ทางแยกแห่งโชคชะตา

"อย่าก้าวเท้าซ้าย... หากเจ้าไม่อยากให้กระดูกทุกส่วนในร่างกลายเป็นผุยผงไปพร้อมกับวิญญาณ" สุ้มเสียงราบเรียบดุจผืนน้ำแข็งของเซียนอวิ๋นซีดังแทรกความเงียบงันภายในโถงสุสานโบราณ เบื้องหน้าของหลี่เฟยคือทางแยกที่แยกออกเป็นสองเส้นทาง เส้นทางหนึ่งอบอวลไปด้วยไอหมอกสีทองเรืองรองชวนให้ลุ่มหลง ส่วนอีกเส้นทางกลับมืดมิดสนิทไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ หากแต่มีกลิ่นอายของโลหิตจางๆ ลอยโชยออกมา หลี่เฟยหยุดฝีเท้าลงทันที ปลายนิ้วของเขาที่กำลังเขียนอักขระกลางอากาศเพื่อตรวจหาค่ายกลกับดักชะงักค้าง เขาหันไปมองสตรีผู้สูงศักดิ์ข้างกายด้วยแววตาที่อ่านยาก นัยน์ตาของเซียนอวิ๋นซียังคงเย็นชาดั่งเหมันต์ที่ไม่มีวันละลาย ทว่าในความเยือกเย็นนั้น เขากลับสัมผัสได้ถึงความกังวลที่นางพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความแข็งแกร่ง "เจ้าเซียนน้อย" หลี่เฟยเอ่ยพลางคลี่ยิ้มบางที่มุมปาก "วิถีแห่งเต๋าบอกให้เราเลือกเส้นทางที่ถูกต้อง แต่ในสุสานแห่งนี้... ดูเหมือนโชคชะตาจะชอบเล่นตลกกับคนที่ถือดีในคุณธรรมนะ" "ศักดิ์ศรีของจอมยุทธ์มิได้วัดกันที่การมีชีวิตรอด แต่คือการรักษาแก่นแท้แห่งวิญญาณไว้" อวิ๋นซีกล่าวสวนทันควัน "ทางซ้ายที่มีแสงสีทองนั้นคือ 'ทางแห่งผู้กล้า' ที่แท้จริงคือกับดัก 'หมื่นคมกระบี่กลืนวิญญาณ' ส่วนทางขวาที่มืดมิด... คือเส้นทางที่ต้องสังเวยด้วยโลหิตของผู้ร่วมเดินทาง เจ้าจะเลือกสิ่งใด ระหว่างการทรยศต่อความเชื่อของตน หรือการยอมตายเพื่อรักษาความไร้เดียงสานั้นไว้?" หลี่เฟยแค่นหัวเราะในลำคอ เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่กลับเดินตรงไปยังผนังหินที่ว่างเปล่า ก่อนจะตวัดปลายนิ้ววาดอักขระอัคนีสีครามลงไปบนอากาศ แสงสีครามสว่างวาบขึ้นส่องให้เห็นรอยจารึกโบราณที่ซ่อนอยู่หลังภาพลวงตา ความทะนงตนฉายชัดบนใบหน้าของชายหนุ่ม เขาไม่ได้เชื่อในโชคชะตา และเขาไม่คิดจะให้ใครมากำหนดชีวิตเขา "เซียนอวิ๋นซี" เขาเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กังวาน "เจ้าฝึกบำเพ็ญมานานนับร้อยปี รู้จักเพียงการไหลไปตามกระแสของเต๋า แต่เจ้าไม่เคยรู้ว่า... การเป็นผู้ฝ่าฝืนลิขิตนั้นหอมหวานเพียงใด" "เจ้ากำลังจะทำอะไร?" อวิ๋นซีขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเย็นชาเริ่มสั่นคลอน นางก้าวเข้ามาใกล้เขาโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางประหนึ่งดอกเหมันต์บานในหิมะวนเวียนอยู่รอบตัวหลี่เฟย "ข้าจะสร้างทางที่สาม" เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว