เส้นทางที่ถูกปิดตาย

"หมอบลง!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของสารวัตรอาทิตย์ดังแข่งกับเสียงระเบิดของกระจกหน้ารถที่แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วคมกริบปลิวว่อนราวกับหิมะมรณะท่ามกลางความมืดมิด แรงปะทะจากการยحกระหน่ำด้วยกระสุนปืนไรเฟิลซุ่มยิงทำให้ตัวรถซีดานเก่าๆ สั่นสะเทือนไปทั้งคัน กลิ่นดินปืนและควันไหม้ของยางรถยนต์คละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศอับทึบภายในห้องโดยสาร รินไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่ถูกหล่อหลอมด้วยการวิเคราะห์ข้อมูลระดับสูงสั่งการให้ร่างกายเคลื่อนไหวก่อนที่สมองจะประมวลผลเสร็จสิ้นเสียอีก เขาก้มตัวต่ำลงแนบกับพื้นรถ มือขวาคว้าแฟ้มเอกสารคดีลับที่บรรจุหลักฐานชิ้นสำคัญซึ่งเชื่อมโยงถึงกลุ่มทุนอิทธิพลสีเทาเบื้องหลังคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง เอาไว้แน่นจนข้อต่องอเกร็ง "พวกมันรู้เส้นทางที่เราใช้..." รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเด็กหนุ่มแม้จะราบเรียบและเย็นชาตามวิสัย แต่กลับเจือด้วยประกายความตื่นตัวอย่างสูงสุด สายตาคมกวาดมองผ่านช่องแสงน้อยนิดประเมินสถานการณ์ภายนอกอย่างรวดเร็ว "วิถีกระสุนมาจากตึกร้างทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ระยะห่างประมาณสามร้อยเมตร แรงปะทะระดับนี้คือปืนไรเฟิลซุ่มยิงติดลำกล้องเก็บเสียงรุ่นปรับแต่งพิเศษ... ไม่ใช่ตำรวจนอกราชการธรรมดาแน่นอนครับสารวัตร" อาทิตย์กัดฟันกรอด มือหยาบกร้านกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาผ่านโลกมาเยอะฉายแววเดือดดาลแต่ยังคงไว้ซึ่งความสุขุมเยือกเย็นสมเป็นตำรวจรุ่นลายคราม "ไอ้พวกเบื้องบนคงส่งหน่วยเก็บกวาดมาปิดปากเราจริงๆ สินะ หลังจากเสียงปืนนัดแรกเมื่อกี้... พวกมันคงคิดว่าเราจบเห่ไปแล้วตั้งแต่ในโกดังร้างนั่นแล้ว" สถานการณ์คับขันบีบให้ทั้งคู่ต้องหาทางออกอย่างรวดเร็ว ถนนสายแคบที่ถูกปิดตายด้วยแผงเหล็กกั้นเขตก่อสร้างด้านหน้ากลายเป็นทางตันอย่างไร้ทางเลี่ยง แสงไฟหน้ารถคันหลังที่ขับตามประกบมาเริ่มสาดส่องเข้ามาใกล้ทุกที เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่วตรอกซอกซอยมืดทึบ บ่งบอกชัดเจนว่าพวกมันไม่ได้มาแค่คนเดียว "เราถอยไม่ได้แล้วครับ" รินเอ่ยขึ้นพร้อมกับดันแว่นตากรอบบางขึ้นเล็กน้อย สมองของเขาประมวลผลแผนผังเมืองและข้อมูลภูมิศาสตร์ในหัวอย่างรวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์อัจฉริยะ "ซอยข้างหน้าทางขวาคือทางระบายน้ำเก่าที่เชื่อมต่อกับระบบท่อใต้ดินของเขตเมืองเก่า แม้โครงสร้างจะค่อนข้างเก่าแก่และมีความเสี่ยงเรื่องการทรุดตัว แต่ระบบการระบายอากาศยังคงทำงานอยู่... นั่นคือทางรอดเดียวของเรา" อาทิตย์เหลือบมองเด็กหนุ่มข้างกายด้วยแววตาชื่นชมปนกังวล "นายแน่ใจนะริน? ถ้าเข้าไปในนั้นแล้วพวกมันดักรอทางออก เราจะกลายเป็นหนูในโอ่งทันที" "ดีกว่ารอให้กระสุนเจาะกะโหลกตรงนี้แน่ๆ ครับ" รินหันไปสบตากับสารวัตรหนุ่มรุ่นพี่ เคมีและความเข้าใจอันเงียบงันระหว่างทั้งคู่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในยามวิกฤต "ผมจะใช้ข้อมูลพิกัดในแท็บเล็ตนำทาง และสารวัตร... ผมเชื่อฝีมือการขับรถของคุณครับ" สิ้นคำพูด รินก็ใช้ศอกกระแทกกระจกข้างที่ร้าวอยู่แล้วให้หลุดออกไป เปิดทางให้ทั้งคู่เตรียมพร้อมสำหรับการหลบหนี อาทิตย์สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่งมิดด้าม รถยนต์พุ่งทะยานฝ่าความมืดตรงไปยังซอยแคบเป้าหมายทันที เสียงล้อรถบดถนนดังสนั่นท่ามกลางหิมะแรกของฤดูกาลที่เริ่มโปรยปรายลงมาบางเบา *เอี๊ยด—ตูม!