การล้างแค้นที่เงียบเชียบ

"สารวัตร... คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าคนๆ นั้นจะยอมเดินเข้ามาติดกับดักที่เราขีดเส้นไว้ด้วยความสมัครใจ" เสียงทุ้มต่ำของรินดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องสืบสวนสวนรกร้าง แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องกระทบโครงหน้าด้านข้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคมมาอย่างดี นิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มเคาะลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ—รูปแบบการคำนวณความน่าจะเป็นในสมองของเขากำลังทำงานอย่างเต็มกำลัง ข้อมูลดิจิทัลนับร้อยไฟล์ที่ถูกดึงมาจากเซิร์ฟเวอร์ลับเมื่อคืนนี้กำลังเรียงร้อยเข้าหากันเป็นภาพจิ๊กซอว์ขนาดใหญ่ที่น่าสะพรึงกลัว สารวัตรอาทิตย์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่มุมห้องพ่นควันบุหรี่สีเทาออกมาอย่างใจเย็น ดวงตาผ่านโลกมามากหรี่ลงเล็กน้อย เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งชื่นชมในมันสมองอันปราดเปรื่องที่เกินวัย และหวาดหวั่นในความเย็นชาไร้หัวใจยามที่รินวิเคราะห์พฤติกรรมของฆาตกร "เด็กน้อย... นายประเมินความแค้นต่ำเกินไป" อาทิตย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับบดขยี้ก้นบุหรี่ลงบนที่เขี่ย "ความแค้นระดับที่ฝังรากลึกมานานร่วมสิบปี มันไม่ใช่แค่เรื่องของการฆ่าให้ตายตามอารมณ์ แต่มันคือพิธีกรรม... คนแบบนั้นไม่มีทางปล่อยให้เหยื่อตายอย่างเงียบๆ โดยที่ตัวเองไม่ได้ประกาศชัยชนะหรอก" ทันทีที่สิ้นเสียงของสารวัตร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก—มันเป็นจังหวะที่มั่นคง ไร้ความลังเล และเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า รินหยุดเคาะนิ้วทันที สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของสารวัตรอาทิตย์ ทั้งคู่ไม่ต้องนัดหมายแต่กลับเคลื่อนไหวพร้อมเพรียง รินดึงหน้ากากอนามัยขึ้นปิดบังใบหน้าครึ่งล่าง ขณะที่มือซ้ายเลื่อนเปิดลิ้นชักเพื่อเตรียมพร้อมอุปกรณ์แกะรอยและระบบเข้ารหัสข้อมูลฉุกเฉิน ส่วนสารวัตรอาทิตย์ปลดล็อกเซฟตี้ปืนพกสั้นคู่ใจ เสียงเหล็กกระทบกันเบาๆ ในความมืดช่างบาดหูเสียเหลือเกิน ประตูกระจกฝ้าของห้องสืบสวนถูกผลักออกอย่างช้าๆ เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู แสงไฟจากด้านหลังขับให้เงานั้นดูคล้ายกับยมทูตที่ก้าวออกมาจากขุมนรก กลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์—กลิ่นอายของกระดาษเก่าและสารเคมีบางชนิดที่รินเคยพบในแฟ้มคดีฆาตกรรมปริศนาเมื่อสามปีก่อน ลอยคละคลุ้งเข้ามาในโสตประสาททันที ไม่มีเสียงพูดคุยทักทาย มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแขกผู้ไม่invited รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน และแววตาคู่นั้น... แววตาที่จ้องมองมาราวกับพวกเขาทั้งคู่เป็นเพียงมดปลวกที่รอเวลาถูกเหยียบย่ำ "ยินดีต้อนรับครับ... ผู้กำกับการศรัณย์" รินเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนาราวกับกำลังทักทายเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันนาน ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว หัวใจของเขากำลังเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นเร้าใจของนักล่าที่พบเหยื่อชิ้นโต