จังหวะที่ไม่ตรงกัน

เสียงกุกกักจากระเบียงด้านนอกหยุดลงพร้อมกับความเงียบงัดที่เข้ามาแทนที่ รินชะงักค้าง มือที่ถือกระดาษหลักฐานสั่นน้อยๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทางบานประตูที่ถูกล็อกกลอนแน่นหนา บรรยากาศภายในห้องสืบสวนชั่วคราวอบอวลไปด้วยความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำด้วยความหวาดระแวง เสียงเคาะประตูเบาๆ สองครั้งก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่เอ่ยลอดเข้ามา "ริน เปิดประตู... ผมเอง" อาทิตย์... เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความตึงเครียดเมื่อครู่คลายลงครึ่งหนึ่ง รินเดินไปปลดกลอนแล้วดึงประตูเปิดออก สารวัตรหนุ่มรุ่นพี่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่และคราบกาแฟที่อกเสื้อบ่งบอกถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานข้ามคืน "คุณมาช้าไปสามนาที สารวัตรอาทิตย์" รินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามเคย ขณะเดินกลับไปนั่งยังโต๊ะทำงานที่มีเอกสารคดีกองเป็นตั้ง "และเงาที่ระเบียงเมื่อครู่... คุณคิดจะทดสอบปฏิกิริยาตอบสนองของผมด้วยวิธีสิ้นคิดแบบนั้นหรือครับ" อาทิตย์ปิดประตูลงกลอนตามเดิม ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามอย่างหมดสภาพ เขาถอนหายใจยาวเหยียดแล้วสบตาเด็กหนุ่มผู้มีสมองราวกับคอมพิวเตอร์เคลื่อนที่ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะทดสอบอะไรคุณทั้งนั้น ริน" อาทิตย์ขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด "ผมแค่ใช้ทางหนีไฟเพราะไม่อยากให้พวกนักข่าวข้างล่างเห็นว่าผมแอบมาพบคุณที่นี่ เรื่องคดีของเหยื่อรายล่าสุด... เบื้องบนสั่งปิดคดีแล้ว" รินหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาฉายประกายความเย็นชาที่ยากจะคาดเดา "ปิดคดี? ทั้งที่ร่องรอยการฆาตกรรมอำพรางยังชัดเจนขนาดนี้เนี่ยนะ คนพวกนั้นใช้สมองส่วนไหนคิด หรือว่าผลประโยชน์ทับซ้อนมันบังตาจนมองไม่เห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้ากันแน่ครับ" "ระวังปากหน่อย ริน!" อาทิตย์เผลอตบโต๊ะเสียงดังด้วยความโมโห น้ำเสียงของสารวัตรหนุ่มเริ่มไต่ระดับความดังขึ้น "คุณจะเอาแต่ใจตัวเองและมองโลกด้วยตรรกะเย็นชาแบบนั้นไม่ได้ทุกเรื่องนะ! โลกความจริงมันไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยเหตุผลร้อยเปอร์เซ็นต์ มันมีอำนาจ มีเส้นสาย และมีแรงกดดันที่ผมกับคุณมองไม่เห็นอยู่เบื้องหลัง" "แต่นั่นหมายถึงชีวิตคนนะครับ สารวัตร!" รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากเด็กหนุ่มพุ่งปะทะกับความเก๋าเกมของนายตำรวจรุ่นพี่อย่างไม่ยอมถอย "ถ้าเรายอมจำนนต่ออำนาจมืดและความอยุติธรรมตั้งแต่ก้าวแรก แล้วเราจะสวมเครื่องแบบหรือเป็นนักสืบไปเพื่ออะไร? เพื่อเป็นหุ่นเชิดให้พวกคนรวยบงการชีวิตงั้นเหรอครับ" ห้องสืบสวนตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของคนทั้งสองที่ยืนจ้องหน้ากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ช่องว่างระหว่างวัย ประสบการณ์ และอุดมการณ์ กลายเป็นกำแพงหนาที่กั้นกลางระหว่างพวกเขาในยามนี้ รินหันหลังให้ หันไปมองกระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยเส้นด้ายโยงใยความเชื่อมโยงของคดี เขาพยายามควบคุมสติไม่ให้อารมณ์ครอบงำการวิเคราะห์ข้อมูล แม้ว่าในอกจะร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม "แนวทางการสอบสวนแบบดั้งเดิมของคุณมันล้าสมัยไปแล้ว สารวัตรอาทิตย์ การพึ่งพาแต่คำรับสารภาพและการวิ่งเต้นตามคำสั่งผู้มีอิทธิพล มันไม่เคยแก้ปัญหาที่ต้นตอได้เลยสักครั้ง" อาทิตย์มองแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม แววตาของสารวัตรจอมเก๋าฉายแววความเจ็บปวดระคนเหนื่อยล้า เขารู้ดีว่าสิ่งที่รินพูดนั้นถูกต้องทุกประการ แต่นั่นแหละคือความจริงที่โหดร้ายของการเป็นตำรวจในสังคมเน่าเฟะแห่งนี้ "คุณยังเด็กเกินไป ริน คุณไม่รู้หรอกว่าถ้าเราดื้อรั้นพุ่งชนกำแพงเหล็กด้วยมือเปล่า ผลลัพธ์ที่ได้จะไม่ใช่แค่เราที่พัง... แต่หมายถึงคนรอบตัวคุณทั้งหมดจะต้องซวยไปด้วย" อาทิตย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ทว่าแฝงไปด้วยความจริงจังขั้นสุด รินไม่ตอบ เขาก้มหน้าลงมองแฟ้มคดีบนโต๊ะ นิ้วเรียวเคาะเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอเพื่อสงบสติอารมณ์ ความขัดแย้งครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องวิธีทำงาน แต่มันคือความแตกต่างทางจิตวิญญาณระหว่างคนทั้งสองคน ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนข้อความแปลกปลอมก็ดังขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของริน เป็นเสียงติ๊ดสั้นๆ ที่ดังก้องกังวานท่าย์กลางความเงียบ รินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเดินกลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วมือเรียวยาวกดคลิกเปิดไฟล์ที่ถูกส่งเข้ามาโดยไม่ทราบแหล่งที่มา หน้าจอสีดำสนิทปรากฏตัวอักษรวิ่งขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ *“ตรวจพบความขัดแย้งขั้นวิกฤตในระบบคู่หู: ระดับความเข้ากันได้ลดลงต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 30%... เริ่มต้นกระบวนการลงทัณฑ์อัตโนมัติ”* อาทิตย์ชะงัก ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเข้ามาใกล้หน้าจอด้วยความสงสัย "นั่นอะไร ริน คุณแฮกเข้าระบบไหนอีก" รินไม่ได้ตอบ สายตาจดจ่ออยู่กับบรรทัดสุดท้ายที่กำลังพิมพ์ขึ้นมาบนหน้าจออย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดัง *'ปี๊ب'* แหลมสูงที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง *“คำเตือน: บุคคลที่สามกำลังเข้าสู่พื้นที่ปิดตายจากทางระเบียงด้านนอก... และเป้าหมายของมัน ไม่ใช่ใครอื่น... นอกจากพวกคุณสองคน”* สิ้นเสียงประโยคสุดท้าย กระจกหน้าต่างด้านหลังห้องสืบสวนก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาดำทมิฬขนาดมหึมาที่พุ่งทะยานเข้ามาภายในห้องด้วยความเร็วแสง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปไขปริศนานี้ด้วยกันนะครับ