ยันต์อักขระนับร้อยพุ่งออกจากปลายนิ้วดุจฝูงผีเสื้อสีทอง ร่ายล้อมรอบทางแยกทั้งสองฝั่ง หลี่เฟยไม่ได้เลือกทางใดทางหนึ่ง แต่เขากำลังใช้พลังแห่งจิตควบคุมอักขระเพื่อ 'บิดเบือน' สภาพแวดล้อมรอบสุสาน เส้นทางที่เคยเป็นทางแยกเริ่มสั่นสะเทือน เสียงกลไกหินโบราณครืดคราดดังก้องไปทั่วโถงกว้าง "เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! การแทรกแซงค่ายกลที่บรรพชนวางไว้จะทำให้สุสานถล่มลงมาทับเราทั้งคู่!" อวิ๋นซีร้องเตือน มือเรียวงามของนางยกขึ้นหมายจะหยุดยั้งเขา แต่เมื่อเห็นแววตามุ่งมั่นและองอาจของชายหนุ่ม นางกลับชะงักค้างไปชั่วขณะ นั่นคือครั้งแรกที่นางเห็นบุรุษที่มีความมั่นใจในตนเองสูงส่งถึงเพียงนี้... ทะนงตนจนกล้าท้าทายแม้กระทั่งความตาย "หากข้าต้องเลือกระหว่างการเป็นเหยื่อของโชคชะตา หรือการเป็นผู้กำหนดมันเอง ข้าขอเลือกอย่างหลัง" หลี่เฟยตวาดเสียงก้อง อักขระสีทองของเขาเริ่มแผ่รัศมีข่มไอสังหารของสุสานจนสั่นสะเทือน "ถอยไปข้างหลังข้าเสีย หากเจ้าไม่อยากถูกแรงกดทับของค่ายกลอัดจนร่างแหลก" ในวินาทีนั้น แรงกดดันมหาศาลจากอักขระที่เขาสร้างขึ้นพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าว ผนังหินสุสานปรากฏรอยร้าวขนาดใหญ่ ทว่าหลี่เฟยกลับยืนตระหง่านดุจขุนเขา ไม่หวั่นเกรงต่ออันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ขณะที่อวิ๋นซีจ้องมองแผ่นหลังที่กว้างใหญ่และมั่นคงของชายหนุ่ม ความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นในใจของยอดเซียนผู้เย็นชามาก่อนกลับแล่นริ้วขึ้นมา นางเผลอกำชายเสื้อของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น เสียงคำรามลั่นราวกับมังกรพิโรธดังก้องมาจากความมืดมิดของทางแยกฝั่งขวา! ไอสังหารสีดำสนิทพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยก พร้อมกับร่างของเงาดำขนาดมหึมาที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า มันไม่ใช่กับดัก... แต่มันคือผู้เฝ้าสุสานที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยการกระทำของหลี่เฟย! "มีคนบุกรุก..." เสียงแหบพร่าดุจเสียงกระดูกเสียดสีกันดังขึ้นมาจากเงามืด "ผู้ที่กล้าฝ่าฝืน... ต้องชดใช้ด้วยวิญญาณ!" หลี่เฟยชักกระบี่ไร้ลักษณ์ออกจากฝัก เสียงคมกระบี่เสียดสีกับฝักดัง 'เคร้ง!' สะท้อนกังวานไปทั่วสุสาน พร้อมกับที่เขาขยับตัวไปยืนเบื้องหน้าเซียนอวิ๋นซีเพื่อปกป้องนาง "ยินดีที่ได้รู้จัก" หลี่เฟยแค่นยิ้มให้เงาดำเบื้องหน้า "แต่ข้าเตือนไว้ก่อนนะ... วันนี้ข้ายังไม่อยากตาย และนางก็เป็นคนของข้า" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ หมึกทองคำข้ามภพ