เมื่อสารวัตรบุกถึงหน้าประตู

หน้าจอคอมพิวเตอร์แบบพกพาบนโต๊ะไม้เก่าๆ สั่นระริกด้วยแรงประมวลผลที่เกินขีดจำกัด ตัวเลขสีแดงฉานยังคงวิ่งถอยหลังอย่างไร้ความปรานี **[ 03... 02... ]** บรรยากาศภายในห้องเช่าแคบๆ ออบอวลไปด้วยกลิ่นอับของกระดาษเอกสารและคราบกาแฟเย็นชืดที่วางทิ้งไว้ข้ามคืน ริน (Rin) หรี่ตามองตัวเลขเหล่านั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความเย็นเยียบของอากาศยามดึกไม่ระคายผิวของเด็กหนุ่มผู้จมอยู่กับห้วงความคิดแม้แต่น้อย สมองของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อคำนวณความเสี่ยงจากการเข้าถึงระบบลับระดับ SSS ที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอของเขาอย่างไร้ที่มา "ระบบกำลังลบตัวตน... ช่างเป็นมุกตลกที่ลงทุนสูงเสียเหลือเกินนะครับ" รินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นิ้วเรียวยาวจรดลงบนแป้นพิมพ์เพื่อพยายามเจาะย้อนกลับไปยังไอ피ต้นทางของชุดคำสั่งประหลาดนั้น ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะได้กดปุ่ม Enter เพื่อรันโปรแกรมป้องกัน *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวจนบานไม้เก่าๆ สั่นสะเทือน มันไม่ใช่การเคาะเพื่อทักทาย แต่มันคือการประกาศตัวของผู้มาเยือนที่ไร้ซึ่งความเกรงใจใดๆ ทั้งสิ้น รินชะงักมือที่กำลังพิมพ์ ดวงตาคมกริบมองไปยังลูกบิดประตูที่กำลังบิดหมุนอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กรูเข้ามาประชิดหน้าห้องราวกับหน่วยจู่โจมพิเศษ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านผ่านรอยแยกของเนื้อไม้เข้ามาจนสัมผัสได้ "ริน! ผมรู้ว่านายอยู่ในนั้น เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่คุ้นเคยตะโกนแทรกเสียงฝีเท้าเข้ามา มันคือเสียงของสารวัตรอาทิตย์ นายตำรวจจอมเก๋าผู้ผ่านคดีฆาตกรรมมาโชกโชน และมักจะปรากฏตัวในเวลาที่รินไม่ต้องการมากที่สุดเสมอ เด็กหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดอย่างนึกรำคาญ ดวงตาเหลือบมองหน้าจอที่ตอนนี้ตัวเลขหยุดนิ่งอยู่ที่ **[ 01... Access Granted: Welcome Agent 00 ]** ก่อนที่หน้าจอจะดับวูบลงกลายเป็นสีดำสนิท พร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติของฮาร์ดแวร์ที่ถูกกระตุ้นจากระบบปริศนา *แอ๊ด...* รินไม่ได้เดินไปเปิดประตู แต่แรงกระแทกจากด้านนอกทำให้กลอนประตูพังผุพังลงมาในคราเดียว สารวัตรอาทิตย์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่และคราบเหงื่อบริเวณขมับบ่งบอกถึงความรีบเร่งในการเดินทางมาที่นี่ ดวงตาคมปลาบกวาดตามองรอบห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างโปร่งของเด็กหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์มืดสนิท "นายใจเย็นเกินไปแล้วนะ ริน" อาทิตย์พ่นลมหายใจออกทางจมูกด้วยความหงุดหงิด มือหนาดึงเอกสารคดีฉบับหนึ่งม้วนแน่นแล้วเคาะลงกับโต๊ะทำงานของรินเบาๆ "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คดีฆาตกรรมเมื่อคืนนี้ที่โกดังร้างเขต 