ก้าวแรกของพันธมิตร

เสียงฝีเท้าที่หยุดลงหน้าประตูห้องสืบสวนไม่ได้สร้างความแตกตื่นให้แก่รินและสารวัตรอาทิตย์อย่างที่ควรจะเป็น ในพื้นที่คับแคบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำค้างคืนและฝุ่นละอองจากแฟ้มคดีเก่าๆ แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบเบาๆ สั่นไหวตามกระแสไฟฟ้าที่ไม่ค่อยเสถียร รินหรี่ตาลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงกระพริบตัวอักษรสีแดงฉานจากระบบภารกิจระดับ SSS "เปิดโปงหน้ากากทนายปีศาจ" ขณะที่สารวัตรอาทิตย์ขยับมือไปแตะด้ามปืนพกในซองใต้รักแร้อย่างเงียบเชียบ สัญชาตญาณของตำรวจยศใหญ่เตือนภัยล่วงหน้า แม้สมองส่วนหนึ่งจะยังประมวลผลไม่ทันกับความรวดเร็วของเด็กหนุ่มตรงหน้า ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะสามครั้งดังขึ้นอย่างใจเย็น ไม่มีความเร่งร้อน แต่หนักแน่นพอที่จะสะท้อนก้องในโสตประสาทของคนทั้งคู่ ราวกับผู้มาเยือนรู้ดีว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่หลังบานประตูไม้เก่าๆ บานนี้ "ล็อกประตูกี่ชั้นแล้ว ริน" สารวัตรอาทิตย์กระซิบเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองทางหนีทีไล่ตามสัญชาตญาณผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ "ระบบล็อกอิเล็กทรอนิกส์ที่เราเพิ่งเชื่อมต่อเมื่อครู่ ถูกเจาะผ่านรหัสผ่านหลักไปแล้วครับสารวัตร" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก นิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวบนแป้นพิมพ์เพื่อดึงข้อมูลสำรองขึ้นมาคลาวด์ "ดูเหมือนว่า... ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้มาในฐานะผู้บุกรุก แต่มาในฐานะ 'เจ้าบ้าน' ต่างหากล่ะครับ" แอด... บานประตูไม้เปิดออกด้วยตัวของมันเอง ไม่ใช่เพราะแรงผลัก แต่เป็นเพราะสัญญาณบลูทูธจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของผู้มาเยือนส่งคำสั่งปลดล็อกระบบอัตโนมัติที่รินเพิ่งติดตั้งไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีตปรากฏขึ้นตรงกรอบประตู แสงไฟทางเดินสาดส่องกระทบกับกรอบแว่นสายตาโลหะสะท้อนแสงวาววับ รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงไว้ด้วยความเยียบเย็นปรากฏบนมุมปากของทนายความหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล—เป้าหมายระดับ SSS ที่พวกเขาเพิ่งวิเคราะห์ข้อมูลไปหมาดๆ "ยินดีที่ได้พบอย่างเป็นทางการครับ... คุณนักสืบพาร์ทไทม์ และท่านสารวัตรผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมอันล้าสมัย" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักทายราวกับกำลังเดินเข้ามาในงานเลี้ยงรับรอง ไม่ใช่ห้องสืบสวนคดีอาชญากรรม ทนายปีศาจก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ เจือจางกลิ่นอับของห้องสืบสวนในทันที เขากวาดสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังค้างข้อความวิเคราะห์พฤติกรรมของเขาไว้ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกสนุก สารวัตรอาทิตย์ขยับตัวยืนบังรินไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนากำด้ามปืนแน่นขึ้นพร้อมลั่นไก "ถอยออกไป ห้ามขยับ! นี่คือพื้นที่ควบคุมของเจ้าพนักงาน" "เจ้าพนักงานเหรอครับ?" ทนายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่ยี่หระ เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นระดับอกเพื่อแสดงว่าไม่มีอาวุธ แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับทำให้สารวัตรหนุ่มรู้สึกเหมือนตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเสียเอง "สารวัตรครับ ในยุคที่ข้อมูลคืออำนาจ กระดาษหมายค้นแผ่นเดียวของคุณมีค่าน้อยกว่ากระดาษทิชชำในห้องน้ำของผมเสียอีกนะครับ" "แก..." อาทิตย์กัดฟันกรอด ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ความอึดอัดจากการถูกกดดันจากเบื้องบนตลอดหลายปีที่ผ่านมาปะทุขึ้น แต่ก่อนที่สารวัตรอาทิตย์จะทันได้ทำอะไร รินก็ยื่นมือไปแตะแขนของรุ่นพี่เบาๆ เป็นสัญญาณห้ามปราม รินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาสนอกสนใจจ้องมองผู้มาเยือนราวกับนักวิทยาศาสตร์กำลังส่องกล้องจุลทรรศน์ดูเชื้อโรคตัวใหม่ "การที่คุณเดินเข้ามาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง หมายความว่าระบบป้องกันทั้งหมดที่ผมสร้างขึ้น... มีช่องโหว่สินะครับ หรือพูดอีกอย่างคือ คุณจงใจปล่อยให้เราเจาะข้อมูลของคุณแต่แรก เพื่อล่อให้เราเปิดเผยตัวตนออกมารวมกันในที่เดียว" ทนายปีศาจหันมามองเด็กหนุ่ม ดวงตาภายใต้กรอบแว่นฉายแววทึ่งระคนเย้ยหยัน "ฉลาดมาก สมกับที่เป็นลูกชายของอดีตนักวิจัยผู้ล่วงลับ... ริน การที่คุณพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด มันน่ารักเสียจนผมเกือบจะใจอ่อนปล่อยให้พวกคุณเล่นสนุกต่อแล้วล่ะครับ" ชื่อของพ่อรินถูกเอ่ยออกมาอย่างง่ายดาย บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนแทบติดลบ รินชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาที่เคยนิ่งสงบไหววูบไปเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดังเดิม ปมความตายของครอบครัวที่ไร้สาเหตุถูกกระตุกขึ้นมาอีกครั้งโดยคนที่นั่งอยู่เบื้องหลังเงาสีดำ "คุณรู้เรื่องอุบัติเหตุของพ่อผม..." รินเอ่ยเสียงกระซิบ แต่ก้องกังวานในความเงียบ "อุบัติเหตุงั้นหรือครับ?" ทนายหนุ่มหัวเราะร่วน "เด็กน้อยเอ๋ย บนโลกใบนี้ไม่มีคำว่าอุบัติเหตุหรอกครับ มีแต่คนที่ฉลาดพอจะสร้างสถานการณ์... และคนที่โง่เขลาจนต้องตกเป็นเหยื่อ" สารวัตรอาทิตย์ทนฟังต่อไปไม่ไหว เขาพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อสูทของทนายหนุ่มทันทีด้วยความเดือดดาล "ปากดีนักนะไอ้เวร! แกคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะลอยนวลไปได้เร่งรัดคดีงั้นเหรอ!" ทนายปีศาจไม่แม้แต่จะขัดขืน เขากลับแย้มยิ้มกว้างกว่าเดิม ดวงตาคมกริบมองข้ามไหล่ของอาทิตย์ไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้เสียงเตือนดังขึ้นถี่รัว ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... [ แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการอัปโหลดไวรัสโทรจันลงสู่เซิร์ฟเวอร์หลักของสถานีตำรวจ ] [ ข้อมูลสำนวนคดีทั้งหมดในระบบกำลังถูกลบ... ] [ 10... 9... 8... ] รินเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นโค้ดชุดหนึ่งวิ่งผ่านหน้าจอ มันไม่ใช่การบุกรุกจากภายนอก แต่มันคือสคริปต์ที่ถูกฝังไว้ในแฟลชไดรฟ์ที่ทนายหนุ่มถืออยู่ในมือซ้ายที่ไขว้หลังไว้ตั้งแต่ก้าวเข้ามา! "สารวัตร ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้ครับ!" รินตะโกนลั่นห้อง พลางพุ่งตัวไปที่คีย์บอร์ดเพื่อพยายามตัดการเชื่อมต่อเครือข่าย "สายไปแล้วครับคุณนักสืบ" ทนายหนุ่มปัดมือของอาทิตย์ออกอย่างไม่แยแส จัดปกเสื้อให้เข้าที่ด้วยท่าทีสุขุม "นี่คือการปรับจูนวิธีการทำงานของเรา... ระหว่างพวกคุณที่พยายามจะขุดคุ้ยความจริง กับผมที่ทำลายมันทิ้งในพริบตาเดียว" หน้าจอคอมพิวเตอร์ดับวูบลงพร้อมกันทุกเครื่องในห้องสืบสวน ความมืดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หน้าจอทั้งหมดจะสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยภาพสัญลักษณ์รอยยิ้มสีเลือด และข้อความตัวอักษรขนาดใหญ่ที่พิมพ์ทับทุกข้อมูล [ ภารกิจระดับ SSS ล้มเหลว ] [ คุณได้ก้าวเข้าสู่ "เกมของทนายปีศาจ" อย่างเต็มตัวแล้ว ] ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงสีแดงจากหน้าจอ ทนายปีศาจโน้มตัวเข้ามาใกล้หูของรินที่กำลังยืนกัดฟันกรวดด้วยความคับแค้น กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เยือกเย็นจนน่าขนลุก "พรุ่งนี้เช้า... จะมีศพของพยานปากสำคัญถูกพบที่ริมแม่น้ำ และตำรวจผู้รับผิดชอบคดีนี้ก็คือคุณ... สารวัตรอาทิตย์" ทนายหนุ่มผละตัวออก หันหลังเดินกลับไปที่ประตูอย่างใจเย็น ทิ้งให้รินและสารวัตรอาทิตย์ยืนอยู่ท่ามกลางซากข้อมูลที่ถูกทำลายและกลิ่นอายความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของสารวัตรอาทิตย์ก็แผדเสียงกรีดร้องดังลั่นทำลายความเงียบในยามวิกาล สารวัตรอาทิตย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ปลายสายคือเสียงรายงานจากร้อยเวรภาคสนามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "สารวัตรครับ! เราได้รับแจ้งเหตุ... มีศพถูกฆาตกรรมอำพรางทิ้งไว้ที่สะพานข้ามคลองสายเก่า ลักษณะการตาย... เหมือนกับคดีเมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิดครับ!" รินหันขวับไปมองหน้าสารวัตรอาทิตย์ทันที ดวงตาทั้งสองคู่สบกันในความมืด ท่ามกลางความตระหนักรู้ที่แล่นริ้วขึ้นมาว่า... นี่ไม่ใช่แค่การขัดขวางการสืบสวน แต่เป็น "การท้าทาย" ที่พวกเขากำลังถูกต้อนให้จนมุมในเกมที่อีกฝ่ายเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันอย่างอบอุ่นเสมอนะครับ