ศรัณย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าแต่น่าขนลุก เขาก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าว รองเท้าหนังขัดมันกระทบพื้นปูนซีเมนต์เกิดเสียงก้องกังวาน ก่อนจะหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานเพียงสองก้าว มือเรียวถอดถุงมือหนังออกอย่างใจเย็น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปดาวกระจายที่ฝ่ามือ—หลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันตัวตนของ "สถาปนิกเงา" ฆาตกรต่อเนื่องที่ตำรวจตามล่ามานาน "ฉลาดมาก... สมกับที่เป็นลูกชายของสารวัตรผู้ล่วงลับ" ศรัณย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต้มด้วยความเย้ยหยัน "นายพยายามขุดคุ้ยเรื่องของฉันมาตลอดทาง เสียเวลาถอดรหัสไฟล์ขยะพวกนั้นตั้งนาน เพื่อแลกกับการมาติดกับดักในสถานที่ที่ไม่มีใครได้ยินเสียงกรีดร้องของพวกนายอย่างนั้นหรือ?" สารวัตรอาทิตย์พุ่งตัวลุกขึ้นยืน มือขวาชี้ปากกระบอกปืนตรงไปที่อกของศรัณย์ทันที "หุบปากซะ! แกหมดทางหนีแล้วศรัณย์ สารวัตรและกำลังเสริมกำลังปิดล้อมตึกนี้ไว้หมดทุกด้านแล้ว ยอมมอบตัวเสียเถอะ" ศรัณย์ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขากลับยกยิ้มกว้างขึ้น สายตาคมกราบกวาดมองไปรอบห้องอย่างใจเย็น ก่อนจะหัวเราะออกมาดังลั่น "กำลังเสริมอย่างนั้นหรือสารวัตร... คุณแน่ใจจริงๆ หรือครับว่าคนที่อยู่ข้างนอกนั่น... ยังเป็นพวกของคุณอยู่?" คำพูดนั้นทำให้สารวัตรอาทิตย์ชะงักไปชั่วขณะ รินหรี่ตาลงทันที สมองของเขาประมวลผลความเสี่ยงด้วยความเร็วสูง มือซ้ายรีบแตะลงบนหน้าจอแท็บเล็ตพกพาเพื่อเจาะระบบกล้องวงจรปิดรอบอาคาร และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอขนาดเล็กก็ทำให้เลือดในกายของเด็กหนุ่มเย็นเฉียบ หน้าจอฟีดภาพจากลานจอดรถด้านล่างแสดงให้เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบสี่นายกำลังทรุดตัวลงนอนแน่นิ่งกับพื้น โดยมีควันสีขาวจางๆ ลอยกรุ่นอยู่รอบตัว—แก๊สพิษไร้สีไร้กลิ่นถูกปล่อยออกมาผ่านระบบระบายอากาศส่วนกลาง และผู้ที่ควบคุมระบบนั้น ไม่ใช่ใครอื่น... นอกจากกองบัญชาการใหญ่ที่ส่งคำสั่งตรงมายังมือถือของสารวัตรอาทิตย์เมื่อสิบนาทีที่แล้ว! *[แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงโครงสร้างความปลอดภัยระดับสูงสุด]* *[เงื่อนไขพิเศษ: "การล้างแค้นที่เงียบเชียบ" ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว]* *[คำเตือนจากระบบ: เวลาชีวิตที่เหลือของคุณและคู่หูคือ 180 วินาที ก่อนที่ห้องนี้จะถูกผนึกถาวรด้วยระบบทำลายล้างอัตโนมัติ]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวของรินดังระรัว ร่างกายของเด็กหนุ่มชาดิกเมื่อตระหนักว่าพวกเขากำลังตกเป็นเหยื่อในเกมที่ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้ามาเป็นปี ศรัณย์ค่อยๆ ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูตัวเลขดิจิทัลที่กำลังถอยหลังอย่างช้าๆ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากมัจจุราช "เอาล่ะ... มาดูกันดีกว่าว่าสมองอัจฉริยะของเธอ จะพาพวกเธอรอดพ้นจากห้องปิดตายห้องนี้ไปได้อย่างไร... ริน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันซับซ้อนนี้เคียงข้างกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