ความเงียบก่อนพายุ

"แฟ้มหลักฐานกองนี้ไม่ใช่แค่เอกสารคดีฆาตกรรมธรรมดาครับสารวัตร... แต่รอยกรีดบนกระดาษพวกนี้ มันกำลังบอกว่าฆาตกรตั้งใจทิ้งจังหวะให้เราไล่ตาม เป็นเกมวิ่งไล่จับที่พวกมันออกแบบไว้ล่วงหน้าแล้วต่างหาก" เสียงทุ้มต่ำของรินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานแคบๆ ของสถานีตำรวจ กลิ่นออยล์หล่อลื่นและคราบหมึกพิมพ์เก่าๆ ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืด บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่เต็มไปด้วยแฟ้มคดีสีน้ำตาลนับสิบเล่มที่ถูกกางออกเรียงรายราวกับกระดานหมากรุก แสงไฟนีออนกะพริบเบาๆ ทุกครั้งที่กระแสไฟฟ้าขัดข้อง สะท้อนภาพใบหน้าเคร่งเครียดของเด็กหนุ่มผู้สวมเสื้อฮู้ดสีเข้ม ดวงตาคู่คมจดจ้องอยู่กับแผนผังจุดเกิดเหตุและเส้นทางการหลบหนีที่ถูกโยงด้วยด้ายสีแดง สารวัตรอาทิตย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือหยาบกร้านหยิบบุหรี่ขึ้นมาเคาะเบาๆ กับซองก่อนจะวางมันลงที่เดิมโดยไม่จุดไฟ สายตาผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกอปรด้วยความเหนื่อยล้ามองตรงไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้า พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "แกนี่มันมองทะลุปรุโปร่งเกินอายุจริงๆ ริน... เบื้องบนเพิ่งโทรมาเร่งรัดเมื่อกี้ พวกเขาต้องการปิดคดีนี้ภายในสัปดาห์หน้าเพื่อรักษาหน้าตาของกรมการปกครอง แต่พวกเรากลับเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังเดินตามหลังเงาของไอ้โรคจิตนั่นอยู่ตั้งก้าวหนึ่ง" "ความกดดันคือสิ่งที่พวกมันต้องการครับ" รินขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเลื่อนแฟ้มคดีหมายเลขศูนย์เจ็ดเข้ามาใกล้ตัว "ยิ่งพวกเขารีบ เรายิ่งต้องสุขุม บันทึกการชันสูตรศพของเหยื่อรายล่าสุดระบุชัดเจนว่า สารเคมีที่พบในรอยแผลไม่ใช่สารทำความสะอาดทั่วไป แต่มันคือตัวทำละลายที่ใช้ในห้องปฏิบัติการลับของบริษัทเคมีภัณฑ์เครือข่ายใหญ่ ซึ่งเชื่อมโยงกับคดีอุบัติเหตุเมื่อห้าปีที่แล้ว... คดีที่แฟ้มคดีของพ่อผมถูกปัดตกไปอย่างน่าสงสัย" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที อาทิตย์เงียบไปชั่วขณะ เขารู้ดีว่าปมในใจเรื่องการเสียชีวิตของครอบครัวรินคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่ขับเคลื่อนเด็กหนุ่มคนนี้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นดาบสองคมที่อาจลากตัวรินดิ่งลงสู่หุบเหวอันตรายหากขาดความยับยั้งชั่งใจ "นายแน่ใจนะว่าจะเดินหน้าต่อตามแผนนี้?" อาทิตย์เอ่ยถามย้ำ น้ำเสียงเจือความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้มาดของนายตำรวจรุ่นพี่ "การงัดข้อกับกลุ่มทุนใหญ่เบื้องหลังไม่ใช่เรื่องเล่นๆ พวกมันมีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้เราหายไปจากแผนที่โลกนี้ได้ในชั่วข้ามคืน" "ความจริงไม่มีวันถูกกลบฝังไว้ใต้ดินได้ตลอดไปหรอกครับสารวัตร" รินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างมั่นคง แววตาไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย "เตรียมตัวให้พร้อมเถอะครับ คืนนี้เราจะไปเยือนสถานที่เกิดเหตุเดิมอีกครั้ง... ที่ซึ่งทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น" การเตรียมตัวครั้งใหญ่ดำเนินไปอย่างเงียบเชียบและรัดกุมที่สุด อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ถูกตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า รินใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเขียนโค้ดโปรแกรมเจาะระบบเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะของเป้าหมาย ขณะที่อาทิตย์รับหน้าที่ประสานงานกับเครือข่ายสายลับรุ่นเก๋าที่ไว้ใจได้เพื่อเตรียมกำลังสนับสนุนในยามฉุกเฉิน ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดของการเตรียมการ เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากอุปกรณ์สื่อสารสำรองที่ถูกปิดตายไว้ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ด... ติ๊ด...* รินชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ด ดวงตาหรี่ลงเล็กด้วยความสงสัย เขาหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องเก่าขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงวิ่งตัดผ่านความมืดทีละตัวอย่างช้าๆ [ ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายลับระดับ SSS ] [ ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ, ผู้ดูแลหมายเลข 00 ] [ เป้าหมายที่คุณกำลังตามหา... กำลังยืนอยู่ด้านหลังของคุณในตอนนี้ ] สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในหัว รินดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับกวาดสายตาหันขวับกลับไปมองยังมุมมืดของห้องทำงานทันที ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่เงาของฆาตกรต่อเนื่องที่พวกเขาตามล่า แต่เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบของใครบางคนที่ยืนพิงกรอบประตู พร้อมกับเสียงปรบมือเบาๆ ที่ดังขึ้น ท่ามกลางความตื่นตะลึงของทั้งรินและสารวัตรอาทิตย์ที่หันมามองตามด้วยความตกใจสุดขีด... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันซับซ้อนนี้เคียงข้างกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