รอยร้าวในสถานีตำรวจ

"ผมไม่ต้องการคำแก้ตัว สารวัตรอาทิตย์... ผมต้องการรายชื่อคนที่เข้าถึงไฟล์คดี 'รอยแยกสีชาด' ได้ในช่วงสามวันที่ผ่านมา" เสียงของรินราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของสารวัตรอาทิตย์ กลิ่นกาแฟดำที่เคยหอมกรุ่นกลับดูขมปร่าเมื่อบรรยากาศตึงเครียดเข้าปกคลุม เขาจ้องมองชายวัยกลางคนที่กำลังนวดขมับอยู่ตรงหน้า สารวัตรอาทิตย์ถอนหายใจยาว ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารหนาปึกวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กจนเกิดเสียงดัง 'ปึก' "ริน... การที่นายเข้ามาเป็นที่ปรึกษาพิเศษไม่ได้หมายความว่านายจะมาออกคำสั่งกับเจ้าหน้าที่ในสถานีนี้ได้ตามใจชอบนะ" อาทิตย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชนฉายแววเหนื่อยล้า "โดยเฉพาะการพุ่งเป้าไปที่คนในองค์กรเอง นายรู้ไหมว่าการทำแบบนั้นมันเหมือนการโยนระเบิดลงกลางสนามหญ้าที่กำลังสวยงาม" "ถ้าสนามหญ้านั้นเต็มไปด้วยหญ้าพิษ ผมก็ไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงต้องปล่อยให้มันงอกงามต่อไปครับ สารวัตร" รินขยับแว่นสายตา เลนส์สะท้อนแสงไฟนีออนจนบดบังแววตาที่กำลังวิเคราะห์ข้อมูลในหัว "เมื่อคืนนี้ มีคนลบหลักฐานสำคัญในเซิร์ฟเวอร์สำรองไป และผมมั่นใจว่ารหัสผ่านที่ใช้เข้าถึงระบบเป็นรหัสเลเวล 3 ซึ่งมีคนถือครองเพียงแค่ห้าคนในสถานีนี้เท่านั้น... และหนึ่งในนั้นก็นั่งอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน รินไม่ได้ต้องการกล่าวหาอาทิตย์ แต่เขากำลัง 'บีบ' ให้สารวัตรผู้ยึดมั่นในกฎระเบียบต้องยอมรับความจริงที่ว่า 'รอยร้าว' ได้ขยายตัวจนเกินกว่าจะเยียวยาได้ด้วยวิธีการแบบดั้งเดิม อาทิตย์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะโน้มตัวมาข้างหน้า กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำ "ถ้าฉันบอกว่าหนึ่งในรายชื่อนั้นคือคนที่ฉันไว้ใจที่สุดล่ะ? นายจะยังกล้าเดินหน้าต่อไหม" รินไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว "ความไว้วางใจคือความอ่อนแอที่สุดของนักสืบครับ สารวัตร ถ้าคนคนนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับความตายของครอบครัวผม ต่อให้เป็นคนที่สารวัตรเคารพรักแค่ไหน ผมก็จะลากตัวออกมาพิพากษาด้วยตัวเอง" รินหมุนตัวเดินออกจากห้องทิ้งให้สารวัตรอาทิตย์จมอยู่กับความสับสน เขาเดินผ่านทางเดินที่เต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มองเขาด้วยสายตาแปลกแยก บางคนกระซิบกระซาบ บางคนเบือนหน้าหนี รินจำลองภาพเส้นทางเดินนี้เป็นเครือข่ายความสัมพันธ์ในหัว เขาประมวลผลข้อมูลที่ได้รับมาตลอดสัปดาห์ *ระบบแจ้งเตือนภารกิจย่อย : ค้นหา 'หนอนบ่อนไส้' (ระดับความยาก : สูง)* หน้าต่างโปร่งใสปรากฏขึ้นในมุมมองของเขา รินไม่ได้สนใจมันเท่ากับข้อมูลเชิงลึกที่เขาเพิ่งได้รับมาจากการแฮกผ่านช่องโหว่เล็กๆ ของระบบรักษาความปลอดภัยเมื่อครู่ เขากดกริ่งลิฟต์ไปที่ชั้นใต้ดิน ชั้นที่เป็นเขตหวงห้ามสำหรับบุคคลภายนอก ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก กลิ่นอับชื้นและไอเย็นของห้องเก็บหลักฐานก็ปะทะเข้ากับใบหน้า แต่สิ่งที่ทำให้รินชะงักไม่ใช่ความเย็นเยียบของสถานที่... แต่เป็นเงาร่างของใครบางคน "นายไม่ควรมาอยู่ที่นี่นะ ริน" เสียงของหญิงสาวลึกลับที่มักจะปรากฏตัวในเงามืดเสมอ—'อาจารย์' ผู้กุมความลับบางอย่างเกี่ยวกับปมในอดีตของเขา—เธอยืนพิงตู้เหล็กเก็บเอกสาร มือเรียวถือซองจดหมายสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา "อาจารย์มาทำอะไรที่นี่ครับ? หรือว่าข้อมูลที่ผมกำลังไล่ตาม... อาจารย์เป็นคนถือครองมันอยู่?" รินถามพลางก้าวเท้าเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง "ฉันไม่ได้มาเพื่อขัดขวางหรอกนะ" เธอหันกลับมา แววตาที่ปกติจะนิ่งเฉยกลับมีความกังวลฉายชัด "ฉันมาเพื่อเตือน นายกำลังก้าวเข้าสู่เขตแดนที่สารวัตรอาทิตย์ปกป้องไว้ด้วยชีวิต แต่สิ่งที่นายต้องระวังไม่ใช่แค่หนอนบ่อนไส้ในสถานีหรอกนะริน... แต่เป็น 'เงา' ขององค์กรที่แทรกซึมอยู่แม้กระทั่งในรหัสผ่านที่นายเพิ่งถอดรหัสได้" เธอยื่นซองจดหมายให้ริน ก่อนจะหายตัวไปในความมืดของทางเดินทิ้งให้เขายืนถือมันไว้ด้วยหัวใจที่เต้นรัว รินเปิดซองออกอย่างรวดเร็ว ข้างในนั้นไม่ใช่เอกสารรายชื่อคนร้าย แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน ในรูปนั้นคือภาพงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของสถานีเมื่อสิบปีก่อน... วันเดียวกับที่บ้านของเขาถูกเผา สารวัตรอาทิตย์ยืนอยู่ตรงกลาง แต่คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา—คนที่ยิ้มอย่างเลือดเย็นและถือนามบัตรที่มีตราสัญลักษณ์ของ 'โครงการวิปลาส'—คือบุคคลที่รินไม่เคยคาดคิดมาก่อน มือของรินสั่นเทา ระบบในหัวเริ่มรวนเมื่อข้อมูลที่ป้อนเข้ามาใหม่ขัดแย้งกับฐานข้อมูลเดิมอย่างรุนแรง เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวจนแสบแก้วหู *คำเตือน: ความเป็นจริงที่คุณเชื่อถือได้เริ่มเสื่อมสลาย!* *เป้าหมายใหม่ถูกเปิดเผย : 'คนที่ไว้ใจที่สุด' คือศัตรูที่อันตรายที่สุด* *ระบบตรวจพบการบุกรุก : มีบางคนกำลังล็อคอินเข้าสู่เครื่องคอมพิวเตอร์ของคุณในขณะนี้!* รินหันขวับกลับไปมองที่ประตูลิฟต์ แต่ทว่าสิ่งที่รอเขาอยู่ไม่ใช่แค่เจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่เป็นชายในชุดเครื่องแบบที่เขาจำได้ดีว่าเป็นมือขวาของอาทิตย์ กำลังยืนถือปืนเก็บเสียงเล็งมาที่หน้าอกของเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวผิดมนุษย์ "บทเรียนบทที่ห้า... อย่าไว้ใจแม้แต่เงาของตัวเองนะครับ ริน" เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงในความมืดมิด! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!