ห้องพักหมายเลขศูนย์

“ถ้าคิดว่าการเงียบจะทำให้ผมปล่อยคุณไป... คุณกำลังประเมินความอดทนของผมต่ำเกินไป ลินิน” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในเงามืดดังขึ้น ทันทีที่ประตูเหล็กกล้าของ ‘ห้องพักหมายเลขศูนย์’ ปิดสนิทลง แรงกระแทกจากแผ่นหลังที่ปะทะเข้ากับบานประตูไม้ราคาแพงทำเอาลินินนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแปลบ ร่างสูงใหญ่ของคิรากร อัคนีรัตน์ ตรึงร่างของเธอไว้ด้วยวงแขนแกร่งราวกับกรงขังที่ไม่มีวันพังทลาย กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาสูตรเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นที่แฝงไปด้วยอำนาจและกลิ่นอายของบาป—อบอวลอยู่ในอากาศแคบๆ นี่ ลินินเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แต่แววตาของเธอยังคงรั้นดื้อดึงไม่ต่างจากวันแรกที่เขาคว้าตัวเธอมาจากงานประมูล “คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉันไว้ที่นี่ คิรากร” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน สองมือพยายามยันแผงอกกว้างที่กำยำไปด้วยมัดกล้ามไว้ “ที่นี่ไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่ที่ที่คนปกติเขาอยู่กัน” “ปกติงั้นหรือ?” มุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มเหี้ยม เขาก้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมสันแตะเข้ากับกรอบหน้าของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวแก้มสร้างความสั่นสะท้านให้แก่คนใต้ร่าง “สำหรับผม ความปกติมันน่าเบื่อเกินไป ลินิน... และคุณก็รู้อยู่แก่ใจว่า ตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวขึ้นมาบนเวทีประมูลนั้น ชีวิตของคุณก็ไม่มีคำว่า ‘ปกติ’ อีกต่อไป” เขากดจมูกลงสูดกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่ซอกคอขาวระหงอย่างถือสิทธิ์ ลินินพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่เขากลับยิ่งรัดร่างเธอแน่นขึ้นจนไม่มีช่องว่างให้แม้แต่อากาศจะผ่านพ้น มือหนาหยาบกร้านจากการจับปืนและควงอำนาจลูบไล้ไปตามแนวสันหลังของเธออย่างเชื่องช้า แต่มันกลับทำให้เส้นประสาทของเธอเต้นเร่า “ปล่อยฉัน...” “ยังไม่ใช่ตอนนี้” เขาคำรามเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนตำแหน่งมาขบเม้มที่ติ่งหูของเธออย่างจงใจ ความร้อนจากริมฝีปากที่แตะแต้มลงมาทำให้ลินินหลุดเสียงครางแผ่วเบาออกมาโดยไม่ตั้งใจ และนั่นคือสิ่งที่คิรากรต้องการ เขาผละออกมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มฉายแววปรารถนาขัดกับความเกลียดชังในใจ “ร่างกายคุณทรยศคุณเสมอ ลินิน” เขากระซิบ น้ำเสียงแหบพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่เริ่มพุ่งสูงขึ้น “ปากบอกว่าเกลียด แต่ดูสิ... ผิวของคุณมันกำลังเรียกร้องหาผม” คิรากรไม่รอคำตอบ มือข้างหนึ่งช้อนคางมนขึ้นบังคับให้เธอสบตา ก่อนจะประทับจูบลงมาอย่างดุดัน รสจูบของเขาไม่ใช่การทนุถนอม แต่เป็นการประกาศอาณาเขต เป็นการกดขี่ที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการ เขาบดขยี้เรียวปากนุ่มนิ่มของเธออย่างตะกละตะกลาม ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างไม่คิดจะปรานี ลินินพยายามจะขัดขืน มือจิกเล็บลงบนต้นแขนแกร่งของเขา แต่ยิ่งเธอขัดขืน เขาก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบคั้น ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกราวกับเทียนที่ละลายอยู่ใต้เปลวเพลิง ความหอมหวานจากสัมผัสของเขาเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะของเธอไปทีละน้อย