4 มีร่องรอยบางอย่างที่นายต้องไปดูด้วยตาตัวเอง" รินเงยหน้าขึ้นสบตากับนายตำรวจรุ่นพี่ นัยน์ตาสนอกสนใจฉายแววขึ้นมาวูบหนึ่งภายใต้ใบหน้าที่ยังคงเรียเฉย "คดีฆาตกรรมแรกของเดือนนี้เหรอครับ สารวัตรถึงกับต้องบุกมาลากตัวผมถึงห้องยามวิกาลแบบนี้ แสดงว่าหลักฐานธรรมดาคงใช้การไม่ได้สินะครับ" อาทิตย์หรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก เขารู้ดีว่าเด็กคนนี้มีความสามารถในการวิเคราะห์ข้อมูลที่เหนือกว่ากองพิสูจน์หลักฐานทั้งกรมรวมกัน แต่ในขณะเดียวกัน ความเยือกเย็นจนเกินวัยของรินก็ทำให้เขารู้สึกสันหลังวาบทุกครั้งที่ต้องร่วมงานด้วย "ไม่ใช่แค่ใช้การไม่ได้..." อาทิตย์โยนแฟ้มคดีปกสีน้ำตาลลงบนตักของริน เสียงกระดาษกระทบเนื้อผ้าดังทึบ "แต่ศพนั้นไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีบาดแผลภายนอก และที่สำคัญที่สุด... ระบบความปลอดภัยทั้งหมดในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรถูกลบเกลี้ยงแบบไร้ร่องรอย เหมือนกับฝีมือของ... เอ่อ... สิ่งที่นายกำลังเล่นอยู่บนจอคอมพิวเตอร์ตอนนี้นั่นแหละ" รินก้มมองแฟ้มคดีในมือ ข้อมูลเบื้องต้นระบุชื่อผู้ตายคือชายวัยกลางคนผู้มีเบื้องหลังพัวพันกับองค์กรลับใต้ดิน ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินไม่ใช่ประวัติของผู้ตาย แต่เป็นภาพถ่ายที่แนบมาในหน้าสุดท้าย รอยแผลเป็นรูปสัญลักษณ์ประหลาดบนต้นคอของผู้ตาย ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่เพิ่งปรากฏขึ้นมุมขวาของหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาก่อนหน้านี้ไม่กี่วินาที บรรยากาศภายในห้องแคบๆ กลับมาเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ประสานกันอย่างเชื่องช้า อาทิตย์จ้องมองปฏิกิริยาของรินอย่างระแวดระวัง ขณะที่รินกำลังใช้ความคิดอย่างหนักหน่วงเพื่อเชื่อมโยงจิ๊กซอว์แต่ละชิ้นเข้าด้วยกัน "ดูเหมือนว่าเราไม่ได้กำลังทำคดีฆาตกรรมธรรมดาแล้วสินะครับ สารวัตร" รินเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งพบเหยื่อชิ้นโปรด อาทิตย์ขมวดคิ้วมุ่น "หมายความว่ายังไง นายรู้อะไรเกี่ยวกับสัญลักษณ์นี้?" ยังไม่ทันที่รินจะได้เอ่ยปากตอบคำถาม เสียงแจ้งเตือนข้อความแปลกปลอมก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของสารวัตรอาทิตย์ ทั้งคู่หันขวับไปมองหน้าจอสมาร์ทโฟนเครื่องนั้นพร้อมกัน หน้าจอแสดงภาพวิดีโอวงจรปิดแบบเรียลไทม์จากห้องนั่งเล่นของสารวัตรอาทิตย์เอง ภาพโคลสอัพไปที่เก้าอี้โซฟาตัวโปรดที่มีร่างใครคนหนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างรออยู่ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีเลือดที่พิมพ์ทิ้งไว้บนหน้าจอว่า: **[ ยินดีต้อนรับสู่รอบคัดเลือก... ผู้เล่นหมายเลข 01 และผู้ช่วยหมายเลข 00 ถึงเวลาที่พวกคุณต้องเลือกแล้วว่าจะ 'ไขปริศนา' หรือ 'กลายเป็นศพ' ต่อไป ]** --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของแฟ้มคดีลับ007เสมอนะครับ