ๊กซอว์' ของพวกคุณจะยังต่อไม่เสร็จสินะ... น่าเสียดายที่วันนี้ฉันมาเพื่อจะบอกว่า ภาพที่คุณกำลังต่ออยู่น่ะ มันเป็นภาพของ 'ศพ' ตัวเองต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น ร่างปริศนาหันมาสบตาริน แสงไฟจากหน้าจอเผยให้เห็นใบหน้าที่รินจำได้แม่นยำที่สุด... ใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของรินเย็นเฉียบ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินและสารวัตรอาทิตย์มาถึงบทนี้ด้วยนะครับ! - แฟ้มคดีลับ007