คดีที่สองเริ่มต้น

"คุณคิดว่ามันเป็นเกมกระดานหรือไง สารวัตร" เสียงทุ้มต่ำของรินดังแทรกความเงียบงันภายในห้องสืบสวนย่อย แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบสันกรอบแว่นของเด็กหนุ่ม สะท้อนประกายความเย็นเยียบที่แม้แต่สารวัตรอาทิตย์ ผู้ผ่านคดีโชกโชนมานับไม่ถ้วน ยังต้องชะงักฝ่ามือที่กำลังจะหยิบซองบุหรี่ขึ้นมาสูบ ความตึงเครียดในอากาศหนาแน่นเสียยิ่งกว่าควันธูปในศาลเจ้า ความจริงที่ว่าเบื้องบนพยายามปิดปากคดีก่อนหน้านี้ยังไม่ทันจางหาย ปัญหาระลอกใหม่ก็ซัดเข้าใส่ชายฝั่งอย่างไร้ความปรานี บนโต๊ะสแตนเลสขัดเงาเวลานี้ แทบไม่มีพื้นที่ว่างเหลือให้หายใจ เอกสารรายงานการสืบสวนคดีแรกถูกกางทับด้วยแฟ้มสีน้ำเงินเข้มปึกใหญ่ แฟ้มที่ระบุสถานะเป็นความลับระดับสอง—การหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของ "ธนา" วิศวกรซอฟต์แวร์อัจฉริยะผู้กุมกุญแจสำคัญของระบบความปลอดภัยเครือข่ายระดับประเทศ อาทิตย์ถอนหายใจยาวนาน เขาละมือจากซองบุหรี่แล้วประสานมือเข้าหากันบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบทอดมองเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวลูกที่ยืนกอดอกพิงผนังห้อง ท่าทีของรินในยามนี้นิ่งสงบเกินกว่าเด็กอายุเท่ากันจะพึงมี มันคือความนิ่งของนักล่าที่กำลังคำนวณระยะทางก่อนจะพุ่งเข้าตะครุบเหยื่อ "เบื้องบนไม่ได้มองว่ามันเป็นเกมหรอกริน... เขามองว่ามันเป็นความรำคาญ" อาทิตย์เอ่ยเสียงแหบพร่า "วิศวกรซอฟต์แวร์ระดับหัวกะทิหายตัวไปจากห้องพักที่ล็อคกลอนจากด้านใน ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีคราบเลือด ไม่มีแม้แต่รอยนิ้วมือแปลกปลอม ยกเว้น... หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดค้างไว้" รินก้าวเท้าสั้นๆ เข้ามาใกล้โต๊ะ ดวงตาคู่คมกวาดมองภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุที่สารวัตรนำออกมาเรียงราย ภาพหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ปรากฏโค้ดปริศนาวิ่งยาวเหยียด รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่ม—รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความขบขัน หากแต่เป็นความท้าทาย "ล็อคจากด้านใน... มุกคลาสสิกของห้องปิดตาย" รินพึมพำเบาๆ น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงด้วยการวิเคราะห์ที่เฉียบคม "แต่ในยุคดิจิทัล ห้องปิดตายทางกายภาพไม่ได้หมายความว่าร่องรอยทางไซเบอร์จะถูกปิดตายไปด้วย ธนาไม่ได้หายตัวไปเพราะภูตผีปีศาจ หรือถูกลักพาตัวแบบภาพยนตร์แอคชั่นหรอกครับสารวัตร" "แล้วเธอคิดว่าเขาไปไหนล่ะ ปรมาจารย์ด้านข้อมูลอย่างคุณริน?" อาทิตย์เลิกคิ้วถามเชิงหยอกเย้าเล็กน้อย เพื่อผ่อน คลายบรรยากาศที่กดดัน แต่นัยน์ตาของนายตำรวจใหญ่ไม่ได้ยิ้มตามเลยแม้แต่น้อย "เขาถูกลบตัวตนออกไป" รินตอบทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่ภาพถ่ายหน้าจอคอมพิวเตอร์ในจุดที่แสดงผลการรันโปรแกรมบางอย่าง "ดูนี่สิครับ บันทึกการเข้าถึงไฟล์ระบบเมื่อสามนาทีก่อนที่สัญญาณโทรศัพท์ของเขาจะตัดขาด มันไม่ใช่การเจาะระบบจากภายนอก แต่เป็น 'สิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบสูงสุด' ที่สั่งการทำลายตัวเองจากภายใน... หรือพูดอีกนัยหนึ่ง ธนาอาจจะไม่ได้ถูกบังคับให้หายไป แต่เขากำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย" การวิเคราะห์ที่รวดเร็วและมีเหตุผลรองรับอย่างรัดกุม ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป สารวัตรอาทิตย์พยักหน้ารับช้าๆ ยอมรับในความสามารถของเด็กหนุ่มผู้นี้อย่างสนิทใจ เคมีระหว่างความเก๋าเกมของนายตำรวจรุ่นใหญ่กับตรรกะอันเฉียบคมของนักสืบพาร์ทไทม์เริ่มประสานเข้าหากันอย่างไร้รอยต่อ พวกเขาไม่ใช่แค่ผู้รักษากฎหมายที่ทำงานตามหน้าที่อีกต่อไปแล้ว แต่กำลังกลายเป็นผู้เล่นในกระดานหมากรุกที่เดิมพันด้วยชีวิต "ถ้าอย่างนั้น งานแรกของเราในคดีที่สองนี้ คือการไปดูห้องพักของนายธนาสินะ" อาทิตย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำมาพาดบ่า "ไม่ใช่แค่ไปดูครับสารวัตร..." รินหยิบแว่นตาขึ้นมาสวมแล้วจัดให้เข้าที่ ดวงตาสะท้อนแสงไฟนีออนอย่างมุ่งมั่น "แต่เราต้องไปก่อนที่ 'ทีมเก็บกวาด' ของอีกฝั่งจะไปถึงที่นั่นต่างหาก" รถกระบะเก่าๆ ของสารวัตรอาทิตย์พุ่งทะยานผ่านสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาในยามค่ำคืนของเมืองใหญ่ แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าสาดส่องลงมาบนท้องถนนเปียกชุ่ม สร้างเงาสะท้อนที่ดูบิดเบี้ยวคล้ายภาพวาดแนวเซอร์เรียล ภายในรถไม่มีบทสนทนาใดๆ นอกจากเสียงเครื่องยนต์คำรามและการทำงานของที่ปัดน้ำฝนที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รินนั่งเงียบอยู่ที่เบาะข้างคนขับ สายตาจดจ่ออยู่กับแท็บเล็ตในมือ นิ้วมือรัวพิมพ์โค้ดคำสั่งเพื่อดึงข้อมูลแผนผังอาคารที่พักของธนาผ่านช่องทางลับที่เขาพัฒนาขึ้นเอง การเติบโตของทักษะและข้อมูลข่าวสารในมือทำให้รินขยับเข้าใกล้ความจริงอันดำมืดทีละก้าว ปมในอดีตเกี่ยวกับการเสียชีวิตของครอบครัวยังคงค้างคาอยู่ในใจ และทุกๆ คดีที่เขาคลี่คลาย มันมักจะมีเบาะแสบางอย่างเชื่อมโยงกลับมาหาอดีตอันเจ็บปวดนั้นเสมอ *เอี๊ยด—!* เสียงล้อรถเบรกกะทันหันหน้าอพาร์ตเมนต์หรูใจกลางเมือง อาคารสูงสามдцатьชั้นที่ภายนอกดูเงียบสงบ แต่สำหรับรินแล้ว ที่นี่ไม่ได้ต่างอะไรจากรังของงูพิษ ทั้งสองก้าวลงจากรถ ฝ่าสายฝนปรอยๆ มุ่งตรงไปยังลิฟต์ตัวริมสุด บัตรพนักงานของสารวัตรอาทิตย์ถูกนำมาใช้เพื่อหลีกเลี่ยงการเป็นจุดสนใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมกับตัวเลขชั้นที่ค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ชั้นที่ 22 ประตูเปิดออกพร้อมกับกลิ่นอับชื้นที่ลอยปะทะจมูก ทางเดินปูพรมหนานุ่มทอดยาวไร้ผู้คน ห้องพักหมายเลข 2204 อยู่สุดทางเดิน ป้ายหน้าห้องยังคงสงบนิ่ง แต่สัญชาตญาณของรินเตือนภัยล่วงหน้าแล้วว่า มีบางอย่างผิดปกติ อาทิตย์ชักปืนพกประจำกายออกมาอย่างเงียบเชียบ ส่ง1สัญญาณมือให้รินถอยไปอยู่ด้านหลัง รนายตำรวจรุ่นเก๋าใช้ไหล่กระแทกเบาๆ ที่ลูกบิดประตู ก่อนจะพบว่า... มันไม่ได้ล็อค ประตูเปิดแง้มออกเองช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดภายในห้อง รินก้าวแทรกตัวผ่านหน้าสารวัตรเข้าไปก่อนด้วยความรวดเร็ว มือถือไฟฉายส่องกราดไปทั่วห้องนั่งเล่น ข้าวของกระจัดกระจายเล็กน้อยราวกับมีการรื้อค้น แต่สิ่งที่ทำให้รินต้องหยุดชะงัก ไม่ใช่ความรกของห้องพัก... กลิ่นจางๆ ของสารเคมีบางชนิดลอยเตะจมูก "สารวัตร ระวังตัวด้วยครับ" รินเอ่ยเตือนเสียงกระซิบ ขณะก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานคอมพิวเตอร์ที่หน้าจอยังคงสว่างวาบ แต่ทว่า... หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ควรจะแสดงโค้ดโปรแกรมเมื่อครู่ กลับไม่ได้มีชุดคำสั่งใดๆ หลงเหลืออยู่เลย หน้าจอสีดำสนิท ปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงสดขนาดใหญ่เพียงบรรทัดเดียว กระพริบช้าๆ ในความมืด **[ WELCOME TO THE DEAD-END, DETECTIVE ]** *(ยินดีต้อนรับสู่ทางตัน, นักสืบ)* *ติ๊ด—!* เสียงแจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของริน พร้อมๆ กับเสียงล็อกประตูด้านนอกที่ดังขึ้น "คลิก!" ขังพวกเขาทั้งสองคนไว้ในห้องปิดตายแห่งนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "แฟ้มคดีลับ007" ด้วยดีเสมอมานะครับ