* รถกระบะสีดำทึบของกลุ่มผู้มีอิทธิพลพุ่งชนเข้ากับท้ายรถของพวกเขาอย่างจัง แรงกระแทกทำให้รินต้องใช้มือย้ำคอนโซลหน้ารถไว้แน่นเพื่อพยุงทรงตัว แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง อาทิตย์ก็หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ปากทางระบายน้ำเก่าได้อย่างเฉียดฉิว ตัวรถไถลไปกับกำแพงปูนเกิดประกายไฟสว่างวาบก่อนจะพุ่งหายเข้าไปในความมืดมิดของอุโมงค์ใต้ดิน ความเงียบสงบและกลิ่นอับชื้นเข้าปกคลุมทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง เสียงหยãดน้ำที่ตกลงกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องกังวาน ทั้งสองคนลงจากรถอย่างระมัดระวัง แสงไฟฉายดวงเล็กถูกเปิดขึ้นส่องนำทางผ่านความมืดทึบของอุโมงค์ที่ทอดยาวออกไปเบื้องหน้า รินก้มลงตรวจสอบข้อมูลในแท็บเล็ตที่เชื่อมต่อกับระบบเครือข่ายอัจฉริยะที่เขาสร้างขึ้นมา เพื่อเช็คสถานะความปลอดภัย แต่ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอแสดงผลที่ควรจะราบเรียบกลับปรากฏข้อความแปลกประหลาดขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย หน้าจอทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่สั่นสะเทือนในมือของเขา [ตรวจพบสัญญาณการเข้าถึงเครือข่ายจากภายนอก...] [คำเตือน: ตำแหน่งปัจจุบันของคุณถูกล็อกเป้าหมายโดยระบบติดตามดาวเทียมภาคพื้นดิน] [ระดับภัยคุกคาม: SSS — ผู้บงการเบื้องหลังได้ก้าวเข้าสู่เขตพื้นที่ควบคุมแล้ว] รินขมวดคิ้วแน่น ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตาย แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่า... เส้นทางที่พวกเขาคิดว่าเป็นทางรอด แท้จริงแล้วถูกคำนวณและกำหนดไว้ล่วงหน้าโดยใครบางคนตั้งแต่แรก "สารวัตร... เราไม่ได้หนีเข้ามาในทางตันธรรมดาครับ" รินกระซิบเสียงเครียด ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปลายสุดของอุโมงค์มืดเบื้องหน้า แสงไฟฉายส่องกระทบกับรองเท้าหนังราคาแพงและชายเสื้อสูทเนี๊ยบเฉียบ เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นก้องอุโมงค์ ขัดจังหวะความเงียบสงบอย่างจงใจ ร่างสูงโปร่งภายใต้เงาหมวกโค้ทก้าวเดินออกมาจากความมืด ใบหน้าครึ่งหนึ่งซีกอยู่ใต้เงาแสงไฟ แต่รอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากนั้นทำให้รินและอาทิตย์ต้องชะงักงัน "ยินดีต้อนรับสู่เส้นทางที่ฉันปิดตายไว้ให้... คุณนักสืบพาร์ทไทม์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่ยกขึ้นเล็งตรงมายังหน้าผากของรินอย่างแม่นยำ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนาอันมืดมิดนี้ไปกับผม และเตรียมพบกับการหักมุมครั้งใหญ่ในตอนหน้าด้วยกันนะครับ