เมื่ออาทิตย์กลายเป็นผู้ถูกล่า

"แกไม่ควรกลับมา... ไม่ใช่ตอนนี้" รินเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เป็นความโกรธแค้นที่สั่งสมมานับทศวรรษ ใบหน้านั้น—ใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับกองเพลิงในคฤหาสน์หลังเก่า บัดนี้กลับดูอ่อนเยาว์และเย้ยหยันราวกับกาลเวลาไม่เคยแตะต้องมัน ชายปริศนาเพียงแค่เลิกคิ้ว รอยยิ้มมุมปากนั้นไม่ได้ดูเป็นมิตร หากแต่แฝงไว้ด้วยความอาฆาตที่รุนแรงกว่าคมมีด "โลกมันแคบนะริน... โดยเฉพาะสำหรับคนที่พยายามจะขุดคุ้ยหลุมศพที่ไม่มีวันเต็ม" ก่อนที่รินจะได้ถามอะไรไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณวิทยุสื่อสารที่เหน็บอยู่ข้างเอวของรินก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน มันเป็นความถี่เฉพาะที่เขาตั้งค่าไว้สำหรับรับข่าวจาก 'อาทิตย์' สารวัตรคู่หูผู้เป็นดั่งเสาหลักเพียงหนึ่งเดียวของเขา "ริน... ถ้าได้ยินแล้ว... ฟังให้ดี" เสียงของอาทิตย์ขาดห้วง มีเสียงลมกรรโชกและเสียงโลหะกระทบกันดังแว่วเข้ามา "ฉันพลาดแล้ว... พวกมันไม่ได้ต้องการข้อมูล แต่มันต้องการ 'คอ' ของฉัน" หัวใจของรินกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เขาหันขวับกลับมามองหน้าจอมอนิเตอร์อีกครั้ง แต่ภาพใบหน้านั้นได้เลือนหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงสัญลักษณ์ตัวอักษร 'X' สีแดงฉานที่กระพริบถี่ๆ กลางหน้าจอ รินไม่รอช้า เขาคว้าแจ็คเก็ตตัวเก่ง วิ่งฝ่าความมืดของตรอกแคบออกไปสู่ถนนใหญ่ที่เงียบเชียบ ใจหนึ่งเขารู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่สำหรับชายที่เหลือเพียง 'อาทิตย์' เป็นครอบครัวคนสุดท้าย เขาไม่มีทางเลือกอื่น --- ในขณะเดียวกัน ณ ใจกลางเมืองที่ห่างออกไปห้ากิโลเมตร สารวัตรอาทิตย์กำลังยืนเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าของลานจอดรถร้าง เขาพิงหลังกับรถสายตรวจคันเก่าที่ถูกกระสุนเจาะจนพรุน กลิ่นดินปืนและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ชายวัยกลางคนผู้เจนจัดในโลกอาชญากรรมหอบหายใจถี่ สายตาคมกริบกวาดมองเงาดำที่เคลื่อนไหวไปมาบนตึกแถวรอบข้าง เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขากลัวว่าหากเขาพลาด... ความลับเรื่องคดีเมื่อสิบปีก่อนจะถูกฝังลงไปพร้อมกับเขาตลอดกาล "ออกมาได้แล้ว" อาทิตย์ตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลัง "พวกแกส่งมาแค่ 'เงา' จะทำอะไรฉันได้!" *แกร๊ก...* เสียงปลดเซฟตี้ของปืนไรเฟิลซุ่มยิงดังมาจากด้านบน อาทิตย์ทิ้งตัวลงหมอบต่ำตามสัญชาตญาณ กระสุนนัดหนึ่งเฉียดหัวไหล่เขาไปเพียงไม่กี่นิ้ว เจาะเข้ากับตัวถังรถจนประกายไฟแตกกระจาย "สิบนัด" อาทิตย์พึมพำกับตัวเอง เขาพยายามนับจังหวะการหายใจและทิศทางของลม "ฝีมือระดับมืออาชีพ... ไม่ใช่พวกนักเลงข้างถนน" เขารู้ดีว่าเขากำลังถูกล่า และ 'ผู้ล่า' ในคราวนี้ไม่ได้ต้องการแค่ชีวิต แต่ต้องการแสดงให้เห็นว่าอำนาจที่อยู่เบื้องหลังนั้นมืดดำเพียงใด อาทิตย์หยิบอุปกรณ์วิเคราะห์ข้อมูลพกพาขึ้นมา มันคือเครื่องมือที่เขาแอบให้รินช่วยพัฒนาขึ้นมาเพื่อใช้เจาะระบบความปลอดภัยของหน่วยงาน 