หมากกระดานนี้ข้าขอเดินเอง

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเกล็ดน้ำแข็งพันปีมิได้ทำให้ปลายนิ้วที่กำลังจรดลงบนอากาศของหลี่เฟยสั่นเทาแม้แต่น้อย ปลายพู่กันลมปราณสีทองสะบัดพลิ้ว ร่างอักขระโบราณเก้าตัวเรียงร้อยขึ้นกลางห้วงมิติราวกับดวงดาวที่ถูกร้อยเรียงใหม่ด้วยมือของเทพเจ้า ทว่าเบื้องหน้าของเขากลับไม่ใช่ลานประลองธรรมดา หากแต่เป็น "ค่ายกลสะบั้นดาราเก้าชั้นฟ้า" ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบดขยี้ผู้ที่บังอาจท้าทายกฎเกณฑ์แห่งสำนักเหมันต์ เซียนอวิ๋นซี องอาจดั่งพญาหงส์กลางพายุหิมะ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปลิวไสวตามแรงลมปราณที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างจนเกิดเป็นรัศมีสีครามเข้ม รอบกายของนางปรากฏกระบี่น้ำแข็งเก้าเล่มที่ลอยเคว้งคว้าง พร้อมจะพุ่งทะยานปลิดชีพศัตรูได้ทุกเมื่อ ดวงตาคู่คมดั่งคมกระบี่จ้องมองชายหนุ่มผู้ยืนไขว่ห้างอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งเยือกเย็น โกรธเกรี้ยว และ... หวั่นไหวอย่างลึกซึ้ง "หลี่เฟย เจ้าคิดจะใช้เล่ห์กลอันใดอีก?" เสียงหวานกังวานดั่งระฆังแก้วแต่เย็นชาจนบาดลึกถึงกระดูกเอ่ยขึ้น นางมิได้ขยับตัว แต่แรงกดดันจากลมปราณระดับมหาเซียนทำให้พื้นศิลาใต้เท้าเริ่มแตกร้าวเป็นทางยาว "เล่ห์กลอันใดกันเล่า แม่นางอวิ๋นซี?" หลี่เฟยแย้มยิ้มบางเบา ดวงตาคู่คมฉายแววเจ้าเล่ห์ดั่งปีศาจหนุ่มผู้กุมความลับของสวรรค์ "ข้าเพียงแต่กำลังเดินหมากกระดานที่พวกผู้วางกฎแห่งหุบเขาเหมันต์ของเจ้าพยายามซ่อนมันไว้ใต้พรมก็เท่านั้น หมากกระดานนี้... ข้าผู้เป็นคนนอก ย่อมต้องขอเดินด้วยตนเอง" สิ้นคำพูดของชายหนุ่ม อักขระทองคำทั้งเก้าตัวบนอากาศพลันสว่างวาบ รัศมีสีทองแผ่ขยายออกเป็นตาข่ายโปร่งแสงพุ่งเข้าโอบล้อมร่างของหญิงสาวทันที อวิ๋นซีขมวดคิ้วเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ปราณกระบี่ในกายพลุ่งพล่าน นางหวาดระแวงการโจมตีตรงหน้าจึงสะบัดมือเรียกกระบี่น้ำแข็งทั้งเก้าเล่มพุ่งเข้าชนตาข่ายอักขระนั้นอย่างไร้ความปรานี ทว่า... นั่นคือสิ่งที่หลี่เฟยคำนวณไว้แล้วอย่างแม่นยำดั่งปีศาจคำนวณโชคชะตา *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* เสียงกระทบกันของปราณกระบี่และอักขระเวทดังสนั่นหวั่นไหวประกายไฟสีฟ้าและทองสาดกระเซ็นไปทั่วทิศทาง แต่ทว่า แทนที่ตาข่ายอักขระจะแตกสลาย มันกลับกล-ายร่างเป็นกลุ่มควันสีขาวบางเบาที่ซึมซับพลังปราณของอวิ๋นซีเข้าไปแล้วสะท้อนกลับมาเป็นเท่าตัว! "สะท้อนวิชา?" ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ นางไม่คาดคิดว่าค่ายกลนี้จะไม่ใช่ค่ายกลโจมตี แต่เป็นค่ายกลดูดกลืนและสะท้อนพลัง พลังปราณเหมันต์ของนางที่ถูกสะท้อนกลับมาพุ่งเข้าโจมตีจุดชีพจรสำคัญทั้งเก้าแห่งในร่างของนางเอง อวิ๋นซีหน้าถอดสี ร่างระหงเซถอยหลังไปสามก้าวโลหิตสีแดงเข้มไหลรินออกจากมุมปากตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบอย่างน่าเวทนา หลี่เฟยไม่รอช้า เขาก้าวเท้าสลายระยะห่างในพริบตาเดียว ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือที่ซ่อนอยู่หลังลำตัวถูกยกขึ้นมาจ่อที่ลำคอระหงของนางอย่างนิ่มนวล ปลายกระบี่ห่างจากผิวเนื้อเพียงแค่มิลลิเมตรเดียวเท่านั้น ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งสองปะทะกันท่ามกลางไอหนาวเหน็บ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ อวิ๋นซีไม่ได้ขัดขืน นางเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ความเย็นชาในแววตานั้นสั่นระริกราวกับน้ำแข็งกำลังถูกไฟอุ่นละลาย หัวใจที่ปิดตายมานานนับร้อยปีเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นางพ่ายแพ้แล้ว... มิใช่พ่ายแพ้ด้วยพลังยุทธ์ แต่พ่ายแพ้ด้วยสติปัญญาและกลอุบายอันล้ำลึกของบุรุษผู้นี้ "เจ้า... ตั้งใจล่อให้ข้าใช้พลังทั้งหมดตั้งแต่แรกสินะ" เสียงของนางแผ่วเบaลง ความเย่อหยิ่งทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงสตรีผู้หนึ่งที่กำลังถูกสายตาคมกริบของชายหนุ่มสะกดไว้ หลี่เฟยโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะชิดใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกระซิบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้นางแทบหยุดหายใจ "หากข้าไม่ใช้เล่ห์ ยอดเซียนผู้เย็นชาเช่นเจ้าจะยอมเปิดช่องว่างให้ข้าได้มองลึกเข้าไปถึงหัวใจที่แท้จริงของเจ้าหรืออย่างไรเล่า?" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของอวิ๋นซี ร่างกายของนางแข็งทื่อ สมองขาวโพลน นางไม่เคยถูกบุรุษใดต้อนจนมุมทั้งร่างกายและจิตใจเช่นนี้มาก่อน ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผัน As ข้ามผ่านเส้นแบ่งระหว่างความเป็นศัตรูและความเสน่หา ทันใดนั้นเอง พื้นศิลาเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง ราวกับมีสัตว์อสูรบรรพกาลกำลังตื่นขึ้นจากหลุมศพ! ม่านพลังป้องกันภายนอกหุบเขาเหมันต์ถูกกระชากขาดวิ่นด้วยปราณสีดำทมิฬอันน่าสะพรึงกลัว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกที่ดังสะท้อนก้องกาลเวลา... "ฮ่าๆๆๆ... หลี่เฟย เจ้าเด็กอวดดี เจ้าคิดว่าค่ายกลกระจอกนั่นจะปกป้องนังเซียนนี่ได้พ้นเงื้อมมือข้าหรือ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ห้วงมิติอันไร้ขอบเขตไปกับตัวละครทุกตัวนะครับ หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!