ทฤษฎีจิตวิทยาอาชญากร

"รอยกรีดบนข้อมือซ้ายไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวของการจบชีวิตด้วยความสิ้นหวัง... แต่มันคือลายเซ็นของศิลปินที่กำลังประเมินผลงานชิ้นเอกของตัวเองต่างหากครับสารวัตร" เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทของรินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสืบสวนคดีพิเศษ กลิ่นอับชื้นของแฟ้มเอกสารเก่าผสมผสานกับกลิ่นกาแฟดำจางๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่สะท้อนบรรยากาศอันตึงเครียด แสงไฟสีส้มจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนภาพถ่ายที่ถูกกางออกเรียงรายนับร้อยใบ ทุกภาพล้วนบันทึกร่องรอยการฆาตกรรมที่ถูกจัดฉากอย่างประณีตราวกับจัดนิทรรศการศิลปะร่วมสมัย สารวัตรอาทิตย์ขมวดคิ้วแน่นจนรอยย่นบนหน้าผากลึกขึ้น นิ้วหยาบกร้านคีบมวนบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไว้ขึ้นมาเคาะกับโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อข่มความหงุดหงิด "นายกำลังจะบอกว่าฆาตกรรายนี้ไม่ได้ฆ่าคนเพื่อความสะใจหรือความแค้นอย่างนั้นรึ ริน? หลักฐานในที่เกิดเหตุมันชี้ไปที่เรื่องชู้สาวและหนี้สินชัดเจน" รินไม่ได้แสดงอาการหวั่นไหวต่อท่าทีของผู้กองรุ่นลายคราม เด็กหนุ่มค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสนิทคู่คมกริบกวาดมองภาพถ่ายเหล่านั้นด้วยความเยือกเย็น ทักษะการวิเคราะห์ข้อมูลระดับสูงที่ถูกฝึกฝนมาอย่างยาวนานกำลังประมวลผลตัวแปรนับร้อยในหัว สมองของเขาวิเคราะห์โครงสร้างพฤติกรรมของฆาตกร (Criminal Profiling) เชื่อมโยงรอยแผล มุมของการใช้ ฆาตกรรม และพฤติกรรมศาสตร์เข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ "ความโกรธ ความแค้น หรือแม้แต่ความโลภ เป็นเพียงแรงจูงใจชั้นต่ำที่คนทั่วไปเข้าใจครับสารวัตร" รินเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างใจเย็น "แต่ถ้าเรามองผ่านเลนส์ของทฤษฎีจิตวิทยาอาชญากรสมัยใหม่ ฆาตกรรายนี้กำลังเล่นเกมทางจิตวิทยากับเรา เขามีรูปแบบการกระทำที่เป็นระเบียบ (Organized Offender) มีไอคิวสูงกว่าค่าเฉลี่ย และที่สำคัญที่สุด... เขากำลังมองว่าตำรวจเป็นเพียงตัวหมากในกระดานที่เขาเป็นคนออกแบบกฎเองทั้งหมด" อาทิตย์พ่นลมหายใจยาวเหยียด ยอมรับในใจลึกๆ ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ามีความสามารถที่เหนือกว่าตำราสืบสวนเล่มไหนๆ ที่เขาเคยอ่านมาตลอดชีวิตราชการ "แล้วนายจะอธิบายความผิดพลาดในบ้านหลังสุดท้ายยังไง รอยนิ้วมือบนแก้วน้ำนั่นล่ะ หรือว่านั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการบ้าๆ ของมันด้วย?" "ถูกต้องครับ" รินยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พบเบาะแสสำคัญ "ความผิดพลาดที่จงใจทิ้งไว้ คือการกระตุ้นให้อะดรีนาลีนของพวกเราหลั่งออกมา เขากำลังทดสอบว่าเราจะตามเกมเขาทันไหม... และข่าวดีก็คือ ตอนนี้เราอ่านใจเขาได้มากกว่าครึ่งทางแล้วครับ" บรรยากาศในห้องอึมครึมลงถนัดตาเมื่อรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวยื่นรูปถ่ายสามใบสุดท้ายเรียงต่อกันเป็นเส้นตรง สายตาของเขามุ่งมั่นและเฉียบคม ร่องรอยการเติบโตทางความคิดและทักษะการสืบสวนที่สั่งสมมาทำให้เขามั่นใจในสมมติฐานนี้อย่างเต็มเปี่ยม แต่ทว่า ในจังหวะที่รินกำลังจะอธิบายถึงจุดอ่อนที่สุดของฆาตกรรายนี้ เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะก็ดังขึ้น *'ติ๊ด!'* หน้าจอสีดำสนิทปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นมาโดยไม่มีที่มาที่ไป พร้อมกับเสียงหัวอกระรัวของระบบที่เตือนภัยระดับสูงสุด [ตรวจพบรหัสลับจากเป้าหมาย: โปรโตคอล 'เงาสะท้อน' กำลังทำงาน... พิกัดปัจจุบันของคุณ อยู่ในระยะสายตาของเขาแล้ว] รินชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าเสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอกเมื่อครู่ ไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่เวรยام แต่มันคือเสียงฝีเท้าของผู้มาเยือนที่พวกเขากำลังไล่ล่าอยู่... และมันกำลังหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องสืบสวนนี้เอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันซับซ้อนนี้เคียงข้างกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