'ริน... ถ้าแกได้รับข้อความนี้ อย่าเข้ามา' เขาคิดในใจขณะพิมพ์โค้ดคำสั่งสุดท้ายลงไป 'นี่ไม่ใช่คดี แต่มันคือสงคราม' --- รินขับมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คู่ใจพุ่งทะยานผ่านไฟแดงอย่างไร้ความปราณี หน้าจอ HUD บนหมวกกันน็อกของเขาแสดงเส้นทางที่อาทิตย์ทิ้งสัญญาณ GPS ไว้ มันกำลังเคลื่อนที่... ไม่สิ มันไม่ได้เคลื่อนที่ แต่มันกำลังถูก 'ลาก' ไป "สารวัตร... อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะครับ" รินกัดฟันแน่น ทักษะการวิเคราะห์ข้อมูลในหัวของเขาเริ่มทำงานหนักราวกับหน่วยประมวลผลที่ร้อนจัด เขาจำลองเหตุการณ์ล่วงหน้าผ่านสมองส่วนการคิดเชิงตรรกะ หากเขาเป็นผู้ล่า เขาจะไม่ฆ่าอาทิตย์ในทันที เขาจะทำให้อาทิตย์จนมุม เพื่อล่อให้รินปรากฏตัวออกมา... นี่คือแผนที่วางไว้ตั้งแต่ตอนที่คนผู้นั้นปรากฏตัวในหน้าจอ รินเบรกจนล้อหลังปัดเข้าหาตัวอาคาร เขาถอดหมวกกันน็อกออก ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังตึกที่อาทิตย์ซ่อนตัวอยู่ ที่นั่นไม่ใช่แค่ลานจอดรถ แต่มันคือเขตพื้นที่อับสัญญาณที่ฝ่ายบริหารสั่งปิดตายไปเมื่อสัปดาห์ก่อน "คุณอาทิตย์... คุณกำลังเล่นเกมที่คนคุมกฎไม่ได้เป็นคนร่างกติกา" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบแอปพลิเคชัน 'แฟ้มคดีลับ' ในมือถือของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างสีทองที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ [ระบบภารกิจระดับ SSS: ช่วยเหลือ 'อาทิตย์' ออกจากเขตสังหาร] [เงื่อนไข: ห้ามใช้อาวุธสังหาร, ห้ามตัวละครอาทิตย์ได้รับบาดเจ็บสาหัส] [รางวัล: ปลดล็อกข้อมูลคดี 'เถ้าถ่านเมื่อสิบปีก่อน' (ส่วนที่ 1)] มือของรินสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงื่อนไขที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ เขาไม่ได้ถูกฝึกมาเพื่อเป็นทหาร แต่เขาคือเด็กหนุ่มผู้ชื่นชอบการไขปริศนา... และตอนนี้ปริศนาที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตกำลังรอให้เขาไปไขคำตอบ รินก้าวเท้าเข้าสู่พื้นที่สังหาร เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากมุมมืดด้านหลังทำให้เขาต้องหยุดชะงัก ชายคนเดิมในหน้าจอเมื่อครู่ก้าวออกมาจากเงามืดของเสาปูน พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูอารมณ์ดีผิดปกติ "ไง ริน... นายมาช้าไปสามนาที" ชายคนนั้นกล่าวพลางเคาะนิ้วลงบนกระบอกปืน "ดูเหมือนว่า 'สารวัตรคนเก่ง' ของนาย จะเหลือเวลาหายใจอีกแค่ไม่ถึงห้านาทีแล้วล่ะ" ก่อนที่รินจะทันได้โต้ตอบ เงาดำร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากความมืด มันไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่รินคิดว่าตายไปแล้ว และในมือของเขามีบางสิ่งที่ทำให้รินต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ นั่นไม่ใช่ปืน แต่มันคือรีโมทคอนโทรลที่บรรจุชนวนระเบิดของอาคารทั้งหลัง! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรินและอาทิตย์มาถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