กฎของเลขศูนย์

"รอยนิ้วมือบนกรอบหน้าต่างไม่ใช่ของเหยื่อ... และรอยขูดขีดพวกนั้นไม่ได้เกิดจากการงัดแงะด้วยชะแลงอย่างที่สารวัตรสันนิษฐานในตอนแรกหรอกครับ" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่หนักแน่นของรินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสืบสวนชั่วคราว กลิ่นอับชื้นของคราบเลือดเก่าผสมกับน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลจนน่าคลื่นไส้ บนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่ผุกร่อน ร่างไร้วิญญาณของเหยื่อรายล่าสุดถูกคลุมด้วยผ้าใบสีดำสนิท ทิ้งไว้เพียงเงาสะท้อนสลัวจากหลอดไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ที่กะพริบตามจังหวะกระแสไฟไม่เสถียร สารวัตรอาทิตย์ที่กำลังยืนสูบบุหรี่มวนที่สามติดต่อกัน ชะงักมือที่กำลังจะเค่อขี้เถ้าลงบนถาดสังกะสี ดวงตาคู่คมผ่านประสบการณ์โชกโชนหันขวับมามองเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวหลาน รอยย่นบนหน้าผากของนายตำรวจใหญ่ขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม "แกกำลังจะบอกว่า ประสบการณ์สืบสวนยี่สิบปีของฉันมันใช้ไม่ได้ผลว่างั้นไอ้หนู?" อาทิตย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ความกดดันจากความล่าช้าในการปิดคดีแผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังหนาที่ผ่านคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน "กองพิสูจน์หลักฐานชุดใหญ่เพิ่งออกไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว พวกเขายืนยันตรงกันว่านี่คือคดีงัดแงะชิงทรัพย์ที่ผิดพลาดจนกลายเป็นฆาตกรรม!" รินไม่ได้แสดงอาการหวาดหวั่นต่อท่าทีคุกคามนั้น ดวงตาสีนิลคู่คมกริบกวาดมองไปทั่วห้องอย่างเป็นระบบ สมองของเขากำลังประมวลผลข้อมูลนับร้อยจุดด้วยความเร็วสูง ภาพจำลองสามมิติของเหตุการณ์เริ่มประกอบเข้าด้วยกันในหัวราวกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์กราฟิก "กองพิสูจน์หลักฐานมองเห็นสิ่งที่ควรจะเห็นครับสารวัตร... แต่พวกเขาไม่ได้มองเห็นสิ่งที่ฆาตกร 'ตั้งใจ' ให้เห็น" รินก้าวเข้าไปใกล้ขอบหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวสวมถุงมือยางแตะลงบนรอยขูดขีดบนวงกบไม้ "ลองสังเกตมุมองศาของรอยสิครับ สารวัตรอาทิตย์ รอยขูดพวกนี้ทำมุมสี่สิบห้าองศาเฉียงขึ้นด้านบน ซึ่งถ้าใช้ชะแลงงัดจากภายนอก น้ำหนักและแรงกดจะต้องกดลงด้านล่าง... นี่คือร่องรอยของการเปิดจาก *ด้านใน* เพื่อตบตาว่ามีการบุกรุกต่างหากล่ะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศภายในห้องแคบๆ ดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลดลงไปหลายองศาในชั่วพริบตาเดียว อาทิตย์หรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา ความเยือกเย็นและระบบเหตุผลที่รินใช้หักล้างหลักฐานทั้งหมด ทำให้อดีตนายตำรวจมือปราบต้องยอมรับในใจลึกๆ ว่า เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้มีดีแค่ความอยากรู้อยากเห็น "แล้วนายจะอธิบายรอยเลือดหยดที่ระเบียงทางเดินว่ายังไง?" อาทิตย์โยนคำถามทดสอบขั้นเด็ดขาด รินหันกลับมา มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เริ่มแกะรอยเหยื่อได้ "นั่นคือ 'กฎของเลขศูนย์' ครับสารวัตร" รินกล่าวพร้อมกับเดินไปหยิบชิ้นส่วนกระดาษฉีกขาดชิ้นเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ขาโต๊ะทำงานขึ้นมา "ฆาตกรไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้โดยบังเอิญ แต่เขาทิ้งมันไว้เป็นลำดับขั้น เพื่อบอกเราว่า... การคำนวณของเขายังไม่สิ้นสุด และเหยื่อรายนี้ เป็นเพียงแค่ตัวเลข 'ศูนย์' ในสมการของเขาเท่านั้น" ในวินาทีที่รินคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก ทันใดนั้นหน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเฉพาะในสายตาของรินก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในโสตประสาท [ระบบตรวจพบการไขปริศนาขั้นต้นสำเร็จ: ปลดล็อก "ทักษะจิตวิทยาอาชญากรระดับ 2"] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบสัญญาณชีพแปลกปลอมในรัศมี 50 เมตร... บอสลับแห่งคดีนี้กำลังจับตาดูความเคลื่อนไหวของคุณผ่านกล้องวงจรปิดมุมอับ!] รินชะงักค้าง มือที่ถือกระดาษสั่นน้อยๆ เมื่อเงาตะคุ่มของใครบางคนทาบทับลงบนผนังห้องจากระเบียงด้านนอก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูล็อกทีละก้าว... ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของแฟ้มคดีลับ007 เสมอมานะครับ