กับดักลวงตา

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและอับชื้นของโกดังร้างเขตท่าเรือหมายเลข 7 ไม่ได้ทำให้รินรู้สึกหวั่นวิตกเท่ากับตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอสมาร์ทโฟนที่กำลังนับถอยหลังอย่างเลือดเย็น *03:42... 03:41...* "สารวัตรครับ ดูรหัสบาร์โค้ดบนลังไม้นั่นสิครับ มันไม่ใช่สัญลักษณ์ของกลุ่มค้าของเถื่อนทั่วไป แต่มันคือรูปแบบการเข้ารหัสชุดข้อมูลแบบทศนิยมสามชั้นที่พวกมันใช้ส่งพิกัดลับในคดีเมื่อสามปีก่อน..." รินกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาหลังกรอบแว่นกวาดมองผ่านช่องแสงแคบๆ ของกองตู้คอนเทนเนอร์ นิ้วเรียวยาวขยับปรับเลนส์กล้องจิ๋วในมือเพื่อบันทึกภาพโครงสร้างกลไกวงจรไฟฟ้าที่เชื่อมต่อกับระเบิดเวลาอย่างรวดเร็วและแม่นยำ สารวัตรอาทิตย์ขมวดคิ้วแน่น มือหนากำด้ามปืนพกในซองหนังใต้เสื้อสูทแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว บรรยากาศรอบตัวของนายตำรวจรุ่นใหญ่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขารู้ดีว่าการก้าวเข้ามาในอาณาเขตนี้ตามเบาะแสที่ไม่คาดคิด หมายถึงการเดินเข้าสู่ปากเหวแห่งความตายที่ถูกจัดฉากไว้อย่างสมบูรณ์แบบ "พวกมันจงใจทิ้งร่องรอยให้เราตามมาสินะ เจ้าเด็ก P-07..." อาทิตย์เอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองความผิดปกติของเงาดำที่ทาบทับอยู่บนโครงสร้างเหล็กด้านบน "ไม่มีทางที่รังขององค์กรระดับนี้จะปล่อยให้หลุดรอดมาถึงมือตำรวจมือสมัครเล่นกับสารวัตรใกล้เกษียณอย่างฉันได้ง่ายๆ ถ้าไม่ใช่เพราะ..." "ถ้าไม่ใช่เพราะพวกมันต้องการต้อนเราให้จนมุมในจุดอับสัญญาณ เพื่อลบไฟล์ข้อมูลหลักฐานทั้งหมดที่ผมเคยรวบรวมไว้" รินต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความท้าทายอย่างดุดัน ความอยากรู้อยากเห็นและแรงขับเคลื่อนจากปมในอดีตกำลังสูบฉีดอะดรีนาลีนในกายให้แล่นพล่าน การวิเคราะห์สถานการณ์ด้วยระบบเหตุผลเชิงตรรกะบอกเขาว่านี่คือ 'กับดักลวงตา' ที่ถูกคำนวณองศาความน่าจะเป็นมาอย่างดี แต่ในฐานะนักสืบพาร์ทไทม์ผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อความมืดมิด รินเลือกที่จะก้าวเข้าไปในหולพรางนั้นด้วยความเต็มใจ เพื่อกระชากหน้ากากของผู้อยู่เบื้องหลังออกมาให้จงได้ *แกร็ก...* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ดังมาจากมุมมืดของชั้นลอยด้านบน ตามด้วยแสงไฟฉายแรงสูงที่สาดส่องลงมากวาดผ่านร่างของพวกเขาทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว "ระวังครับ!" รินพุ่งตัวเข้าชาร์จร่างของสารวัตรอาทิตย์ให้กลิ้งหลบวิถีกระสุนที่เจาะทะลุกระสอบปูนขาวด้านหลังจนฝุ่นฟุ้งกระจาย เคมีแห่งความเข้าใจอันไร้รอยต่อระหว่างคู่หูต่างวัยทำงานทันทีโดยไม่ต้องมีคำสั่งซ้ำ สารวัตรอาทิตย์อาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งตัวเข้าที่กำบังพร้อมชักอาวุธปืนเล็งสวนกลับไปยังตำแหน่งต้นตอของกระสุนอย่างแม่นยำ ปัง! เสียงปืนดังสนั่นก้องโกดัง สะท้อนความดุเดือดของเกมเฉือนคมที่เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ "เด็กน้อย นายประเมินความเร็วของกระสุนพลาดไปเสี้ยววินาทีนะ" อาทิตย์เอ่ยกลั้วเสียงหอบเหนื่อยขณะเปลี่ยนซองกระสุน "ผมไม่ได้ประเมินพลาดครับสารวัตร... ผมแค่กำลังคำนวณหาจุดอับสายตาของมือซุ่มยิงต่างหาก" รินแย้มยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากระบบวิเคราะห์ข้อมูลที่เขาตั้งโปรแกรมไว้ล่วงหน้า พิกัดของสัญญาณดาวเทียมที่ซ่อนอยู่ในตัวส่งสัญญาณของศัตรูถูกถอดรหัสออกมาได้สำเร็จแล้ว ทว่า ในวินาทีที่รินกำลังจะกดส่งข้อมูลทั้งหมดไปยังเซิร์ฟเวอร์สำรอง หน้าจอกลับดับวูบลงพร้อมกับข้อความทักทายสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นแทนที่... *[ ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย, นักสืบตัวน้อย... แฟ้มคดีของคุณกำลังจะถูกเผาทำลายในอีก 10 วินาที ]* เสียงหัวingทุ้มต่ำดังสะท้อนก้องมาจากลำโพงไร้สายที่ซ่อนอยู่ทุกมุมโกดัง พร้อมกับร่างเงาดำนับสิบที่ก้าวออกมาจากความมืดมิดเพื่อปิดตายทุกเส้นทางหลบหนีอย่างเลือดเย็น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันซับซ้อนนี้เคียงข้างกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