ความจริงอันเจ็บปวด

แสงไฟนีออนกะพริบถี่เป็นจังหวะกระชั้นชิด สะท้อนลงบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือของรินจนเกิดเป็นเงาสีฟ้าสะท้อนในดวงตาที่เบิกกว้าง เสียงเตือนรัวจากระบบยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขากำลังรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่งเพื่อพยายามบล็อกสัญญาณที่กำลังถูกอัปโหลดออกไปเบื้องนอก หน้าจอแสดงผลเปอร์เซ็นต์ความคืบหน้า: [ 89%... 92%... 95%... ] "บ้าเอ๊ย... มันเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามวินาที!" รินกัดฟันกรอด เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผม ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องใต้ดินไม่ได้ช่วยให้สมองของเขาปลอดโปร่งขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน แรงกดดันจากตัวเลขที่วิ่งฉิวดุจเข็มนาฬิกาแห่งความตายกำลังบีบเค้นหัวใจของเขาให้ตีบตัน ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังจะเข้าครอบงำ มือหนาคู่หนึ่งก็เอื้อมมากดลงบนคีย์บอร์ดฝั่งซ้ายอย่างแม่นยำ พร้อมกับเสียงเคาะปุ่มคำสั่งลัดสามปุ่มที่รินไม่เคยคาดคิดมาก่อน *แกร๊ก... ตึ้ง!* สัญญาณการอัปโหลดหยุดชะงักลงดื้อๆ หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนใหม่: [ System Override: Secure Proxy Activated by User #001 ] รินสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองชายวัยกลางคนยืนอยู่เคียงข้าง สารวัตรอาทิตย์ในยามนี้ไม่มีคราบของตำรวจรุ่นเก๋าผู้มาดมั่นหลงเหลืออยู่เลย แผ่นหลังของเขาสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองมาที่หน้าจอ แต่กำลังจ้องมองไปยังภาพถ่ายและผังโครงการ 'เงาพันหน้า' ที่เรียงรายอยู่บนกระดานไวท์บอร์ดเบื้องหน้าด้วยสายตาที่เจือความเจ็บปวดและโหยหาอย่างลึกซึ้ง "สารวัตร..." รินเอ่ยเสียงแผ่ว ความสงสัยที่สะสมมานานนับเดือนประเดประดังเข้ามาในหัว "รหัสผ่านระดับ SSS นั้น... มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยระบบอัตโนมัติ แต่มันคือชุดคำสั่งส่วนตัวของหัวหน้าโครงการเมื่อสิบหี่ปีก่อน และ... และคุณก็เพิ่งใช้มัน" อาทิตย์หลับตาลงช้าๆ สูตรลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาของริมฝีปาก กลิ่นอายของความลับอันดำมืดที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ซากปรักหักพังของกาลเวลาค่อยๆ คลี่คลายออกทีละน้อย ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในห้องทดลองใต้ดินแห่งนี้ "เธอฉลาดเกินไปจริงๆ ริน..." อาทิตย์เปิดเปลือกตาขึ้น เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยรอยร้าวของอดีต "ฉันพยายามปกปิดเรื่องนี้มาตลอดชีวิตการทำงานในฐานะผู้พิทักษ์สันติราษฎร์... พยายามหลอกตัวเองว่าอดีตมันตายไปพร้อมกับกองเพลิงในคืนนั้นแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเงาของมัน... จะไม่เคยปล่อยเราไปเลย" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นที่บันไดทางเข้าชั้นล่าง เสียงนั้นใกล้เข้ามาทุกที... *ก้าว... ก้าว... ก้าว...* มันคือสัญญาณเตือนว่าบุคคลปริศนาในชุดโค้ทสีดำกำลังจะมาถึงประตูห้องนี้ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า รินขยับตัวยืนขวางหน้าอาทิตย์โดยสัญชาตญาณ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่สัญชาตญาณนักสืบและมิตรภาพที่ร่วมฟันฝ่ามาด้วยกันบอกให้เขารู้ว่า นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาคาดคั้น แต่คือเวลาที่พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันเจ็บปวดร่วมกัน "ถ้าเขาก้าวเข้ามาในห้องนี้ เราอาจไม่มีโอกาสได้พูดความจริงอีกเลยนะครับ สารวัตร" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น แววตาฉายประกายความมุ่งมั่นที่เติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "เพราะฉะนั้น... เล่าให้ผมฟังเดี๋ยวนี้ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ระหว่างคุณ ครอบครัวของผม และโครงการ 'เงาพันหน้า'?" อาทิตย์มองหน้าเด็กหนุ่มผู้มีแววตาเดียวกับเพื่อนสนิทที่ล่วงลับไปแล้ว รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่สั่นคลอนโลกทั้งใบของริน "ความจริงก็คือ... พ่อของเธอไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ และผู้ที่อนุมัติให้ลบชื่อของเขาออกจากระบบ... ก็คือตัวฉันเอง" *ปัง!* เสียงถีบประตูเหล็กด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างสูงในชุดโค้ทสีดำสนิทที่ก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ซ่อนอยู่ใต้เงาหมวกฮู้ด... [ระบบตรวจพบเป้าหมายอันตรายระดับวิกฤต: ผู้มาเยือนมิใช่คนแปลกหน้า แต่คือ "เงา" ที่ถูกลืมเลือนจากแฟ้มคดีแรกสุดในชีวิตของรินเอง...] [โปรดติดตามตอนต่อไป: ปริศนาที่ถูกปิดตายกำลังจะถูกเปิดเผย พร้อมกับการเผชิญหน้าที่ไม่มีวันหวนกลับ!] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันซับซ้อนนี้เคียงข้างกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