ความลับใต้ฐานราก

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะนาโยคประสาท ทว่าสิ่งที่รุนแรงยิ่งกว่าคือกลิ่นอายของความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามาใต้ฐานรากคอนกรีตเสริมเหล็กนับหมื่นตัน "คุณรินรดา! คุณรินรดาอยู่ข้างในนั้นไหมครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนงานเพิ่งพบศพคนขับรถบรรทุกน้ำมันถูกฆ่าหมกไร่อ้อยด้านหลังไซต์งาน เอกสารบัญชีลับทั้งหมด... ถูกขโมยไปหมดแล้วครับ!" เสียงตะโกนพร้อมเสียงทุบประตูกระจกห้องทำงานนิรภัยดังสนั่นหวั่นไหว แต่รินรดาในเวลานี้กลับไม่ได้ยินเสียงรอบตัวอีกต่อไปแล้ว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาที่สว่างวาบในความมืดสลัว แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับม่านตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะเลื่อนเมาส์เปิดดูไฟล์ฐานข้อมูลลับสุดยอดที่เธอแอบเจาะเข้าระบบของบริษัทรับเหมาก่อสร้างยักษ์ใหญ่แห่งนี้ ตัวเลข งบประมาณ และรายชื่อบริษัทนอมินี... มันไม่ใช่แค่การทุจริตยักยอกเงินค่าวัสดุก่อสร้างหลักสิบล้านอย่างที่เธอเคยคาดคิด แต่มันคือโครงข่ายการฟอกเงินระดับชาติที่เชื่อมโยงกับนักการเมืองท้องถิ่นและเครือข่ายค้ายาเสพติดข้ามชาติ ใต้ฐานรากของเขื่อนและอ่างเก็บน้ำขนาดมหึมาแห่งนี้ มีการฝังกลบกากอุตสาหกรรมอันตรายและสารพิษเพื่อแลกกับเงินสินบนมหาศาล สัญญาณเตือนภัยความปลอดภัยที่เธอเคยท้วงติงไม่ใช่ความผิดพลาดทางวิศวกรรม แต่มันคือ "ความตั้งใจ" ที่จะให้โครงสร้างพังทลายลงเพื่อทำลายหลักฐานทั้งหมดทิ้งในอนาคต "สารเลวเอ้ย..." เสียงพึมพำลอดไรฟันของเธอสั่นเครือด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน พรึบ! จู่ๆ ไฟฟ้าในห้องก็ดับสนิทลงอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดกลืนกินทุกสรรพสิ่งในชั่วพริบตา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงบิดลูกบิดและการพังทลายของกลอนประตูนิรภัยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน รินรดาสะดุ้งเฮือก รีบพับหน้าจอแล็ปท็อปเก็บลงกระเป๋าเป้สะพายหลังอย่างลนลาน หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก แอด... เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือสาดส่องเข้ามาเผยให้เห็นใบหน้าคมคายดุดันของธรรศ ดวงตาคมกริบราวกับเสือร้ายยามล่าเหยื่อกวาดตามองเข้ามาในความมืด ก่อนที่เขาจะกดสวิตช์ไฟสำรองติดผนังจนห้องสว่างวาบ ธรรศยืนขวางประตูไว้ด้วยร่างหนากำยำ เสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นขนัดและรอยสักเลือนรางบริเวณต้นแขน กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบข้างราวกับจะร้อนระอุขึ้นมาดื้อๆ "ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ วิศวกรสาวคนเก่งยังขยันขันแข็งตรวจแบบแปลนอยู่หรือครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยارหยันดังขึ้น แต่แววตากลับคมปลาบและเต็มไปด้วยความระแวง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอพยายามควบคุมสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด แม้ว่าในใจจะปั่นป่วนราวกับพายุเข้าก็ตาม "ฉันจะทำอะไร มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของคุณนี่คะคุณธรรศ... หลบไป ฉันจะกลับห้อง" ธรรศไม่ขยับเขยื้อน เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย ร่างสูงใหญ่กดดันจนเธอนาบแผ่นหลังติดกับชั้นวางเอกสารด้านหลัง กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายดิบเถื่อนโชยเข้าจู่โจมประสาทสัมผัส รินรดาผถะถอยหนีไม่ได้อีกแล้วเมื่อฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งยันเข้ากับขอบชั้นวาง กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ "ปากเก่งดีนี่ครับ... แต่ไม่รู้ว่าถ้าความลับที่คุณกำลังแอบซ่อนอยู่มันหลุดลอดออกไป คุณจะยังอวดเก่งแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน" ธรรศโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้มสาก "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร" รินรดาเบือนหน้าหนี แต่ปลายคางมนกลับถูกนิ้วแกร่งของเขาเชยขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาตรงๆ "อย่ามาเล่นลิ้นกับผม รินรดา" เสียงกระซิบต่ำทว่าทรงอำนาจสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "คุณรู้ดีว่าใต้ฐานรากตรงนี้มันซ่อนอะไรไว้ และคุณก็กำลังเล่นกับไฟกองใหญ่ที่พร้อมจะเผาคุณให้เป็นจุล... ศพคนขับรถบรรทุกน้ำมันข้างนอกนั่นเป็นแค่คำเตือนแรกเท่านั้น ถ้าคุณยังไม่อยากเป็นศพรายต่อไป ก็จายส่งข้อมูลทั้งหมดที่คุณถืออยู่มาให้ผมซะดีๆ" ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความดื้อรั้น แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความกลัวต่ออิทธิพลมืดของชายหนุ่มตรงหน้า แต่ศักดิ์ศรีและจรรยาบรรณวิศวกรในตัวกลับไม่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรม "ถ้าฉันตาย... ความจริงเรื่องเขื่อนพังก็จะตายไปกับฉันด้วย คุณธรรศ! คุณคิดว่าคนอย่างฉันจะกลัวอำนาจสกปรกของคุณงั้นเหรอ!" ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบฉายประกายความเร่าร้อนดิบเถื่อนที่ยากจะคาดเดา แรงดึงดูดอันรุนแรงระหว่างคนทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือดในพื้นที่แคบๆ ความโกรธเกรี้ยว ความหวาดระแวง และเสน่หาอันตรายหลอมรวมเป็นความตึงเครียดที่พุ่งทะยานสู่ขีดสุด "ดื้อด้านนักนะ..." ธรรศพึมพำเสียงพร่า ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก เธออ้าปากจะต่อว่าแต่ริมฝีปากหนาก็โน้มลงมาปิดกั้นเสียงทั้งหมดไว้ด้วยจูบอันดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รสสัมผัสทั้งดิบเถื่อนและลึกซึ้งทำให้สติสัมปชัญญะของวิศวกรสาวหน้าตายพังทลายลงในพริบตา มือเรียวที่พยายามทุบตีอกแกร่งค่อยๆ หมดแรงลงเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของเขาลูบไล้ไปตามแนวแผ่นหลังและสะโพกอย่างไร้ความปรานี แรงดึงดูดทางเพศที่อัดอั้นมานานระเบิดออกราวกับเขื่อนแตก รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งเสน่หาที่เธอไม่มีวันปีนป่ายหนีพ้น ร่างบางอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่ง ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบงัน ธรรศผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้ริมฝีปากบวมเจ่อของเธอกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉายแววพ่ายแพ้ "จำใส่ใจไว้... ว่าคุณเป็นของผม" ธรรศกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงขับทางอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น "และไม่มีใครบนโลกใบนี้ที่จะปกป้องคุณจากเงื้อมมือของพวกมันได้... นอกจากผมคนเดียว" ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบขัดจังหวะความเร่าร้อน ตามด้วยเสียงตะโกนตื่นตระหนกของลูกน้องสนิทที่หน้าห้อง "คุณธรรศครับ! แย่แล้วครับ... หน่วยตรวจสอบพิเศษจากส่วนกลางกำลังบุกเข้ามาที่ไซต์งานตอนนี้เลยครับ! พวกเขามีหมายศาลค้นทุกพื้นที่!" ธรรศชะงักกึก ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันที รินรดาสูดหายใจเข้าลึก รีบผลักอกเขาออกแล้วก้าวถอยหลังด้วยความตกตะลึง หน่วยตรวจสอบพิเศษจากส่วนกลางมาเร็วกว่าที่คาดคิด และนั่นหมายความว่า... มีคนวงในหักหลัง ธรรศหันกลับมามองหน้าวิศวกรสาวนิ่งสนิท รอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นที่มุมปากหนา ก่อนที่เขาจะคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยมือข้างเดียวโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "ดูเหมือนว่าความลับใต้ฐานรากจะไม่ได้ถูกซ่อนไว้อีกต่อไปแล้วล่ะครับ..." ธรรศกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน "และตอนนี้... เราสองคนกลายเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมเดียวกันเรียบร้อยแล้วครับ" ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนและดาร์กโรมานซ์เรื่องนี้ร่วมกันนะครับ