อักขระมิติที่สาม

"หากความว่างเปล่าคือจุดเริ่มต้นของสรรพสิ่ง เช่นนั้นขอบเขตแห่งมิติเล่า... ไฉนจึงยังถูกพันธนาการด้วยกฎเกณฑ์ของฟ้าดิน?" เสียงพึมพำอันแผ่วเบาทว่าทรงพลังกังวานก้องขึ้นภายในห้องโถงปิดตายของถ้ำศิลาจันทรา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายบนหน้าผากของหลี่เฟย ทว่าแววตาของเขากลับประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงดาราในยามค่ำคืน ปลายนิ้วเรียวยาวของจอมยุทธ์หนุ่มผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่ไม่ได้ถือศาสตราวุธใดๆ หากแต่กำลังจรดลงบนอากาศธาตุด้วยพลังจิตที่กล้าแข็งจนเกิดเสียง 'เปรี๊ยะ' ดุจสายฟ้าฟาด ยันต์อักขระสีทองอร่ามถูกเขียนขึ้นทีละเส้นอย่างประณีตและเด็ดเดี่ยว ทุกตวัดขีดล้วนสั่นสะเทือนถึงโครงสร้างของห้วงอากาศรอบกาย เซียนอวิ๋นซี ยอดนางเซียนแห่งหุบเขาเหมันต์ผู้สง่างามและเย็นชาดั่งน้ำแข็ง ยืนนิ่งสงสงบอยู่มุมห้อง ดวงตาคู่คมดั่งหงส์จับจ้องการกระทำของชายหนุ่มไม่กี่ก้าวตรงหน้า หัวใจที่เคยด้านชาและถูกแช่แข็งด้วยเคล็ดวิชาตระกูลเซียนมานับร้อยปี บัดนี้กลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นางสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานประหลาดที่กำลังฉีกกระชากกฎเกณฑ์ของธรรมชาติออกเป็นชิ้นๆ การกระทำของหลี่เฟยในยามนี้ไม่ใช่เพียงการบำเพ็ญเพียรเพื่อยกระดับพลังปราณแบบผู้คนทั่วไป แต่เป็นการ "ท้าทาย" และ "เขียนกฎใหม่" ให้แก่ห้วงมิติ "เจ้าบ้า..." อวิ๋นซีเปล่งเสียงพึมพำออกมาเบาหวิวโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่เคยราบเรียบเย็นเยียบกลับเจือไปด้วยความกังวลระคนทึ่ง ปราณเหมันต์รอบกายนางแผ่ซ่านออกโดยสัญชาตญาณเพื่อปกป้องแรงสะท้อนกลับจากอาคมที่รุนแรงเกินกว่ามนุษย์จะแบกรับไหว ยันต์อักขระตัวสุดท้ายถูกตวัดลากเส้นบรรจบเป็นรูปวงแหวนค่ายกลสมบูรณ์แบบ ทันใดนั้น ความเงียบงันอันน่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมพื้นที่ อากาศรอบตัวหลี่เฟยบิดเบี้ยวกลายเป็นเกลียวคลื่นสีเงินยวง พื้นที่รัศมีสามเชือก (ประมาณสามเมตร) รอบตัวเขาราวกับถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง เสียงลมหายใจ เสียงสะท้อนของหยดน้ำ หรือแม้กระทั่งเศษฝุ่นละออง ต่างถูกดูดกลืนหายเข้าไปในความว่างเปล่าที่เพิ่งถูกสร้างขึ้น *นี่คือ... พื้นที่ส่วนตัวขอบเขตที่สาม* หลี่เฟยหลับตาลงรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียดลออ ภายในมิติที่เขาเพิ่งรังสรรค์ขึ้นด้วยพลังจิตและอักขระโบราณนี้ เขาคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์อย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นแรงโน้มถ่วง ความหนาแน่นของพลังปราณ หรือแม้กระทั่งอัตราการไหลของเวลา ล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของปลายนิ้วเขาเพียงผู้เดียว นี่ไม่ใช่การยืมพลังจากฟ้าดินดังเช่นผู้ฝึกปรือวิชาทั่วไป แต่เป็นการ "สร้างสวรรค์ขนาดจิ๋ว" ขึ้นมาด้วยปัญญาและเจตจำนงของตนเอง "สำเร็จแล้วหรือ..." เสียงของเซียนอวิ๋นซีดังขึ้นทำลายความเงียบ นางก้าวเข้าไปใกล้ขอบเขตมิตินั้นอย่างระมัดระวัง ไอเย็นจัดจากกายของนางปะทะเข้ากับกำแพงมิติสีเงินจนเกิดเสียงดังซ่า ราวกับน้ำร้อนสัมผัสกับแผ่นน้ำแข็ง ทว่ากำแพงมิตินั้นกลับไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย ความแข็งแกร่งของมันเหนือล้ำกว่าค่ายกลป้องกันใดๆ ในยุทธภพที่นางเคยพบเจอมาตลอดชีวิตเซียน หลี่เฟยลืมตาขึ้น ชายหนุ่มระบายยิ้มบางเบาที่มุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและความทระนงอันเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาคู่นั้นทอประกายลุ่มลึกยามมองสบตากับยอดนางเซียนผู้สูงส่ง "วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ มิใช่การไม่มีกระบี่ในมือ..." หลี่เฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ทว่าก้องกังวานลึกซึ้งถึงจิตวิญญาณ "หากแต่เป็นการที่ฟ้าดินและห้วงมิติทั้งปวง... ล้วนกลายเป็นฝักกระบี่ของข้า" สิ้นคำกล่าวของชายหนุ่ม อากาศภายในมิติที่สามก็พลันสั่นกระพือ ดาบแสงนับพันเล่มที่ก่อตัวจากอัคขระปรากฏขึ้นพร้อมกันอย่างไร้ซุ่มเสียง พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายจนเซียนอวิ๋นซีต้องกระชับกระบี่ในมือแน่นโดยสัญชาตญาณ แม้นางจะเป็นถึงยอดเซียนผู้บรรลุขอบเขตขั้นสูง แต่วินาทีนี้ นางกลับรู้สึกได้ถึงอันตรายถึงชีวิตหากต้องเผชิญหน้ากับอาคมมิติที่ชายหนุ่มสร้างขึ้นด้วยสมองและสองมือนี้ ทว่า แทนที่หลี่เฟยจะโจมตีสิ่งใด เขากลับสะบัดมือเบาๆ มิติส่วนตัวที่เพิ่งสร้างขึ้นก็สลายวับกลายเป็นละอองแสงสีทองจางหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย บรรยากาศภายในถ้ำศิลาจันทรากลับคืนสู่ความสงบดังเดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าหยาดเหงื่อที่ไหลรินตามกรอบหน้าของหลี่เฟยเป็นเครื่องยืนยันว่า การกระทำเมื่อครู่ผลาญพลังจิตและสมาธิไปมหาศาลเพียงใด อวิ๋นซีถอนหายใจออกมาเบาๆ ความตึงเครียดในแววตาคลายลง ทว่าหัวใจกลับยิ่งสั่นไหวรุนแรง นางก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไร้ร่องรอย กลิ่นหอมเย็นราวดอกเหมันต์ลอยแตะจมูก ปลายนิ้วเรียวเย็นเยียบเอื้อมไปแตะซับเหงื่อบนหน้าผากให้ชายหนุ่มอย่างลืมตัว การกระทำที่อ่อนโยนเช่นนี้... เป็นสิ่งที่นางไม่เคยทำผู้ใดเลยในรอบร้อยปี "เจ้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว..." อวิ๋นซีเอ่ยเสียงเบาหวิว ดวงตาสอบมองลึกลงไปในดวงตาของเขา ซ่อนความห่วงใยไว้ภายใต้ความเย็นชาตามวิสัย "การฝืนสร้างมิติด้วยพลังจิตระดับเจ้าในตอนนี้ หากเกิดความผิดพลาดเพียงนิดเดียว วิญญาณของเจ้าคงถูกบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่เศษผง" หลี่เฟยคว้าปลายนิ้วเย็นเฉียบนั้นไว้ด้วยมืออุ่นจัดของตนเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมด้วยความจริงใจปรากฏขึ้นที่มุมปาก "หากไม่มีความเสี่ยง ข้าคงไม่ได้เห็นสีหน้าห่วงใยจากยอดนางเซียนผู้เย็นชาเช่นเจ้าหรอกนะ" อวิ๋นซีชะงัก ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วจนลามไปถึงใบหู นางรีบดึงมือกลับทันทีพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษามาดเย็นชา "ใครห่วงเจ้ากัน! อย่าหลงตัวเองให้มากนัก หลี่เฟย!" นางเอ่ยเสียงแข็งกลบเกลื่อนความเขินอาย ทว่าริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยกลับฟ้องความรู้สึกที่แท้จริง หลี่เฟยหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขากำลังจะเอاวาจาหยอกเย้าต่อ ทว่าฉับพลันนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็ต้องแข็งค้าง ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองยังปากทางเข้าถ้ำศิลาจันทราที่มืดมิด บรรยากาศรอบกายเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตา ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ถูกกระตุ้นขึ้นอัตโนมัติรอบตัวชายหนุ่มโดยไม่ต้องสั่งการ อวิ๋นซีเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ร่างระหงขยับมาขวางหน้าหลี่เฟยโดยสัญชาตญาณ แววตาน้ำแข็งทอประกายสังหารรุนแรง ที่ปากทางเข้าถ้ำ... ปรากฏเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืด เงาร่างนั้นไม่ได้แผ่รังสีอำมหิตใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยวผิดรูปอย่างรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่หลี่เฟยใช้อักขระมิติเสียอีก! "ไม่นึกเลยว่า... ในดินแดนรกร้างแห่งนี้ จะมีมดปลวกผู้บังอาจกล้าท้าทายกฎแห่งห้วงมิติสวรรค์ด้วยวิธีตื้นเขินเช่นนี้" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากห้วงลึกของนรกดังสะท้อนก้องกังวานในหัวของทั้งสองคน พร้อมกับก้าวเท้าอันเชื่องช้าแต่ทรงพลังที่เดินล่วงล้ำเข้ามาในเขตอาคมของถ้ำศิลาจันทราอย่างง่ายดายราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน หลี่เฟยหรี่ตาลงอย่างระแวดระวังถึงขีดสุด เมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นความมืดเผยให้เห็นใบหน้าชัดเจน หัวใจของจอมยุทธ์หนุ่มก็กระตุกวูบ... คนผู้นี้ไม่ได้ใช้ลมปราณ ไม่ได้ใช้อักขระ และไม่ได้ถืออาวุธ แต่ทว่า... ร่างกายของเขากลับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับ "รอยแยกมิติ" ที่กำลังเปิดอ้าออกอย่างไร้ที่สิ้นสุด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางในยุทธภพนี้ร่วมกันนะครับ