เธอเกลียดเขา... เกลียดที่ตัวเองพ่ายแพ้ให้กับความเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้ แต่ในเวลาเดียวกัน สัญชาตญาณดิบที่ซ่อนลึกในกายก็กำลังตอบสนองเขาอย่างไม่อาจปฏิเสธ “อย่า...” เธอหอบหายใจรัวเมื่อเขาถอนจูบออกเพียงเสี้ยววินาที มือหนาเริ่มลุกล้ำเข้าใต้ชายเสื้อผ้าของเธอ สัมผัสจากปลายนิ้วที่กรีดกรายผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่มทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว “อย่าปฏิเสธเลย คนดี...” คิรากรช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกก่อนจะก้าวไปยังเตียงกว้างกลางห้อง พรมราคาแพงใต้เท้าไม่อาจกลบเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของเขาได้ เขาโยนร่างของเธอลงบนฟูกนุ่มก่อนจะทาบทับลงมาทันที สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดยามจับจ้องสรีระภายใต้เสื้อผ้าที่เริ่มหลุดลุ่ย “วันนี้ผมจะสอนให้คุณรู้จักว่า การประมูลที่แท้จริงน่ะ... มันไม่ได้วัดกันที่ตัวเลขในบัญชี แต่มันวัดกันที่ว่าคุณจะต้านทานความต้องการของตัวเองได้นานแค่ไหน” เขาโน้มตัวลงมาประทับรอยจูบซ้ำๆ ตั้งแต่หัวไหล่ลาดเนียนลงมายังร่องอก ความร้อนจากริมฝีปากและหนวดเคราสากที่ขูดขีดไปตามผิวเนื้อทำให้ลินินสั่นสะท้านไปถึงทรวงอก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในหัวถูกบดบังด้วยความวูบไหวทางอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวที่ไม่มีวันก้นบึ้ง แต่ในความมืดมิดนั้น กลับมีเพียงเขาที่เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกถึงการมีตัวตนอยู่ “คิรากร...” เธอครางชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า “ใช่... เรียกชื่อผม...” เขาเงยหน้าขึ้น แววตาที่ดูเย็นชาดั่งน้ำแข็งละลายกลายเป็นกองเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง “เรียกชื่อเจ้าของชีวิตคุณ ในคืนที่ไม่มีใครหน้าไหนจะมาแย่งคุณไปจากห้องนี้ได้อีก” มือหนากระชากสายเสื้อของเธอจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวขาวผ่องภายใต้แสงไฟสลัวของห้องหมายเลขศูนย์ บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดขึ้นจนแทบขาดใจ เมื่อประตูห้องพักถูกเคาะรัวเป็นจังหวะที่ทำเอาคิรากรชะงักกึก เขาละจากร่างของเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดจัด ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปที่ประตูห้องพักหมายเลขศูนย์ที่ควรจะไม่มีใครรู้พิกัด เสียงปลายสายจากเครื่องสื่อสารที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อเริ่มสั่นเตือนไม่หยุด ลินินรีบดึงเสื้อผ้าขึ้นปิดบังร่างกายที่สั่นเทา เธอเห็นแววตาของคิรากรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว—จากความลุ่มหลงกลายเป็นความกระหายเลือดที่เย็นเยียบ “อยู่นิ่งๆ ที่นี่” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดดั่งเหล็กกล้า ก่อนจะเดินไปที่ประตูมือหนึ่งแตะที่ซองปืนข้างเอว เขากระชากบานประตูเปิดออก ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่ลูกน้องของเขา แต่เป็นร่างของหญิงสาวที่เขาคุ้นเคยดี ใบหน้าของเธอซีดเผือด และในมือมีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ประทับตราลับสุดยอด... เอกสารที่เขารู้ดีว่ามันจะเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตของเขานับจากวินาทีนี้ไปตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงราคะไปกับ "ภาคินทร์เที่ยงคืน" นะครับ